อิฐดึงตัวแพรวาให้ลุกขึ้นนั่ง ดวงตาคมกริบยังคงจับจ้องใบหน้าซีดเซียวของเธอ ราวกับจะอ่านความคิดทั้งหมดที่ซ่อนอยู่ในดวงตากลมโตคู่นั้น "คุณต้องกินอะไรสักหน่อยนะแพรวา" เขาพูดเสียงนุ่ม แต่ก็ยังคงแฝงไว้ด้วยอำนาจบางอย่าง "ผมรู้ว่าเมื่อคืนคุณคงไม่ได้ทานอะไร" แพรวาพยักหน้าเบาๆ เธอรู้สึกอ่อนเพลียอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ร่างกายของเธอเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า และจิตใจก็สับสนวุ่นวาย "ฉัน... ฉันไม่ค่อยอยากอาหารเท่าไหร่ค่ะ" เธอตอบเสียงแผ่ว "คุณไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ" อิฐกล่าว เขาลุกขึ้นยืน แล้วเดินไปที่ประตูห้อง "ผมจะให้คนนำอาหารเช้ามาให้ คุณต้องทาน" เขาไม่รอฟังคำตอบใดๆ จากเธออีก เดินออกไปจากห้อง ทิ้งให้แพรวานั่งนิ่งอยู่บนเตียง มองตามแผ่นหลังของเขาไปอย่างเลื่อนลอย ไม่นานนัก เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น แพรวาเดินไปเปิดประตู เป็นพนักงานหญิงในชุดเครื่องแบบสีดำที่ถือถาดอาหารเช้ามาด้วย ถาดนั้นเต็มไปด้วยอาหารน่าทานนานาชนิด ทั้งผลไม้สด ขนมปังอบใหม่ๆ ไข่ดาว และกาแฟร้อน แพรวาขอบคุณเบาๆ แล้วนำถาดเข้ามาวางไว้บนโต๊ะเล็กข้างเตียง เธอค่อยๆ หยิบส้อมขึ้นมาทานอาหารอย่างช้าๆ แต่ก็ยังคงรู้สึกว่ารสชาติของอาหารไม่สามารถปลุกความสดชื่นใดๆ ให้กลับคืนมาได้ ขณะที่เธอกำลังทานอาหารอยู่ ประตูห้องก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง อิฐเดินเข้ามาพร้อมกับเอกสารจำนวนหนึ่งในมือ เขาเดินตรงมาที่โต๊ะอาหาร แล้วทิ้งตัวลงนั่งตรงข้ามแพรวา "ผมจะนั่งเป็นเพื่อนคุณ" เขาบอก "และระหว่างที่คุณทาน ผมอยากให้คุณเซ็นเอกสารพวกนี้" แพรวามองเอกสารที่เขาวางลงตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ มันเป็นสัญญาต่างๆ นานา ที่เกี่ยวกับทรัพย์สิน การเงิน และธุรกิจ "นี่มันอะไรคะ" เธอถามเสียงสั่น "นี่คือสิ่งที่คุณต้องรับผิดชอบในฐานะภรรยาของผม" อิฐตอบเรียบๆ "ผมไม่ต้องการให้เกิดปัญหาในภายหลัง คุณเซ็นมันให้ผมซะ" "แต่... ฉันไม่เข้าใจเนื้อหาในนี้ทั้งหมด" แพรวาพยายามโต้แย้ง "ฉันขอเวลาอ่านมันก่อนได้ไหม" "คุณไม่มีเวลา" อิฐตอบทันที "คุณมีเวลาแค่ตอนนี้เท่านั้น" เขาหยิบปากกาขึ้นมา แล้วยื่นให้เธอ "เซ็นมา" แพรวาสูดหายใจเข้าลึกๆ เธอรู้ดีว่านี่คืออีกหนึ่งกลอุบายของอิฐ เขาต้องการมัดเธอไว้กับเขาให้แน่นยิ่งขึ้น เขาต้องการให้เธอตกอยู่ในอำนาจของเขาอย่างสมบูรณ์ แต่เธอก็ไม่มีทางเลือกอื่น "ถ้าฉันไม่เซ็นล่ะคะ" เธอถาม พยายามซ่อนความหวาดหวั่นในน้ำเสียง "ถ้าคุณไม่เซ็น" อิฐกล่าวพลางยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย "ผมก็คงต้องใช้วิธีอื่น" สายตาของเขาทอประกายเย็นเยียบ "และวิธีนั้น... คุณคงไม่อยากให้เกิดขึ้น" น้ำตาคลอหน่วยที่ดวงตาของแพรวา เธอหยิบปากกาขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา เธอมองชื่อของตัวเองที่เขียนอยู่บนเอกสาร ราวกับมันคือคำสาปที่กำลังจะผูกมัดชีวิตของเธอไว้กับผู้ชายที่เธอเกลียดชังที่สุด เธอหลับตาลง สูดหายใจลึกๆ แล้วจรดปลายปากกาลงบนกระดาษ "คุณตัดสินใจถูกแล้วแพรวา" อิฐกล่าว พลางมองดูแผ่นหลังของเธอที่ตอนนี้เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ตอนนี้คุณคือส่วนหนึ่งของผมแล้วอย่างสมบูรณ์" หลังจากเซ็นเอกสารทั้งหมดเสร็จสิ้น อิฐก็ลุกขึ้นยืน "ผมต้องออกไปข้างนอก มีเรื่องต้องจัดการ" เขาหันมามองแพรวา "คุณอยู่ที่นี่ อย่าไปไหน ถ้าผมรู้ว่าคุณคิดจะหนี... คุณจะเสียใจ" แพรวาไม่ได้ตอบอะไร เธอเพียงแต่นั่งนิ่ง มองตามหลังอิฐไปจนกระทั่งประตูห้องปิดลง ความเงียบกลับเข้ามาปกคลุมอีกครั้ง เธอทอดถอนใจอย่างเหนื่อยอ่อน เธอกำลังติดอยู่ในกับดักที่ใหญ่กว่าที่เธอเคยคิดไว้เสียอีก หลายวันต่อมา ชีวิตของแพรวาก็วนเวียนอยู่กับการทำตามคำสั่งของอิฐ เธอต้องเข้าร่วมงานสังคมต่างๆ ที่เขาพาไป ต้องยิ้มแย้มทักทายแขกเหรื่อที่มาเยือนคฤหาสน์หรูราวกับเป็นเจ้าของที่แท้จริง เธอต้องแสดงบทบาทภรรยาที่ดีได้อย่างแนบเนียน จนไม่มีใครสามารถจับผิดได้เลย "คุณทำได้ดีมากแพรวา" อิฐกล่าวชมเชยเธอในคืนหนึ่ง ขณะที่ทั้งสองกำลังนั่งทานอาหารค่ำอยู่ด้วยกันเพียงลำพัง "ไม่มีใครรู้เลยว่าคุณกำลังคิดอะไรอยู่" แพรวาเพียงแต่ยิ้มบางๆ "ฉันก็แค่ทำในสิ่งที่ฉันต้องทำค่ะ" เธอตอบ "แล้วคุณล่ะคะ พอใจกับผลลัพธ์ที่ได้หรือยัง" "ยัง" อิฐตอบทันที "ผมยังมีเป้าหมายอีกมากที่ต้องทำให้สำเร็จ และคุณ... ก็มีส่วนสำคัญในแผนการของผม" "แผนการอะไรคะ" แพรวาถาม พยายามเก็บงำความสงสัยและความหวาดระแวงที่ก่อตัวขึ้นในใจ "คุณเคยบอกว่าเรามีเป้าหมายร่วมกันไม่ใช่เหรอคะ" "เป้าหมายของเราเหมือนกัน แต่เส้นทางอาจจะแตกต่างกัน" อิฐกล่าว พลางยกแก้วไวน์ขึ้นจิบ "ผมกำลังจะขยายธุรกิจของผมให้ใหญ่กว่าเดิม และผมต้องการคนที่มีความสามารถอย่างคุณมาช่วย" "ช่วยยังไงคะ" แพรวายังคงถามไม่หยุด "ฉันไม่ใช่นักธุรกิจ ฉันมีความรู้เรื่องพวกนี้เลย" "คุณมีไหวพริบ มีความเฉลียวฉลาด และคุณสามารถอ่านคนได้ดี" อิฐกล่าวชมเชย "นั่นคือคุณสมบัติที่ผมต้องการ" เขาหยุดพูดไปครู่หนึ่ง แล้วพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้น "ผมกำลังวางแผนจะเข้าซื้อกิจการของตระกูลอรุณรุ่ง" เมื่อได้ยินชื่อตระกูลอรุณรุ่ง แพรวาก็แทบสำลักน้ำที่กำลังดื่มอยู่ เธอเงยหน้ามองอิฐด้วยความตกใจ "คุณ... คุณจะทำแบบนั้นจริงๆ เหรอคะ" "ทำไมจะไม่ได้" อิฐตอบ "พวกเขาเป็นคู่แข่งที่น่ารำคาญมานานแล้ว ผมจะกำจัดพวกเขาให้สิ้นซาก" หัวใจของแพรวากระหน่ำเต้นแรง เธอรู้ดีว่าตระกูลอรุณรุ่งคือเป้าหมายของการแก้แค้นของเธอ การที่อิฐกำลังจะเข้าซื้อกิจการของพวกเขา หมายความว่าแผนการของเธออาจจะใกล้สำเร็จแล้ว แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกสับสน อิฐกำลังช่วยเธอทางอ้อม หรือเขากำลังใช้เธอเป็นเครื่องมือในแผนการของเขาเองกันแน่ "คุณ... คุณรู้เรื่องตระกูลอรุณรุ่งดีแค่ไหนคะ" แพรวาถาม พยายามรวบรวมสติ "คุณรู้ไหมว่าใครเป็นเจ้าของที่แท้จริง" อิฐหัวเราะเบาๆ "ผมรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับพวกเขา" เขาตอบ "แต่ผมอยากฟังจากปากคุณบ้าง คุณรู้จักพวกเขาดีเหมือนกันไม่ใช่เหรอ" แพรวาเม้มปากแน่น เธอไม่สามารถเปิดเผยความจริงทั้งหมดให้เขาฟังได้ เพราะนั่นจะทำให้แผนการของเธอเปิดเผย "ฉัน... ฉันรู้จักพวกเขาผิวเผินเท่านั้นค่ะ" เธอโกหก "ฉันไม่รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับธุรกิจของพวกเขาเลย" "อย่างนั้นเหรอ" อิฐกล่าว พลางมองเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก "งั้นผมคงต้องสอนคุณให้มากขึ้นแล้วล่ะ" ในค่ำคืนนั้น แพรวานอนไม่หลับ เธอนอนพลิกตัวไปมาบนเตียงกว้าง คิดถึงคำพูดของอิฐ และคิดถึงแผนการของเธอเอง การที่อิฐกำลังจะเข้าซื้อกิจการของตระกูลอรุณรุ่ง ทำให้ทุกอย่างซับซ้อนขึ้นกว่าเดิม เธอไม่แน่ใจว่าควรมอบความไว้วางใจให้กับอิฐดีหรือไม่ หรือควรรักษาแผนการของตัวเองไว้ให้ดีที่สุด