คฤหาสน์อรุณรุ่งที่เคยโอ่อ่าและเงียบสงบ บัดนี้กลับเต็มไปด้วยเจ้าหน้าที่ตำรวจที่กำลังเก็บหลักฐานและควบคุมสถานการณ์ ท่านประธานอรุณรุ่งถูกควบคุมตัวไปพร้อมกับลูกน้องคนสนิทหลายคน ใบหน้าของเขาซีดเผือดไร้ซึ่งความหยิ่งผยองที่เคยมี แพรวาและอิฐยืนอยู่ห่างๆ มองดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย "ทุกอย่างจบแล้วจริงๆ เหรอคะ" แพรวาถามอิฐ เสียงของเธอเบาหวิว อิฐหันมามองแพรวา ดวงตาของเขามีแววเหนื่อยอ่อน แต่ก็มีความพึงพอใจฉายอยู่ "ใช่" เขาตอบ "แผนของเราสำเร็จแล้ว" "แผนของเรา" แพรวาย้ำคำนั้น เธอรู้สึกถึงความหมายที่ซ่อนอยู่ภายใต้คำพูดของอิฐ "คุณรู้เรื่องนี้มาตลอดเลยใช่ไหมคะ" อิฐพยักหน้า "ผมรู้ว่าคุณกำลังสืบหาความจริง" เขาอธิบาย "และผมก็รู้ว่าท่านประธานเป็นคนอันตราย ผมจึงวางแผนร่วมกับคุณวิชัยเพื่อเปิดโปงเขา" แพรวาอึ้ง เธอไม่เคยคาดคิดว่าอิฐจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้มากขนาดนี้ "แล้ว... คุณวิชัยล่ะคะ" "คุณวิชัยเป็นคนที่มีความแค้นส่วนตัวกับท่านประธาน" อิฐกล่าว "เขาเป็นคนวางแผนการใหญ่ และผมก็แค่ช่วยสนับสนุนเขา" "แล้วเรื่องที่ผมพาคุณไปคฤหาสน์ครั้งก่อนล่ะคะ" แพรวาถาม "มันเป็นส่วนหนึ่งของแผนด้วยหรือเปล่า" "เป็นส่วนหนึ่ง" อิฐตอบ "ผมอยากให้คุณเข้าไปในห้องทำงานของท่านประธาน เพื่อหาหลักฐานบางอย่าง ซึ่งคุณวิชัยก็รู้ว่ามีอยู่ตรงนั้น" แพรวารู้สึกเหมือนถูกหลอกอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่ใช่การหลอกลวงที่ทำให้เธอเจ็บปวด เป็นการวางแผนที่ซับซ้อนซึ่งเธอเองก็เป็นส่วนหนึ่งของมันโดยไม่รู้ตัว "แล้ว... ทำไมคุณไม่บอกฉันตรงๆ คะ" แพรวาถาม "ถ้าผมบอกคุณตรงๆ คุณอาจจะไม่ยอมทำ" อิฐกล่าว "คุณแพรวาเป็นคนที่มีความระมัดระวังตัวสูง และผมก็ไม่อยากให้คุณเสี่ยงอันตรายไปมากกว่านี้" แพรวาถอนหายใจ เธอเข้าใจเหตุผลของอิฐ แม้ว่ามันจะทำให้เธอรู้สึกสับสนก็ตาม "คุณอิฐคะ" แพรวาตัดสินใจที่จะถามในสิ่งที่ค้างคาใจมาตลอด "ที่คุณแต่งงานกับฉัน... มันเป็นเพราะแผนการของคุณ หรือเพราะ..." อิฐนิ่งไป เขาจ้องมองเข้าไปในดวงตาของแพรวาอย่างลึกซึ้ง "ผมไม่สามารถตอบคำถามนี้ได้ในตอนนี้" เขาตอบอย่างอ้อมแอ้ม "แต่ผมรู้ว่าการแต่งงานครั้งนี้ มันเปลี่ยนอะไรหลายๆ อย่างไปสำหรับผม" แพรวาไม่แน่ใจว่าจะตีความคำตอบของอิฐว่าอย่างไรดี เธอมองเห็นบางอย่างในดวงตาของเขาที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้น "เอาล่ะ" สมคิดเดินเข้ามาหา "คุณแพรวาครับ คุณอิฐปลอดภัยแล้ว เราควรจะไปจากที่นี่ได้แล้ว" แพรวาลุกขึ้นยืน เธอหันไปมองท่านประธานที่ถูกพาขึ้นรถตำรวจไป "ฉันหวังว่าสิ่งที่ฉันทำ จะเป็นการชดเชยสิ่งที่พ่อแม่ของฉันเคยได้รับ" เธอพึมพำกับตัวเอง ระหว่างทางกลับบ้าน แพรวากับอิฐนั่งอยู่บนรถคนละคัน เธอรู้สึกถึงความว่างเปล่าที่เข้ามาแทนที่ความตื่นเต้นและความโกรธก่อนหน้านี้ การแก้แค้นที่เธอต้องการมาตลอด บัดนี้ได้สำเร็จลุล่วงไปแล้ว แต่กลับทิ้งความรู้สึกที่ว่างเปล่าเอาไว้ "คุณรู้สึกยังไงบ้าง" อิฐถามแพรวาผ่านโทรศัพท์ "ฉันไม่รู้ค่ะ" แพรวาตอบตามตรง "ทุกอย่างมันเร็วไปหมด" "ผมเข้าใจ" อิฐกล่าว "แต่คุณไม่ต้องกังวลอะไรอีกแล้ว" "แล้วคุณล่ะคะ" แพรวาถาม "คุณจะทำอะไรต่อไป" "ผมจะจัดการกับธุรกิจที่พ่อผมทิ้งไว้" อิฐตอบ "แล้วเราค่อยมาดูกันว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร" คำว่า "เรา" ที่อิฐใช้ ทำให้แพรวารู้สึกถึงความหวังเล็กๆ เธอไม่แน่ใจว่าความรู้สึกที่เธอมีต่ออิฐคืออะไรกันแน่ แต่มันไม่ใช่ความเกลียดชังอีกต่อไป เมื่อกลับมาถึงบ้าน แพรวารู้สึกเหนื่อยล้า เธอตรงไปที่ห้องนอนทันที เธอต้องการเวลาอยู่กับตัวเองเพื่อทบทวนทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น คืนนั้น แพรวานอนไม่หลับ เธอคิดถึงใบหน้าของอิฐ คิดถึงสายตาที่มองเธอ คิดถึงคำพูดที่ว่า "เรา" ค่อยมาดูกันว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร เธอไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ของเธอกับอิฐจะเป็นไปในทิศทางใด แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้แน่ๆ คือ ชีวิตของเธอได้เปลี่ยนไปตลอดกาล หลังจากค่ำคืนอันวุ่นวายที่คฤหาสน์อรุณรุ่ง เช้าวันต่อมา แพรวาตื่นขึ้นมาพร้อมกับแสงแดดยามเช้าที่ส่องลอดผ้าม่านเข้ามา เธอลุกขึ้นไปชงกาแฟ และเปิดข่าวโทรทัศน์ ข่าวหน้าหนึ่งรายงานถึงการจับกุมท่านประธานอรุณรุ่ง และการเปิดโปงเครือข่ายธุรกิจผิดกฎหมายที่ใหญ่ที่สุดครั้งหนึ่งในประเทศ แพรวาถอนหายใจอย่างโล่งอก เธอทำสำเร็จแล้ว เธอได้แก้แค้นให้กับพ่อแม่ของเธอ และได้นำความยุติธรรมมาสู่สังคม แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกใจหาย ที่ทุกอย่างได้จบลงแล้ว ความตื่นเต้น ความกดดัน และการต่อสู้ ที่เธอต้องเผชิญมาตลอดหลายเดือน บัดนี้ได้หายไปแล้ว เหลือเพียงความสงบที่อาจจะน่าเบื่อหน่าย ขณะที่เธอกำลังนั่งดื่มกาแฟอยู่ ประตูห้องก็ถูกเปิดออก อิฐยืนอยู่ที่หน้าประตู ใบหน้าของเขามีรอยยิ้มอ่อนโยน "อรุณสวัสดิ์ครับ เจ้าสาวของผม" อิฐกล่าว แพรวาหน้าแดงเล็กน้อย "คุณเข้ามาได้ยังไงคะ" "ผมมีกุญแจ" อิฐตอบ "แล้วผมก็คิดว่าเรามีเรื่องต้องคุยกัน" อิฐเดินเข้ามาในห้อง และนั่งลงตรงข้ามแพรวา เขาจ้องมองเข้าไปในดวงตาของเธออย่างจริงจัง "แพรวา" อิฐเริ่มพูด "ผมรู้ว่าผมทำอะไรหลายอย่างที่ผิดไป ผมหลอกคุณ ผมใช้คุณเป็นเครื่องมือ แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่าทุกอย่างที่ผมทำ มันมีเหตุผล" แพรวาเงียบฟัง เธอรอให้อิฐพูดต่อไป "ผมรักคุณ" อิฐกล่าวตรงๆ "ผมรักคุณตั้งแต่แรกเจอ แต่ผมรู้ว่าคุณไม่สามารถเชื่อใจผมได้ ผมเลยต้องทำทุกอย่างเพื่อให้เราได้อยู่ด้วยกัน" คำสารภาพของอิฐ ทำให้แพรวาทั้งตกใจและดีใจในเวลาเดียวกัน เธอไม่เคยคิดว่าอิฐจะรู้สึกแบบนี้กับเธอ "คุณ... คุณพูดจริงเหรอคะ" แพรวาถาม เสียงของเธอสั่นเครือ "จริง" อิฐตอบ "ผมรู้ว่ามันอาจจะสายไปแล้ว แต่ผมอยากให้โอกาสเราได้เริ่มต้นใหม่" แพรวาลมองเข้าไปในดวงตาของอิฐ เธอเห็นความจริงใจในนั้น เธอเห็นความรัก และความหวัง "ฉันก็รักคุณค่ะ อิฐ" แพรวาตอบ "ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง แต่ฉันรักคุณ" ทั้งสองคนมองหน้ากัน รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของทั้งคู่ ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นจากการหลอกลวง และการแก้แค้น บัดนี้กำลังจะเปลี่ยนไปสู่ความรักที่แท้จริง