"และสายข่าวของผมก็ยืนยันว่า อลิสาเคยมีส่วนเกี่ยวข้องกับแก๊งค์ของพ่อคุณ" มาวินกล่าวต่อ ดวงตาของเขามุ่งมั่นจ้องมองอิฐ ราวกับต้องการจะสื่อสารความจริงอันน่าตกใจนี้ให้รับรู้ถึงก้นบึ้งของหัวใจ อิฐแทบไม่เชื่อหูตัวเอง เขามองหน้ามาวินสลับกับมองอลิสาที่ยังคงนั่งนิ่งราวกับรูปปั้น ความคิดทั้งหมดในหัวตีกันยุ่งเหยิงไปหมด "ไม่จริง...อลิสาเป็นผู้บริสุทธิ์ เธอเป็นเหยื่อ" "ผมเข้าใจว่ามันยากที่จะยอมรับ" มาวินถอนหายใจ "แต่ภาพถ่ายพวกนี้ไม่ได้โกหก อลิสาในภาพคือคนที่ทำงานอย่างใกล้ชิดกับคนที่หักหลังพ่อผม เธอคือคนในวงใน" แพรวาถึงกับกุมขมับ ภาพที่มาวินเปิดให้ดูนั้นชัดเจนมาก อลิสาในภาพดูแตกต่างจากที่เธอรู้จักอย่างสิ้นเชิง ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น และแววตาฉายแววฉลาดแกมโกง ซึ่งเป็นสิ่งที่แพรวาไม่เคยเห็นมาก่อนในตัวเพื่อนสนิทของเธอ "แต่...อลิสาไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้เลย" แพรวาเอ่ยเสียงสั่น "ถ้าเธอมีส่วนเกี่ยวข้องจริง ทำไมเธอถึงไม่เคยบอกอะไรเราเลย" "นั่นแหละคือคำถามที่ผมกำลังหาคำตอบอยู่" มาวินตอบ "หลังจากการหักหลัง พ่อของผมเสียชีวิตอย่างมีเงื่อนงำ และอลิสาก็หายตัวไป เหมือนกับว่าเธอต้องการจะหลบหนีอะไรบางอย่าง หรือไม่ก็...เธออาจจะกำลังซ่อนตัวเพื่อรอเวลา" "รอเวลาอะไร" อิฐถามเสียงเข้ม เขาเริ่มรู้สึกถึงอันตรายบางอย่างที่มองไม่เห็น มันเหมือนกับว่าเขากำลังเดินอยู่บนหนทางที่ปูด้วยกับระเบิดที่พร้อมจะทำงานได้ทุกเมื่อ "รอเวลาที่จะเปิดเผยความจริง หรือไม่ก็...รอเวลาที่จะแก้แค้น" มาวินกล่าว "แต่สิ่งที่ผมรู้แน่ๆ คือ อลิสาไม่ใช่แค่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง เธอมีความลับมากมายซ่อนอยู่ และความลับเหล่านั้นอาจเป็นกุญแจสำคัญในการไขคดีทั้งหมดนี้" อิฐก้มหน้าลงมองมือของตัวเอง กำปั้นแน่น เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังถล่มทลายลงมา พ่อของเขากลายเป็นคนวางแผน เป็นคนโหดเหี้ยมที่ทำลายชีวิตคนอื่นเพื่อผลประโยชน์ของตัวเอง และตอนนี้ อลิสา ผู้หญิงที่เขาเริ่มจะรู้สึกดีด้วย กำลังถูกเปิดเผยว่าเธออาจไม่ใช่ผู้บริสุทธิ์อย่างที่เขาเคยคิด "แล้ว...แล้วเราจะรู้ได้ยังไงว่าใครเป็นคนพูดความจริง" อิฐถาม พลางเงยหน้าขึ้นมองมาวิน "ผมจะเชื่อคำพูดของคุณได้ยังไง" มาวินยิ้มมุมปากอย่างขมขื่น "คุณไม่จำเป็นต้องเชื่อผมตอนนี้ ผมแค่อยากให้คุณรู้ว่า เรื่องนี้มันซับซ้อนกว่าที่คุณคิดมาก อลิสาอาจจะเป็นกุญแจดอกสำคัญ แต่เธออาจจะเป็นกุญแจที่ไขไปสู่ความอันตรายยิ่งกว่าเดิมก็ได้" "ถ้าอลิสาเคยเป็นส่วนหนึ่งของแผนการของพ่อผมจริงๆ" อิฐกล่าวเสียงเครียด "แล้วทำไมเธอถึงมาอยู่ตรงนี้? ทำไมเธอถึงต้องแสร้งทำเป็นสูญเสียความทรงจำ" "นั่นคือสิ่งที่ผมกำลังสงสัย" มาวินยอมรับ "เป็นไปได้ว่าเธออาจจะต้องการซ่อนตัว หรือไม่ก็...เธออาจจะกำลังเล่นเกมอะไรบางอย่างอยู่กับเรา" แพรวาเงยหน้าขึ้นมองอลิสาอีกครั้ง ใบหน้าที่ซีดเซียวและไร้เดียงสานั้น บัดนี้ถูกเคลือบไปด้วยเงื่อนงำและความไม่แน่นอน "อลิสา...เธอทำแบบนี้ทำไม" เธอพึมพำกับตัวเอง "บางที การเผชิญหน้ากับความจริงที่โหดร้าย อาจจะทำให้เธอต้องเลือก" มาวินกล่าว "เลือกที่จะจำ หรือเลือกที่จะลืม" อิฐเดินไปทรุดตัวลงนั่งข้างๆ อลิสา เขาจับมือเย็นเฉียบของเธอไว้ในมือ "อลิสา...ถ้าเธอได้ยินฉันนะ ฉันอยากให้เธอรู้ว่า ไม่ว่าความจริงจะเป็นยังไง ฉันจะอยู่ตรงนี้เสมอ" อลิสาเพียงแค่ขยับนิ้วเบาๆ ในมือของอิฐ ราวกับจะตอบรับ แต่ก็ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาจากริมฝีปากของเธอ "ผมว่าเราควรจะให้เวลาเธอ" มาวินพูด "และเราควรจะหาหลักฐานเพิ่มเติมเกี่ยวกับบทบาทของอลิสาในอดีต" "คุณจะทำยังไง" อิฐถาม "ผมจะติดต่อสายข่าวของผมอีกครั้ง" มาวินตอบ "ผมต้องรู้ให้ได้ว่า อลิสาหายตัวไปไหน และเธอไปทำอะไรมาในช่วงหลายปีที่ผ่านมา" อิฐพยักหน้า เขารู้สึกว่ากำลังถูกดึงเข้าไปสู่วังวนของความจริงที่ซับซ้อนยิ่งกว่าเดิม ภาพของพ่อที่เขารักและเชื่อมั่น บัดนี้ถูกแปดเปื้อนด้วยความมืดมิด และอลิสา ผู้หญิงที่เขาเริ่มจะมอบหัวใจให้ กลับกลายเป็นปริศนาชิ้นใหญ่ที่รอการคลี่คลาย "ผมจะช่วยคุณ" อิฐกล่าวอย่างหนักแน่น "ผมต้องรู้ความจริงทั้งหมด" มาวินมองอิฐด้วยความเข้าใจ "เรารู้ว่ามันไม่ง่าย" "ไม่มีอะไรที่ได้มาง่ายๆ" อิฐตอบ "โดยเฉพาะความจริง" แพรวาก็พยักหน้าเห็นด้วย "ฉันจะช่วยเท่าที่ทำได้ค่ะ" ทั้งสามคนมองหน้ากัน ความมุ่งมั่นฉายชัดในดวงตา แต่ก็แฝงไปด้วยความกังวลที่ไม่อาจปฏิเสธได้ พวกเขากำลังจะก้าวเข้าสู่บทใหม่ของเรื่องราว ที่เต็มไปด้วยอันตรายและความไม่แน่นอน