อิฐวิ่งมาตามถนนอย่างไร้จุดหมาย เขาพยายามคิดหาทางที่จะตามรอยมาวิน แต่ทุกอย่างดูเหมือนจะมืดมนไปหมด ทันใดนั้น เขาก็ได้ยินเสียงรถยนต์คันหนึ่งแล่นเข้ามาใกล้ เขาชะงัก หันไปมอง เห็นรถยนต์สีดำคันหนึ่งจอดเทียบข้างเขา ประตูรถเปิดออก เผยให้เห็นใบหน้าของ "พายุ" "เป็นไงบ้าง อิฐ" พายุเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "ดูเหมือนว่างานเลี้ยงของคุณจะจบลงไม่สวยเลยนะ" อิฐมองพายุด้วยความไม่เข้าใจ "นาย...นายมาทำอะไรที่นี่" "ผมก็มาดูผลงานของตัวเองไง" พายุยิ้มมุมปาก "และก็มาดูนายด้วย" "นายเป็นคนทำเรื่องทั้งหมดนี่ใช่ไหม" อิฐถาม "นายส่งคนมาที่งานเลี้ยง นายพยายามจะฆ่าพวกเรา" "ก็ใช่น่ะสิ" พายุตอบอย่างไม่สะทกสะท้าน "และฉันก็จะทำให้นายต้องเสียใจกับทุกสิ่งที่เคยทำ" "ฉันไม่เคยทำอะไรให้นายเลย!" อิฐตะคอก "แน่ใจหรือ" พายุหัวเราะ "นายแน่ใจจริงๆ หรือว่าไม่มีอะไรเลย" "ฉันไม่เข้าใจ" อิฐกล่าว "เราไม่เคยรู้จักกันมาก่อน" "นั่นแหละคือปัญหา" พายุพูด "นายไม่เคยรู้จักฉัน แต่นายกลับทำลายชีวิตคนสำคัญของฉัน" "ฉันไม่เคย..." "พอได้แล้ว!" พายุตะคอกเสียงดัง "นายไม่ต้องมาทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้" เขาหยุดพูดไปครู่หนึ่ง เหมือนกำลังรวบรวมสติ "นายจำพ่อของนายได้ไหม" "พ่อของฉัน..." อิฐเอ่ยชื่อนั้นด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน "พ่อของฉันไม่มีทางทำเรื่องไม่ดี" "หึ" พายุแค่นเสียง "พ่อของนายกับพ่อของมาวิน เคยร่วมมือกันทำธุรกิจ" "ฉันรู้" อิฐตอบ "แล้วมันเกี่ยวอะไรกับนาย" "พ่อของนายกับพ่อของมาวิน" พายุเริ่มเล่า "พวกเขาหักหลังพ่อของฉัน พ่อของฉันต้องเสียทุกอย่าง ต้องติดคุก และจบชีวิตลงอย่างน่าเวทนา" ดวงตาของอิฐเบิกกว้างด้วยความตกใจ เขาไม่เคยรู้เรื่องราวที่ซับซ้อนเช่นนี้มาก่อน "พ่อของฉัน...ไม่เคยทำเรื่องแบบนั้น" อิฐยืนกราน "พ่อของนายอาจจะไม่รู้" พายุกล่าว "แต่คนของนายต่างหากที่ทำ" "นายกำลังพูดถึงใคร" อิฐถาม "สมคิด" พายุตอบ "เขาเป็นคนเดียวที่อยู่กับพ่อของนายในตอนนั้น เขาเป็นคนวางแผนทั้งหมด" อิฐหันไปมองสมคิดที่ยืนอยู่ข้างๆ แพ รวา สมคิดดูมีท่าทีประหม่าอย่างเห็นได้ชัด "สมคิด...นี่เรื่องจริงเหรอ" อิฐถามเสียงสั่น สมคิดหน้าซีดเผือด "ผม...ผม..." "ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น" พายุขัดขึ้น "ฉันมีหลักฐานทุกอย่าง" เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา และเปิดไฟล์วิดีโอให้ดู เป็นวิดีโอที่บันทึกเหตุการณ์ในอดีต สมคิดกำลังพูดคุยกับชายคนหนึ่ง และในบทสนทนานั้น สมคิดกำลังวางแผนที่จะหักหลังหุ้นส่วนของเขา "เป็นไปไม่ได้!" อิฐอุทาน น้ำตาเริ่มไหล "นายเห็นแล้วใช่ไหม" พายุถาม "นายเห็นแล้วว่าคนที่นายไว้ใจที่สุด เป็นคนทรยศนาย" "ผม...ผมขอโทษครับคุณอิฐ" สมคิดคุกเข่าลง "ผมทำไปเพราะความจำเป็น" "ความจำเป็นอะไร!" อิฐตะคอก "นายทำลายชีวิตของฉัน ทำลายครอบครัวของฉัน!" "ผมถูกบังคับครับ!" สมคิดร้องไห้ "พายุ...เขาขู่จะทำร้ายครอบครัวของผม" "ใช่" พายุยิ้มอย่างผู้ชนะ "ฉันรู้จุดอ่อนของทุกคน" "แล้วอลิสา...นายหลอกใช้อลิสาด้วยใช่ไหม" อิฐถาม "แน่นอน" พายุตอบ "เธอเป็นเครื่องมือชั้นดีในการแก้แค้น" "นายมันปีศาจ!" อิฐตะโกน "นายก็เหมือนกัน" พายุสวนกลับ "นายแต่งงานกับผู้หญิงที่เคยเป็นคนรักของฉัน ทำลายครอบครัวของฉัน แล้วนายก็มาทำเป็นผู้บริสุทธิ์" "แพรวา..." อิฐหันไปมองแพรวาที่ยืนตัวสั่น เธอคงตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน "แล้วเรื่องของมาวินล่ะ" อิฐถาม "นายทำอะไรกับเขา" "เขา...น่าจะตายไปแล้ว" พายุตอบ "เขาโง่เกินไปที่จะสู้กับฉัน" คำพูดนั้นทำให้อิฐรู้สึกเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส มาวินเสียสละตัวเองเพื่อช่วยพวกเขา "นายต้องชดใช้!" อิฐประกาศลั่น "ฉันก็จะทำเหมือนกัน" พายุตอบ "ฉันจะทำให้นายต้องเจ็บปวด และฉันจะเอาทุกอย่างของนายไป" ทันใดนั้น เสียงไซเรนของรถตำรวจก็ดังขึ้นมาจากระยะไกล "ซวยจริง!" พายุสบถ "พวกนักสืบตามฉันมาจนได้" เขาหันไปมองอิฐด้วยสายตาอาฆาต "ครั้งนี้ฉันยอมไปก่อน แต่เรายังไม่จบแค่นี้ อิฐ" พายุวิ่งเข้าไปในรถ และขับรถออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้อิฐยืนนิ่งอยู่กับความจริงที่น่าสะพรึงกลัว สมคิดยังคงคุกเข่าร้องไห้ "ผมขอโทษจริงๆ ครับคุณอิฐ" อิฐมองสมคิดด้วยสายตาที่ว่างเปล่า "ความผิดของนาย...นายต้องชดใช้" เขาหันไปหาแพรวา "เราต้องทำอะไรสักอย่าง" แพรวาพยักหน้า "เราต้องหยุดพายุ" "ใช่" อิฐกล่าว "และเราต้องช่วยมาวิน" เขาตัดสินใจแน่วแน่ เขาจะไม่มีวันยอมให้ใครมาทำร้ายคนที่เขารักอีกต่อไป