"แก..." ท่านประธานอุทานด้วยความโกรธ อิฐไม่ตอบ เขาเพียรเล็งปืนมาที่ร่างของท่านประธานอย่างไม่ลดละ เสียงปืนนัดแล้วนัดเล่าดังขึ้นสลับกับเสียงกระจกแตก และเสียงตะโกนต่อสู้กันอื้ออึงไปทั่วบริเวณคฤหาสน์อรุณรุ่ง แพรวายังคงถูกลูกน้องของท่านประธานจับตัวไว้แน่น เธอพยายามดิ้นรนอย่างสุดกำลัง แต่ก็ไม่อาจหลุดพ้นไปได้ สภาพการณ์รอบตัวเต็มไปด้วยความโกลาหล เสียงปืนที่ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ทำให้หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก "แกมันบ้า!" ท่านประธานตะโกนกลับไป พลางก้มหลบคมกระสุนที่พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว "แกจะมายุ่งเรื่องของฉันไม่ได้!" "ผมต้องยุ่ง" อิฐตะโกนตอบกลับ เสียงของเขาหนักแน่นและเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "ผมจะปล่อยให้แกทำลายชีวิตคนอื่นอีกต่อไปไม่ได้" ลูกน้องของท่านประธานที่จับแพรวาอยู่เริ่มมีท่าทีหวาดหวั่นเมื่อเห็นความรุนแรงที่เพิ่มมากขึ้น เขาพยายามจะใช้แพรวาเป็นโล่มนุษย์ แต่ก็ต้องชะงักเมื่ออิฐเล็งปืนมาที่เขาโดยตรง "ปล่อยเธอซะ" อิฐกล่าวเสียงเย็น "ไม่งั้นฉันจะยิงแกก่อนท่านประธาน" ลูกน้องคนนั้นหน้าซีดเผือด เขาเห็นประกายตาที่แน่วแน่ของอิฐ ไม่มีทีท่าของการข่มขู่เล่นๆ เขามองไปที่ท่านประธาน ขอคำสั่ง แต่ท่านประธานกำลังยุ่งอยู่กับการป้องกันตัวจากการยิงของอิฐ "ปล่อยฉันไป!" แพรวากล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว เธอใช้จังหวะที่ลูกน้องกำลังลังเล พลิกตัวอย่างแรงจนหลุดออกจากพันธนาการ เขาผละถอยหลังไปเล็กน้อย ทำให้แพรวาได้จังหวะวิ่งหนี "หยุดเดี๋ยวนี้!" ลูกน้องคนนั้นตะโกนไล่หลัง แต่แพรวาไม่สนใจ เธอวิ่งไปตามโถงทางเดินอันโอ่อ่าของคฤหาสน์ เสียงฝีเท้าของเธอสะท้อนก้องไปมา เสียงปืนยังคงดังอยู่ไม่ขาดสาย เธอไม่รู้ว่าจะวิ่งไปทางไหนดี สิ่งเดียวที่เธอต้องการคือการเอาชีวิตรอด และหาทางหนีออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด "คุณแพรวา!" เสียงเรียกคุ้นเคยดังขึ้น แพรวาหันไปมอง เห็นร่างของสมคิด หัวหน้าคนสนิทของอิฐ กำลังยืนรอเธออยู่ไม่ไกลนัก สมคิดมีสีหน้าเคร่งเครียด แต่ก็ดูสงบกว่าสถานการณ์รอบตัว "คุณสมคิด!" แพรวาอุทานด้วยความดีใจ "เกิดอะไรขึ้นคะ" "ไม่ต้องห่วงครับ คุณแพรวา" สมคิดกล่าว "คุณอิฐจัดการทุกอย่างแล้ว เราต้องรีบไปที่ปลอดภัย" สมคิดคว้าแขนของแพรวา และรีบดึงเธอให้วิ่งตามเขาไป ท่ามกลางเสียงปืนที่ยังคงดังสนั่นหวั่นไหว การบุกเข้ามาของอิฐและลูกน้อง ทำให้แผนการของท่านประธานต้องพังไม่เป็นท่า "พวกแกเข้ามาได้ยังไง!" ท่านประธานตะโกนอย่างบ้าคลั่ง ขณะที่กำลังยิงสู้กับอิฐผ่านม่านกระสุน "ใครสั่งให้พวกแกเข้ามา!" "ผมเอง" เสียงของวิชัยดังขึ้นจากด้านหลังของท่านประธาน วิชัยปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับลูกน้องอีกสองสามคน ใบหน้าของเขาเปื้อนยิ้มอย่างผู้ชนะ "ฉันเห็นว่าแกกำลังยุ่งอยู่กับการทำลายชีวิตคนอื่น ฉันก็เลยคิดว่าน่าจะเข้ามาช่วยให้มันเร็วขึ้นอีกหน่อย" ท่านประธานหันขวับไปมองวิชัยด้วยความตกตะลึง "วิชัย! แกทรยศฉัน!" "ทรยศเหรอ" วิชัยหัวเราะ "ฉันแค่กำลังทำในสิ่งที่ควรทำมานานแล้ว" วิชัยเดินเข้ามาใกล้ท่านประธานช้าๆ "แกทำเรื่องเลวร้ายไว้เยอะเกินไป ท่านประธาน" เขาพูด "พ่อแม่ของแพรวา... ความผิดของแกมันมีมากเกินกว่าจะให้อภัย" อิฐที่กำลังยิงสู้กับลูกน้องของท่านประธาน ชะงักเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อพ่อแม่ของแพรวา เขามองไปยังวิชัยด้วยความสงสัย แต่ก็ไม่ได้หยุดการต่อสู้ "แกคิดว่าแกจะทำอะไรได้" ท่านประธานยังคงพยายามข่มขู่ "แกไม่สามารถชนะฉันได้!" "ฉันไม่จำเป็นต้องชนะแกด้วยกำลัง" วิชัยกล่าว "เพราะฉันมีหลักฐานทุกอย่างที่แกทำผิดเอาไว้" วิชัยยื่นแฟ้มเอกสารที่เขาได้มาจากแพรวาให้กับลูกน้องคนหนึ่ง "เอาไปให้ตำรวจ" เขาพูด "แล้วบอกพวกเขาว่านี่คือหลักฐานที่สำคัญที่สุด" ท่านประธานหน้าซีดเผือด เขารู้ว่าเมื่อแฟ้มเอกสารนั้นไปถึงมือตำรวจ ทุกอย่างของเขาจบสิ้น "แก... แกมัน..." ท่านประธานพูดไม่ออก ในขณะนั้นเอง อิฐก็สามารถจัดการกับลูกน้องที่ขวางทางอยู่ได้ เขาพุ่งเข้าไปหาท่านประธานอย่างรวดเร็ว ใช้ปลายปืนจ่อไปที่ขมับของท่านประธาน "ยอมแพ้ซะ" อิฐกล่าวเสียงเด็ดขาด "ทุกอย่างจบแล้ว" ท่านประธานมองไปที่อิฐ มองไปยังวิชัย และมองไปยังลูกน้องของเขาที่เริ่มวางอาวุธลง เขาเห็นแล้วว่าเขาไม่มีทางเลือกอื่นอีกต่อไป "แกชนะแล้ว" ท่านประธานกล่าวอย่างยอมจำนน "แต่แกจะไม่มีวันได้ในสิ่งที่แกต้องการ" อิฐไม่ตอบ เขาเพียงแต่กุมปืนแน่นขึ้น เมื่อเสียงไซเรนของรถตำรวจดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ความวุ่นวายในคฤหาสน์อรุณรุ่งค่อยๆ สงบลง เหลือเพียงความเงียบที่ปกคลุมหลังจากความโกลาหลครั้งใหญ่ แพรวาที่ปลอดภัยดีแล้วกับสมคิด กำลังมองดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจากมุมหนึ่งของคฤหาสน์ เธอไม่แน่ใจว่าควรจะรู้สึกอย่างไรดี ระหว่างความโล่งใจ ความแค้นที่กำลังจะได้รับการชำระ และความรู้สึกที่ซับซ้อนที่เกิดขึ้นกับอิฐ