ยามเช้ามาเยือนพร้อมกับแสงแดดอบอุ่นที่สาดส่องเข้ามาในห้องนอน แพรวาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกเหนื่อยอ่อน ใบหน้าของเธอยังคงมีร่องรอยความกังวลจากการนอนไม่หลับทั้งคืน เธอค่อยๆ ลุกขึ้นจากเตียง เดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ มองออกไปยังสวนสวยที่กำลังบานสะพรั่ง "คุณดูไม่ค่อยสดชื่นเลยนะ" เสียงของอิฐดังขึ้นจากด้านหลัง เขาเดินเข้ามาใกล้ พร้อมกับแก้วกาแฟในมือ "เมื่อคืนนอนไม่หลับเหรอ" แพรวาหันกลับมามองเขา "เปล่าค่ะ" เธอโกหก "ฉันแค่นอนไม่ค่อยหลับนิดหน่อย" "คุณคิดมากเรื่องตระกูลอรุณรุ่งใช่ไหม" อิฐถาม พลางยื่นแก้วกาแฟให้เธอ "ผ่อนคลายนะแพรวา ผมจะจัดการทุกอย่างเอง" "คุณแน่ใจเหรอคะ" แพรวาถาม น้ำเสียงยังคงแฝงความไม่มั่นใจ "เรื่องนี้มันอันตรายนะคะ" "ผมไม่เคยทำอะไรที่ผมไม่แน่ใจ" อิฐตอบเสียงหนักแน่น "และผมก็ไม่เคยกลัวอันตราย" เขาเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง แล้วพูดต่อ "ผมจะให้คุณไปที่ตระกูลอรุณรุ่งในวันพรุ่งนี้" แพรวาตกใจกับคำพูดของเขา "ไปทำไมคะ" เธอถาม "ฉันไม่เข้าใจ" "ผมอยากให้คุณไปดูลาดเลา" อิฐอธิบาย "ไปดูว่ามีอะไรที่น่าสนใจบ้าง คุณอาจจะเจออะไรที่ผมมองข้ามไป" "แต่... ถ้าพวกเขาจับได้ล่ะคะ" แพรวากล่าวอย่างกังวล "คุณคงไม่อยากให้แผนการของคุณรั่วไหลออกไปใช่ไหมคะ" "ผมมั่นใจในตัวคุณ" อิฐกล่าว พลางยกมือขึ้นลูบแก้มของเธออย่างแผ่วเบา "คุณจะทำได้ดี" แพรวารู้สึกสับสนไปหมด เธอไม่เข้าใจว่าทำไมอิฐถึงไว้ใจเธอได้ถึงเพียงนี้ ทั้งๆ ที่เขาก็รู้ดีว่าเธอเข้ามาในชีวิตเขาด้วยจุดประสงค์อะไร "แล้ว... ฉันจะไปที่นั่นกับใครคะ" เธอถาม "คุณไปคนเดียว" อิฐตอบ "ผมอยากให้คุณแสดงความเป็นตัวของตัวเองออกมา อย่าเกร็ง" ในวันรุ่งขึ้น แพรวาได้แต่ทำตามคำสั่งของอิฐ เธอสวมชุดที่ดูเรียบง่าย แต่ก็ยังคงแฝงไว้ด้วยความสง่างาม เธอขับรถส่วนตัวของเธอไปยังตระกูลอรุณรุ่งด้วยใจที่เต้นระรัว เมื่อไปถึง เธอพบว่าตระกูลอรุณรุ่งมีคฤหาสน์ที่โอ่อ่าไม่แพ้คฤหาสน์ของอิฐ แต่บรรยากาศกลับดูหม่นหมองกว่า แพรวาเดินลงจากรถ มองดูอาคารหลังใหญ่ด้วยความรู้สึกที่หลากหลายปะปนกัน ทั้งความหวัง ความกลัว และความแค้น เธอเดินเข้าไปยังบริเวณงานเลี้ยงเล็กๆ ที่ถูกจัดขึ้นอย่างเงียบๆ เพื่อต้อนรับแขกบางส่วนที่มาเยี่ยมเยียน แพรวาพยายามทำตัวให้กลมกลืนที่สุด เธอเดินไปหยิบเครื่องดื่ม แล้วยืนสังเกตการณ์ไปรอบๆ ขณะที่เธอกำลังยืนพิจารณาสถานการณ์อยู่ สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นร่างของชายคนหนึ่งที่กำลังยืนคุยอยู่กับกลุ่มคน เขาดูคุ้นตาอย่างประหลาด แพรวาค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ เพื่อจะได้มองเห็นใบหน้าของเขาได้ชัดเจนขึ้น เมื่อเธอมองเห็นใบหน้าของเขาอย่างชัดเจน หัวใจของเธอก็แทบจะหยุดเต้น ชายคนนั้นคือ... ศาสตราจารย์วิชัย! อาจารย์ที่เคยสอนเธอสมัยมหาวิทยาลัย และเป็นคนที่เธอเคยเชื่อใจมากที่สุด! "ศาสตราจารย์คะ" แพรวาเรียกชื่อเขาอย่างแผ่วเบา ศาสตราจารย์วิชัยหันมามองเธอด้วยความประหลาดใจ "แพรวา! นี่เธอมาทำอะไรที่นี่" เขาถาม "ฉันไม่คิดว่าจะได้เจอเธอที่นี่" "ฉัน... ฉันมากับท่านอิฐค่ะ" แพรวาตอบ พยายามเก็บงำความตื่นเต้นและสับสน "แล้วศาสตราจารย์ล่ะคะ มาทำอะไรที่นี่" "ฉันมาในฐานะที่ปรึกษาทางธุรกิจของตระกูลอรุณรุ่ง" ศาสตราจารย์วิชัยกล่าว "ฉันกำลังช่วยพวกเขาในเรื่องการปรับปรุงบริษัท" แพรวารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง ศาสตราจารย์วิชัย คือส่วนหนึ่งของแผนการที่เธอไม่เคยรู้มาก่อน หรือเขาคือคนที่กำลังวางแผนอะไรบางอย่างอยู่เบื้องหลัง "ท่านอิฐ... ทราบเรื่องนี้หรือเปล่าคะ" แพรวาถามเสียงสั่น "เขาคงไม่ทราบ" ศาสตราจารย์วิชัยตอบ "นี่เป็นเรื่องที่ฉันทำอย่างลับๆ" แพรวาพยายามประมวลผลข้อมูลที่ได้รับ เธอไม่เข้าใจว่าทำไมศาสตราจารย์วิชัยถึงต้องทำแบบนี้ ทำไมเขาถึงต้องมาเกี่ยวข้องกับตระกูลอรุณรุ่ง และเขามีส่วนเกี่ยวข้องกับแผนการของอิฐหรือไม่ "ฉัน... ฉันต้องไปแล้วค่ะ" แพรวากล่าว "ขอบคุณค่ะศาสตราจารย์" เธอรีบเดินออกจากงานเลี้ยงทันที หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความสับสน เธอวิ่งกลับไปขึ้นรถ แล้วรีบขับรถกลับไปยังคฤหาสน์ของอิฐ เธอต้องรีบไปบอกเขาเรื่องที่เธอเจอ ระหว่างทาง เธอก็นึกถึงคำพูดของอิฐที่ว่า "ผมรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับพวกเขา" เขาอาจจะรู้เรื่องศาสตราจารย์วิชัยอยู่แล้วก็ได้ หรือเขาอาจจะกำลังใช้เรื่องนี้เป็นประโยชน์ในแผนการของเขา เมื่อกลับมาถึงคฤหาสน์ แพรวาก็ตรงไปหาอิฐทันที เธอพบเขากำลังนั่งทำงานอยู่ในห้องทำงานส่วนตัว "อิฐคะ!" เธอเรียกเสียงดัง "ฉันมีเรื่องจะบอกคุณ!" อิฐเงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยความแปลกใจ "มีอะไรเหรอแพรวา" เขาถาม "ทำไมคุณดูตื่นตระหนกแบบนี้" "ฉันเจอศาสตราจารย์วิชัยที่ตระกูลอรุณรุ่งค่ะ!" แพรวารีบบอก "เขาบอกว่าเขากำลังช่วยพวกเขาเรื่องธุรกิจ!" อิฐฟังเรื่องที่แพรวากล่าว เขาก็เพียงแค่พยักหน้าเล็กน้อย "ผมรู้" เขาตอบเรียบๆ แพรวาอึ้งไปกับคำตอบของเขา "คุณ... คุณรู้เหรอคะ!" เธอถามเสียงหลง "แล้วทำไมคุณไม่บอกฉัน" "ผมอยากให้คุณค้นพบมันด้วยตัวเอง" อิฐกล่าว พลางลุกขึ้นเดินเข้ามาหาเธอ "ผมอยากให้คุณรู้ว่าโลกใบนี้มันซับซ้อนกว่าที่คุณคิด" "แต่... ฉันไม่เข้าใจ" แพรวาพูด "ทำไมศาสตราจารย์วิชัยถึงทำแบบนี้" "บางที... เขาอาจจะมีเหตุผลของเขา" อิฐกล่าว พลางมองลึกลงไปในดวงตาของแพรวา "และบางที... คุณอาจจะต้องค้นหาคำตอบนั้นด้วยตัวคุณเอง" คำพูดของอิฐยิ่งทำให้แพรวาสับสนมากขึ้น เธอไม่รู้ว่าควรจะเชื่อใครอีกต่อไป เธอไม่รู้ว่าใครคือมิตรและใครคือศัตรู