งานเลี้ยงเปิดตัวธุรกิจใหม่ของอิฐถูกจัดขึ้นอย่างหรูหราในโรงแรมชั้นนำใจกลางเมือง แสงไฟระยิบระยับ เสียงเพลงคลอเบาๆ และผู้คนมากหน้าหลายตาในชุดราตรีสุดหรู ต่างมาร่วมแสดงความยินดี บรรยากาศเต็มไปด้วยความยินดีและความคาดหวัง แต่สำหรับอิฐ มันคือสนามรบที่เขาต้องคอยระวังภัย เขาเดินเคียงข้างแพรวาที่สวยสง่าในชุดเดรสสีแดงเพลิง แพรวาพยายามยิ้มแย้มและทักทายแขกเหรื่อ แต่ในแววตาของเธอยังคงมีความกังวลซ่อนอยู่ "อิฐคะ" แพรวากระซิบขณะที่พวกเขาเดินผ่านกลุ่มนักธุรกิจ "ฉันเห็นผู้หญิงคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะจ้องมองเราอยู่ตลอดเวลา" อิฐหันไปมองตามที่แพรวาบอก เขาเห็นผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่มุมห้อง สวมชุดสีดำสนิท ใบหน้าของเธอถูกบดบังด้วยเงาของหมวกปีกกว้าง ทำให้ยากที่จะมองเห็นรายละเอียดได้ชัดเจน "ใครเหรอครับ" อิฐถาม "ฉันไม่แน่ใจค่ะ" แพรวาตอบ "แต่ฉันรู้สึกเหมือนเคยเห็นเธอมาก่อน" อิฐพยายามเพ่งมอง แต่ก็ไม่สามารถจดจำได้เช่นกัน "บางทีอาจจะเป็นแขกที่เราไม่รู้จักก็ได้" "แต่เธอดูแปลกๆ นะคะ" แพรวายังคงรู้สึกไม่สบายใจ ขณะที่อิฐกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง มาวินก็เดินเข้ามาหาพร้อมรอยยิ้ม "คุณอิฐครับ ยินดีด้วยนะครับ" มาวินกล่าว "ผมประทับใจกับการจัดงานของคุณมาก" "ขอบคุณครับ มาวิน" อิฐตอบรับ "คุณมาคนเดียวหรือครับ" "ภรรยาผมติดธุระนิดหน่อยครับ" มาวินตอบ "แต่ผมก็คิดถึงคุณแพรวาอยู่เสมอ" เขาหันไปทางแพรวาพร้อมรอยยิ้มที่ดูสุภาพ แพรวายิ้มตอบอย่างเกรงใจ "ขอบคุณค่ะ" "ผมสังเกตเห็นผู้หญิงคนนั้น" มาวินหันไปทางมุมห้องที่แพรวากังวล "เธอเป็นใครครับ ผมไม่เคยเห็นเธอมาก่อน" "ผมก็ไม่ทราบเหมือนกันครับ" อิฐตอบ "เธออาจจะเป็นแขกที่มาโดยไม่ได้รับเชิญ" มาวินหัวเราะเบาๆ "บางทีอาจจะเป็นคู่แข่งทางธุรกิจที่แอบมาสืบความลับของเราก็ได้นะครับ" คำพูดนั้นทำให้สมคิดที่ยืนอยู่ใกล้ๆ หันมามองด้วยความสนใจ "ผมว่าเราไม่ควรประมาทนะครับ" สมคิดกล่าวเสริม "เราควรจะจับตาดูเธอให้ดี" "คุณพูดถูก" อิฐเห็นด้วย "มาวิน คุณช่วยดูแลเรื่องแขกทั้งหมดให้หน่อยได้ไหมครับ ผมอยากจะไปทักทายแขกคนสำคัญบางท่าน" "แน่นอนครับ" มาวินตอบรับอย่างเต็มใจ "ผมยินดีเป็นอย่างยิ่ง" หลังจากนั้น อิฐก็พาแพรวาและสมคิดเดินไปยังอีกมุมหนึ่งของงาน "ผมว่าเราต้องรีบสืบหาตัวตนของผู้หญิงคนนั้น" อิฐกล่าว "และผมก็ยังคงไม่ไว้ใจมาวินเท่าไหร่นัก" "คุณหมายความว่าอย่างไรครับ" สมคิดถาม "เขาดูเหมือนจะรู้อะไรบางอย่างเกี่ยวกับธุรกิจของเรามากกว่าที่เขาแสดงออก" อิฐอธิบาย "และผมก็สงสัยว่าเขาเข้ามาในงานนี้ด้วยจุดประสงค์อะไรกันแน่" "ผมจะลองสืบหาข้อมูลเกี่ยวกับมาวินเพิ่มเติมอีกครั้งครับ" สมคิดรับปาก ในขณะที่พวกเขากำลังพูดคุยกันอยู่นั้นเอง เสียงเพลงก็หยุดลง ทุกสายตาหันไปที่เวทีกลางห้อง "ก่อนที่เราจะเริ่มงานเลี้ยงอย่างเป็นทางการ" เสียงหนึ่งดังขึ้นจากไมโครโฟน "ผมขอเชิญคุณอิฐ และคุณแพรวา ขึ้นมากล่าวเปิดงานครับ" อิฐและแพรวาเดินขึ้นไปบนเวที อิฐกล่าวขอบคุณแขกเหรื่อทุกคนที่มาร่วมงาน และกล่าวถึงวิสัยทัศน์ของธุรกิจใหม่ของเขาอย่างกระตือรือร้น "ผมหวังเป็นอย่างยิ่งว่า ธุรกิจของเราจะเป็นประโยชน์ต่อวงการนี้" อิฐกล่าว "และเราจะมุ่งมั่นพัฒนาต่อไปอย่างไม่หยุดยั้ง" ทันทีที่อิฐกล่าวจบ แพรวาก็หยิบไมโครโฟนจากเขา "ฉันก็ขอขอบคุณทุกท่านที่ให้เกียรติมาร่วมงานในค่ำคืนนี้นะคะ" แพรวาเริ่มต้นด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล "และฉันก็หวังว่าทุกคนจะมีความสุขกับงานเลี้ยงของเรา" ทันใดนั้นเอง เสียงของแพรวาก็เปลี่ยนไป น้ำเสียงของเธอกลายเป็นเย็นชาและเยือกแข็ง "แต่ก่อนที่เราจะจากกันในค่ำคืนนี้" แพรวากล่าวต่อ "ฉันมีเรื่องบางอย่างที่อยากจะเปิดเผยให้ทุกคนทราบ" อิฐมองแพรวาด้วยความประหลาดใจ เขาไม่เข้าใจว่าแพรวาจะพูดอะไร "เรื่องที่เกี่ยวกับอดีต" แพรวากล่าว "เรื่องที่เกี่ยวกับความแค้นที่ยังคงฝังลึก" ทุกคนในห้องตกอยู่ในความเงียบงัน พวกเขามองหน้ากันอย่างงุนงง "ครอบครัวที่สร้างความเดือดร้อนให้แก่ผู้อื่น" แพรวากล่าวเสียงดัง "ครอบครัวที่ควรจะได้รับบทเรียน" อิฐเริ่มตระหนักว่าแพรวากำลังจะทำอะไรบางอย่าง เขาพยายามส่งสัญญาณให้เธอหยุด แต่แพรวาไม่ยอมมองเขา "และฉัน" แพรวากล่าว "คือคนที่ถูกส่งมาเพื่อสะสางบัญชีแค้นนั้น" คำพูดของแพรวาทำให้เกิดเสียงกระซิบกระซาบไปทั่วทั้งห้อง มาวินที่ยืนอยู่ไม่ไกล ใบหน้าของเขาซีดเผือดอย่างเห็นได้ชัด "แพรวา เธอจะทำอะไร" อิฐถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "ฉันกำลังจะทำให้ทุกคนได้รับรู้ความจริง" แพรวาตอบ "ความจริงที่ครอบครัวของเธอพยายามจะปกปิดมาตลอด" ทันใดนั้นเอง ผู้หญิงในชุดสีดำที่แพรวากังวลเมื่อสักครู่ ก็เดินออกมาจากมุมมืด เธอถอดหมวกออก เผยให้เห็นใบหน้าที่คุ้นเคย "เธอจำฉันได้ไหม อิฐ" ผู้หญิงคนนั้นเอ่ยเสียงเย็น อิฐเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "คุณ...คุณคือ..." "ฉันคือคนที่ครอบครัวของเธอเคยทำลายชีวิต" ผู้หญิงคนนั้นกล่าว "และตอนนี้ ฉันกลับมาแล้ว"