แพรวาใช้เวลาทั้งคืนเพื่อพิจารณาเรื่องราวที่เกิดขึ้น เธอไม่สามารถทำใจยอมรับได้ว่าศาสตราจารย์วิชัย ที่เธอเคยเชื่อมั่นมาตลอด จะสามารถหักหลังเธอได้ เธอเชื่อว่าต้องมีอะไรบางอย่างที่เธอไม่เข้าใจ เช้าวันรุ่งขึ้น เธอตัดสินใจว่าเธอต้องไปหาศาสตราจารย์วิชัยอีกครั้ง เธอต้องได้คำตอบจากปากของเขา "อิฐคะ" แพรวาเดินเข้าไปหาอิฐที่กำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ "ฉันอยากจะไปหาศาสตราจารย์วิชัยอีกครั้งค่ะ" อิฐเงยหน้าขึ้นมองเธอ "ทำไมเหรอ" เขาถาม "คุณยังสงสัยเรื่องอะไรอยู่" "ฉัน... ฉันอยากจะคุยกับเขาให้เคลียร์ค่ะ" แพรวาตอบ "ฉันอยากรู้ว่าทำไมเขาถึงไปพัวพันกับตระกูลอรุณรุ่ง" อิฐมองเธอครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้า "ก็ได้" เขาตอบ "ผมจะให้คนขับรถไปส่งคุณ" แพรวารู้สึกขอบคุณอิฐที่ยังคงให้โอกาสเธอ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็อดสงสัยไม่ได้ว่าอิฐกำลังวางแผนอะไรอยู่ เขาอาจจะกำลังใช้เธอเป็นเครื่องมือในการสืบหาข้อมูลจากศาสตราจารย์วิชัยก็ได้ เมื่อไปถึงบ้านของศาสตราจารย์วิชัย แพรวาก็พบว่าเขากำลังรอเธออยู่ "ฉันรู้ว่าเธอจะมา" เขากล่าวเมื่อเห็นเธอ "เข้ามาสิ" แพรวาเดินเข้าไปในบ้านด้วยใจที่เต้นแรง "ศาสตราจารย์คะ" เธอเริ่มต้น "ฉันอยากจะถามคุณตรงๆ ว่าทำไมคุณถึงไปช่วยตระกูลอรุณรุ่ง" ศาสตราจารย์วิชัยถอนหายใจยาว "แพรวา... ฉันรู้ว่าเธอเข้าใจผิด" เขาเริ่มเล่า "ฉันไม่ได้กำลังช่วยตระกูลอรุณรุ่ง แต่ฉันกำลังสืบหาความจริงอยู่" "สืบหาความจริงเรื่องอะไรคะ" แพรวาถาม "แล้วทำไมคุณถึงไม่บอกอิฐ" "เพราะเรื่องนี้มันละเอียดอ่อนมาก" ศาสตราจารย์วิชัยอธิบาย "ฉันกลัวว่าถ้าอิฐรู้ เขาอาจจะรีบร้อนเกินไป และอาจจะพลาดอะไรบางอย่างไป" "แต่... คุณไปเจอกับฉันที่นั่นได้อย่างไรคะ" แพรวาถาม "ฉันรู้ว่าเธอจะไป" ศาสตราจารย์วิชัยกล่าว "อิฐบอกฉันเอง" แพรวาตกใจมาก "อิฐ... เขารู้เหรอคะว่าฉันจะไป" "ใช่" ศาสตราจารย์วิชัยตอบ "เขาอยากให้เธอไปดูลาดเลา และฉันก็ได้รับคำสั่งจากเขาให้ไปพบเธอที่นั่น" แพรวารู้สึกเหมือนถูกหักหลังอีกครั้ง เธอไม่เข้าใจว่าทำไมอิฐถึงทำแบบนี้กับเธอ "แล้ว... คุณกำลังสืบหาอะไรอยู่คะ" เธอถาม "ฉันกำลังสืบหาว่าใครคือผู้อยู่เบื้องหลังการตายของพ่อแม่เธอ" ศาสตราจารย์วิชัยกล่าว "ฉันมีข้อมูลบางอย่างที่บ่งชี้ว่าตระกูลอรุณรุ่งอาจจะมีส่วนเกี่ยวข้อง" เมื่อได้ยินเช่นนั้น หัวใจของแพรวาก็แทบจะหยุดเต้น "คุณ... คุณพูดจริงเหรอคะ" เธอถามเสียงสั่น "ฉันจริงจังเสมอ" ศาสตราจารย์วิชัยตอบ "และฉันเชื่อว่าอิฐก็กำลังช่วยเราอยู่" "ช่วยเราเหรอคะ" แพรวาถาม "ฉันไม่เข้าใจ" "อิฐกำลังใช้โอกาสนี้ในการเข้าซื้อกิจการของตระกูลอรุณรุ่ง" ศาสตราจารย์วิชัยอธิบาย "เมื่อเขาสามารถควบคุมบริษัทของพวกเขาได้ เขาจะสามารถเข้าถึงข้อมูลภายในทั้งหมด และเราจะสามารถค้นหาความจริงได้ง่ายขึ้น" แพรวาเริ่มเข้าใจทุกอย่างมากขึ้น เธอไม่เคยคิดเลยว่าอิฐจะวางแผนซับซ้อนได้ขนาดนี้ เขาไม่ใช่แค่ผู้ร้ายที่เธอเข้าใจ แต่เขากำลังช่วยเธอในการแก้แค้น "แล้ว... ทำไมคุณถึงไม่บอกฉันทั้งหมดคะ" แพรวาถาม "ผมต้องการให้เธอเรียนรู้ที่จะพึ่งพาตัวเอง" ศาสตราจารย์วิชัยกล่าว "และผมก็ต้องการให้เธอได้พิสูจน์ตัวเอง" แพรวารู้สึกซาบซึ้งในความหวังดีของศาสตราจารย์วิชัย และในความซับซ้อนของแผนการของอิฐ เธอไม่รู้จะขอบคุณใครดี "ขอบคุณค่ะศาสตราจารย์" แพรวากล่าว "ฉันจะไม่ลืมบุญคุณของคุณเลย" "เราคือทีมเดียวกัน แพรวา" ศาสตราจารย์วิชัยกล่าว พลางยิ้มบางๆ "เราจะช่วยกันเปิดเผยความจริงให้ได้" แพรวาออกจากบ้านของศาสตราจารย์วิชัยด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป เธอไม่รู้สึกโกรธหรือหวาดกลัวอีกต่อไป แต่กลับเต็มไปด้วยความหวังและความมุ่งมั่น เมื่อกลับมาถึงคฤหาสน์ เธอก็ตรงไปหาอิฐทันที "อิฐคะ" เธอเรียกเสียงดัง "ฉันรู้แล้วค่ะ" อิฐเงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยรอยยิ้ม "รู้ว่าอะไรเหรอแพรวา" เขาถาม "รู้ว่าคุณกำลังช่วยฉัน" แพรวากล่าว "รู้ว่าคุณกำลังจะช่วยฉันแก้แค้น" อิฐเดินเข้ามาโอบกอดเธอไว้ "ผมบอกคุณแล้วไงแพรวา ว่าเรามีเป้าหมายที่ต้องทำให้สำเร็จเหมือนกัน" เขาพูดเสียงนุ่ม "และผมจะไม่ปล่อยให้คุณต้องเผชิญหน้ากับเรื่องนี้เพียงลำพัง" แพรวากอดอิฐตอบ เธอรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไรต่อไป แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้แน่ชัด คือเธอไม่ได้รู้สึกเกลียดอิฐอีกต่อไปแล้ว ความรู้สึกบางอย่างที่ซับซ้อนกว่านั้น กำลังก่อตัวขึ้นในหัวใจของเธอ