ฉันตื่นขึ้นมาพร้อมกับแสงแดดอ่อนๆ ที่สาดส่องผ่านม่านหน้าต่าง ความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามาเมื่อคืนยังคงค้างอยู่ในความรู้สึก แต่คราวนี้มันไม่ใช่ความกังวลหรือความเหนื่อยอ่อน แต่กลับเป็นความรู้สึกที่ผสมผสานระหว่างความหวังและความตื่นเต้น ฉันให้โอกาสภัทรแล้ว และนั่นหมายความว่าการเดินทางครั้งใหม่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น ฉันลุกขึ้นจากเตียง เดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปนอกบ้าน เห็นผู้คนกำลังดำเนินชีวิตประจำวันของพวกเขาอย่างไม่เร่งรีบ ราวกับว่าโลกภายนอกยังคงหมุนไปตามครรลองเดิม ไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปจากเมื่อวาน แต่สำหรับฉันแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างกำลังจะเปลี่ยนไป การตัดสินใจที่จะให้โอกาสภัทรอีกครั้ง ไม่ได้หมายความว่าทุกอย่างจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้ในทันที ฉันรู้ดีว่าความสัมพันธ์ที่เคยร้าวฉาน ย่อมต้องใช้เวลาในการเยียวยา และความเชื่อใจที่เคยสั่นคลอน ก็ต้องค่อยๆ สร้างขึ้นมาใหม่ทีละเล็กทีละน้อย ฉันเดินเข้าไปในห้องน้ำ มองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก ใบหน้าของฉันดูอ่อนเพลียเล็กน้อย แต่แววตาเต็มไปด้วยประกายที่บ่งบอกถึงความมุ่งมั่น ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามปลุกตัวเองให้พร้อมสำหรับวันใหม่ "เอาล่ะแพรวา" ฉันพึมพำกับตัวเอง "นี่คือโอกาสที่เธอเลือกเอง จงทำให้ดีที่สุด" ฉันใช้เวลาเตรียมตัวไม่นานนัก เลือกชุดที่ดูสุภาพแต่ก็ยังคงความเป็นตัวเอง เสื้อเชิ้ตสีขาวสบายๆ กับกางเกงยีนส์ตัวโปรด ฉันแต่งหน้าบางๆ พอให้ดูสดใสขึ้น แล้วจึงหยิบกระเป๋าใบเล็กที่ใส่ของจำเป็นก่อนจะก้าวออกจากห้อง เมื่อฉันไปถึงร้านกาแฟ "ความทรงจำ" ที่นัดไว้ ภัทรก็อยู่ที่นั่นแล้ว เขานั่งอยู่ที่โต๊ะมุมเดิมที่เราเคยมานั่งบ่อยๆ เมื่อครั้งยังมีความสุข เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนที่ดูสบายตา แต่สีหน้าของเขาดูตึงเครียดกว่าที่ฉันเคยเห็นเล็กน้อย ราวกับว่าเขากำลังรอคอยผลลัพธ์ที่สำคัญ เมื่อเขาเห็นฉันเดินเข้ามา ดวงตาของเขาก็สว่างวาบขึ้น รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า บ่งบอกถึงความโล่งใจที่ฉันมาถึง "สวัสดีครับแพรวา" เขาเอ่ยทักทายเมื่อฉันเดินเข้าไปใกล้ "ผม... ผมคิดว่าคุณอาจจะเปลี่ยนใจ" ฉันยิ้มให้เขาเล็กน้อย แล้วเดินเข้าไปนั่งลงตรงข้ามเขา "ฉันบอกแล้วไงคะ ว่าฉันจะมา" "ขอบคุณนะครับ" เขากล่าว "ผมดีใจมากจริงๆ ที่คุณมา" บริกรเดินเข้ามาจดรายการ ฉันสั่งลาเต้ร้อน ส่วนภัทรเลือกอเมริกาโน่ดำ "คุณดู... กังวลนะคะ" ฉันสังเกตสีหน้าของเขา "มีอะไรหรือเปล่าคะ" ภัทรเงยหน้าขึ้นมองฉัน สายตาของเขาสบประสานกับสายตาของฉัน "ผม... ผมอยากจะบอกคุณก่อนที่เราจะเริ่มคุยกันจริงๆ จังๆ" "บอกอะไรคะ" ฉันถาม เสียงของฉันแฝงไปด้วยความสงสัย "ผม... ผมได้คุยกับครอบครัวแล้วครับ" เขาพูดเสียงเบาลง "ผมบอกพวกเขาว่าผมจะเลือกทางของผม" ฉันอึ้งไปกับคำพูดของเขา ไม่คาดคิดว่าเขาจะทำอะไรที่เด็ดขาดขนาดนี้ "แล้ว... พวกเขาว่ายังไงคะ" "แน่นอนครับว่าพวกเขาไม่พอใจ" เขาถอนหายใจ "มีทั้งเสียงต่อว่า เสียงตำหนิ และการข่มขู่ต่างๆ นานา" "ภัทร..." ฉันรู้สึกเป็นห่วงเขาขึ้นมาจับใจ "ไม่เป็นไรครับ" เขาพยายามยิ้ม "ผมเตรียมใจไว้แล้ว ผมรู้ว่ามันต้องเป็นแบบนี้" "แต่คุณจะทำยังไงต่อไปคะ" ฉันถาม "ถ้าพวกเขาไม่ยอมรับจริงๆ" "ผม... ผมจะขอแยกออกมาครับ" เขาพูดเสียงหนักแน่น "ผมจะหาทางของผมเอง ผมจะไม่ยอมให้ใครมาบงการชีวิตและความรักของผมอีกแล้ว" บทสนทนาของเราดำเนินไปอย่างค่อยเป็นค่อยไป ท่ามกลางกลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟและขนมอบ ฉันพยายามรับฟังทุกคำพูดของเขาอย่างตั้งใจ พยายามทำความเข้าใจความรู้สึกและความมุ่งมั่นของเขา "คุณแน่ใจเหรอคะ" ฉันถาม "ว่าคุณพร้อมที่จะเสียทุกอย่างไป" "ผมพร้อมครับ" เขาตอบโดยไม่ลังเล "สำหรับคุณ ผมพร้อมที่จะเสียทุกอย่าง" "แล้วถ้า... ถ้าความสัมพันธ์ของเรามันไม่เหมือนเดิมล่ะคะ" ฉันถามต่อ "ถ้าเราไม่สามารถกลับไปมีความสุขเหมือนเดิมได้" "ผมรู้ครับ" เขาตอบ "ว่ามันอาจจะยาก มันอาจจะเจ็บปวด แต่มันก็คุ้มค่าที่จะลอง" "คุณ... ยังรักฉันอยู่จริงๆ ใช่ไหมคะ" ฉันถามคำถามที่ยังคงเป็นปมในใจของฉัน ภัทรถอนหายใจยาว แล้วยกมือขึ้นกุมมือของฉันไว้บนโต๊ะ "แพรวา... ผมรักคุณ ผมรักคุณมาตลอด" เสียงของเขาสั่นเครือ "ผมไม่เคยหยุดรักคุณเลย แม้แต่วันเดียวที่ผมหายไป ผมก็ยังคิดถึงคุณอยู่ตลอดเวลา" น้ำตาเอ่อคลอเบ้าตาของฉันเมื่อได้ยินคำพูดนั้น ความเจ็บปวดในอดีตยังคงมีอยู่ แต่ความรู้สึกรักที่เขาสื่อออกมาก็เป็นเหมือนยาที่จะช่วยบรรเทาบาดแผลเหล่านั้น "แต่... ฉันกลัวค่ะ" ฉันสารภาพ "ฉันกลัวว่าจะต้องเจ็บปวดอีกครั้ง" "ผมรู้ครับ" เขาบีบมือฉันเบาๆ "ผมจะระวัง ผมจะไม่ทำให้คุณต้องเจ็บปวดอีก ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็น" เรานั่งคุยกันอยู่อีกพักใหญ่ ภัทรเล่าถึงแผนการของเขาอย่างละเอียด เขาบอกว่าเขาจะเริ่มจากการทำงานเก็บเงินด้วยตัวเอง จะเช่าห้องเล็กๆ อยู่ และจะค่อยๆ สร้างเนื้อสร้างตัวใหม่ ฉันฟังเขาอย่างตั้งใจ พยายามมองเห็นภาพอนาคตที่เขาวาดไว้ มันเป็นภาพที่ดูยากลำบาก แต่ก็เต็มไปด้วยความหวัง "คุณ... อยากจะลองเริ่มต้นใหม่จริงๆ เหรอคะ" ฉันถามอีกครั้ง เพื่อให้แน่ใจ "ใช่ครับ" เขาตอบ "ผมอยากเริ่มต้นใหม่กับคุณ" ฉันมองเข้าไปในดวงตาของเขา เห็นแววตาที่จริงจังและเต็มไปด้วยความรักที่ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง "ก็ได้ค่ะ" ฉันตอบ "ฉันจะลอง" คำว่า "ฉันจะลอง" ของฉัน ดูเหมือนจะเป็นคำตอบที่เขาต้องการ เขาบีบมือฉันแน่นขึ้น ราวกับจะถ่ายทอดพลังและความสุขที่เขารู้สึก "ขอบคุณนะครับแพรวา" เขาพูดเสียงสั่นเครือ "ขอบคุณมากจริงๆ" เราใช้เวลาที่เหลือของมื้อเช้าพูดคุยถึงเรื่องต่างๆ อย่างผ่อนคลายมากขึ้น บรรยากาศดูดีขึ้นกว่าตอนแรกมาก ฉันรู้สึกได้ถึงความสบายใจที่ค่อยๆ เข้ามาแทนที่ความกังวล เมื่อถึงเวลาที่เราต้องแยกจากกัน ภัทรเอ่ยปากชวนฉันไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะใกล้ๆ ฉันตกลง เขาจับมือฉันเดินไปอย่างอ่อนโยน "ผมดีใจนะครับ ที่วันนี้เราได้มานั่งคุยกันแบบนี้" เขาพูดขณะที่เราเดินเคียงข้างกัน "ผมกลัวมาตลอดว่าผมจะไม่มีโอกาสอีกแล้ว" "ฉันก็กลัวค่ะ" ฉันยอมรับ "กลัวว่าคุณจะกลับไปเป็นเหมือนเดิม" "ผมจะไม่กลับไปเป็นแบบนั้นอีกแล้วครับ" เขาให้คำมั่น "ผมได้เรียนรู้บทเรียนที่เจ็บปวดที่สุดในชีวิตแล้ว" เราเดินไปตามทางเดินในสวนสาธารณะ เสียงหัวเราะของเด็กๆ และเสียงนกร้อง ทำให้บรรยากาศดูสดใสยิ่งขึ้น "คุณเคยคิดถึงที่นี่ไหมคะ" ฉันถาม ชี้ไปที่ม้านั่งตัวหนึ่งใต้ต้นไม้ใหญ่ "คิดถึงสิครับ" เขาตอบ "เราเคยมานั่งที่นี่บ่อยๆ ตอนที่... ตอนที่เรายังมีความสุข" เราหยุดยืนอยู่ตรงนั้น มองย้อนกลับไปในวันวาน "ฉัน... ฉันไม่เคยคิดเลยว่าเราจะได้กลับมาที่นี่อีก" ฉันพูด "ผมก็เหมือนกันครับ" เขาตอบ "แต่ผมเชื่อว่า... ทุกอย่างเป็นไปได้" เราเดินต่อไปอีกพักใหญ่ก่อนที่จะตัดสินใจแยกย้ายกัน ฉันรู้สึกว่าวันนี้น่าจะเป็นจุดเริ่มต้นที่ดี ในระหว่างทางกลับบ้าน ฉันยังคงนึกถึงคำพูดของภัทร ความมุ่งมั่นของเขา เสียงของเขาที่เต็มไปด้วยความรัก และแววตาที่จริงจัง ฉันรู้ว่าเส้นทางข้างหน้าจะไม่ง่ายดาย แต่ฉันก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน