"ฉัน... ฉันกำลังสืบหาว่าใครคือผู้อยู่เบื้องหลังการตายของพ่อแม่เธอ" ศาสตราจารย์วิชัยกล่าว น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและเสียใจ "ฉันมีข้อมูลบางอย่างที่บ่งชี้ว่าตระกูลอรุณรุ่งอาจจะมีส่วนเกี่ยวข้อง" หัวใจของแพรวาแทบจะหยุดเต้นเมื่อได้ยินคำพูดนั้น เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าเรื่องราวจะซับซ้อนและอันตรายถึงเพียงนี้ "คุณ... คุณพูดจริงเหรอคะ" เธอถามเสียงสั่นเครือ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อ ศาสตราจารย์วิชัยพยักหน้าช้าๆ "ฉันเสียใจที่ต้องบอกความจริงที่โหดร้ายแบบนี้กับเธอ แพรวา" เขากล่าว "ฉันพยายามมาตลอดหลายปีที่จะหาหลักฐานมัดตัวคนร้ายให้ได้ แต่ก็ยังไม่เจออะไรที่ชัดเจนพอ" "แล้ว... ทำไมคุณถึงไม่บอกเรื่องนี้กับอิฐคะ" แพรวาถาม พยายามรวบรวมสติ "คุณรู้ว่าเขาก็ต้องการแก้แค้นให้กับพ่อของเขาเหมือนกัน" "อิฐเป็นคนที่ใจร้อน" ศาสตราจารย์วิชัยอธิบาย "ฉันกลัวว่าถ้าเขารู้ เขาอาจจะบุ่มบ่าม และทำให้แผนการทั้งหมดพังลงได้ ฉันต้องการให้แน่ใจว่าเรามีข้อมูลที่แน่นหนาพอ ก่อนที่จะลงมืออะไร" แพรวานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เธอพยายามประมวลผลทุกอย่างที่ได้ยิน ความรู้สึกสับสนปนเปกันไปหมด ทั้งความโกรธ ความเสียใจ และความรู้สึกเหมือนถูกหักหลังซ้ำแล้วซ้ำเล่า "แล้ว... เหตุการณ์วันนั้น ที่คุณไปเจอกับฉันในงานเลี้ยงของตระกูลอรุณรุ่ง..." "เป็นแผนของอิฐ" ศาสตราจารย์วิชัยตอบ "เขาสั่งให้ฉันไปเจอเธอที่นั่น เพื่อให้เธอสังเกตการณ์ และรายงานข้อมูลกลับมาให้เขา" "อิฐ... เขารู้ทุกอย่างเลยเหรอคะ" แพรวาถาม เสียงของเธอแผ่วเบาลง "เขารู้ว่าฉันเข้ามาหาเขาด้วยเหตุผลอะไร" "เขารู้" ศาสตราจารย์วิชัยตอบ "และเขาก็ไว้ใจเธอ แพรวา เขาเชื่อว่าเธอจะช่วยเขาได้" คำพูดของศาสตราจารย์วิชัยทำให้แพรวารู้สึกแปลกประหลาด เธอไม่เข้าใจว่าทำไมอิฐถึงยังคงเชื่อใจเธอ ทั้งๆ ที่เขาก็รู้ว่าเธอเข้ามาในชีวิตเขาเพื่ออะไร "แต่... ฉันเข้ามาหาเขาเพื่อแก้แค้น" เธอพูดเสียงเบา "ฉันไม่ใช่คนที่เขาควรจะไว้ใจ" "บางครั้ง ความรักก็เกิดขึ้นในสถานการณ์ที่คาดไม่ถึง" ศาสตราจารย์วิชัยกล่าว "และบางครั้ง คนเราก็สามารถเปลี่ยนแปลงได้" แพรวานึกถึงสายตาของอิฐที่มองเธอ นึกถึงคำพูดปลอบโยนและให้กำลังใจที่เขาเคยมีให้เธอ หัวใจของเธอเริ่มสั่นคลอน เธอไม่แน่ใจแล้วว่าความรู้สึกที่มีต่ออิฐนั้นเป็นเพียงการแสดงละคร หรือเป็นความรู้สึกที่แท้จริง "แล้ว... คุณมีหลักฐานอะไรบ้างคะ ที่จะมัดตัวตระกูลอรุณรุ่ง" แพรวาถาม พยายามกลับมาสู่ประเด็นหลัก "ฉันอยากจะช่วยคุณ" ศาสตราจารย์วิชัยมองหน้าแพรวาด้วยความเห็นใจ "ฉันมีข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับบัญชีการเงินที่ผิดปกติของตระกูลอรุณรุ่ง ที่เชื่อมโยงกับการเสียชีวิตของพ่อแม่เธอ" เขากล่าว "แต่ฉันยังต้องการหลักฐานที่ชัดเจนกว่านี้" "ฉันจะช่วยคุณหา" แพรวากล่าวอย่างหนักแน่น "บอกฉันมาว่าฉันต้องทำอะไรบ้าง" ศาสตราจารย์วิชัยเล่ารายละเอียดของแผนการให้แพรวาฟังอย่างละเอียด เขาต้องการให้เธอเข้าไปสืบค้นข้อมูลในระบบคอมพิวเตอร์ของตระกูลอรุณรุ่ง ซึ่งเป็นเรื่องที่อันตรายอย่างยิ่ง "มันอันตรายเกินไปค่ะ" แพรวากล่าว "ถ้าพวกเขาจับได้..." "ฉันรู้ว่ามันอันตราย" ศาสตราจารย์วิชัยตอบ "แต่ถ้าเราไม่ทำ เราก็ไม่มีทางรู้ความจริง ฉันเชื่อในตัวเธอ แพรวา" แพรวาตัดสินใจแล้วว่าเธอจะต้องทำ เธอจะใช้โอกาสนี้ในการสืบหาความจริง และแก้แค้นให้กับพ่อแม่ของเธอ "ฉันจะทำค่ะ" เธอตอบเสียงหนักแน่น เมื่อกลับมาถึงคฤหาสน์ของอิฐ แพรวาก็พบว่าอิฐกำลังรอเธออยู่ เขาดูเป็นกังวลเล็กน้อยเมื่อเห็นสีหน้าของเธอ "เป็นยังไงบ้าง" อิฐถาม "ศาสตราจารย์วิชัยพูดอะไรกับเธอ" แพรวาตัดสินใจที่จะไม่บอกอิฐทั้งหมด เธอเลือกที่จะเก็บเรื่องที่ศาสตราจารย์วิชัยกำลังสืบหาผู้อยู่เบื้องหลังการตายของพ่อแม่เธอไว้ก่อน "ท่านบอกว่า... ท่านกำลังสืบหาอะไรบางอย่างอยู่ค่ะ" เธอตอบเลี่ยงๆ "แล้วก็... ท่านขอให้ฉันช่วยท่านค่ะ" อิฐมองเธอด้วยความสงสัย "ช่วยเรื่องอะไร" "ท่านไม่ได้บอกรายละเอียดค่ะ" แพรวาโกหก "แต่ท่านบอกว่ามันเป็นเรื่องสำคัญ" อิฐนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจ "ฉันรู้ว่าเธอคงไม่ได้โกหก" เขาพูด "แต่ไม่ว่ายังไง ฉันก็พร้อมที่จะช่วยเหลือเธอเสมอ" คำพูดของอิฐทำให้แพรวารู้สึกอบอุ่นใจอย่างประหลาด แต่ในขณะเดียวกันก็ยิ่งทำให้เธอรู้สึกผิดมากขึ้น เธอกำลังหลอกลวงคนที่ไว้ใจเธอ และกำลังใช้ประโยชน์จากความรู้สึกที่เขามีให้เธอ "ขอบคุณค่ะ" แพรวาตอบ "ฉัน... ฉันคงต้องใช้เวลาในการตัดสินใจว่าจะทำอะไรต่อไป" เธอเดินเลี่ยงออกมาจากห้องทำงานของอิฐ ทิ้งให้อิฐนั่งมองตามหลังเธอไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย แพรวาเดินไปที่ห้องนอนของเธอ เธอนั่งลงบนเตียง ทิ้งตัวลงนอนอย่างอ่อนแรง "ทำไมเรื่องมันถึงได้ซับซ้อนขนาดนี้นะ" เธอพึมพำกับตัวเอง เธอรู้ดีว่าการตัดสินใจของเธอครั้งนี้ จะนำพาเธอไปสู่เส้นทางที่อันตรายยิ่งกว่าเดิม แต่เธอก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน เพื่อความจริง และเพื่อความยุติธรรม