สายลมเย็นยะเยือกของปลายฤดูใบไม้ร่วงพัดมาปะทะใบหน้าของ พลอยใส จนเธอต้องยกแขนเสื้อขึ้นกอดอกแน่น หญิงสาวมองออกไปยังทิวทัศน์เบื้องหน้าจากระเบียงห้องพักบนเขา อากาศบริสุทธิ์ยามเช้ากำลังชะล้างความเหนื่อยล้าจากการเดินทางยาวนานให้จางหายไป เธอสูดหายใจลึก พลางกวาดสายตาสำรวจรีสอร์ทเล็กๆ แสนอบอุ่นแห่งนี้ ที่นี่เงียบสงบ ท่ามกลางขุนเขาโอบล้อม มีเพียงเสียงกระซิบของใบไม้ที่เสียดสีกันยามลมพัด และเสียงนกร้องแว่วมาแต่ไกล มันเป็นสถานที่ที่เธอใฝ่ฝันมาตลอด ทริปพักผ่อนที่ตั้งใจจะมอบให้ตัวเองหลังจากผ่านพ้นช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุดในชีวิต "คุณพลอยใสคะ ทานอะไรร้อนๆ ก่อนไหมคะ" เสียงของคุณป้าเจ้าของรีสอร์ทดังขึ้น พลอยใสหันไปยิ้มบางๆ "ขอบคุณค่ะคุณป้า เดี๋ยวพลอยขอสูดอากาศอีกนิดนะคะ" คุณป้าพยักหน้ารับ ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในครัว ทิ้งให้พลอยใสอยู่กับความคิดของตัวเองอีกครั้ง เธอเคยคิดว่าชีวิตของเธอสมบูรณ์แบบแล้ว มีหน้าที่การงานที่ดี มีครอบครัวที่รัก และกำลังจะแต่งงานกับชายที่เธอรักสุดหัวใจ แต่แล้วทุกอย่างก็พลิกผันราวกับลมหายใจสุดท้ายของฤดูร้อน ความจริงอันโหดร้ายได้พรากทุกสิ่งไปจากเธอ ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าและความเจ็บปวดที่กัดกินหัวใจ "ไม่เป็นไรนะพลอย" เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นข้างๆ พลอยใสสะดุ้งเล็กน้อย หันไปมองก็พบกับร่างสูงสง่าของ ธาม ชายหนุ่มผู้เป็นเพื่อนสนิทมาตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัย เขาเป็นเหมือนเสาหลัก เป็นที่พักพิงให้เธอเสมอมา "ฉันไม่คิดว่าจะเจอคุณที่นี่เหมือนกัน" พลอยใสเอ่ยเสียงแผ่ว รู้สึกแปลกใจที่ได้พบเขาในที่ที่เธอตั้งใจมาหลบเลี่ยงโลกภายนอก ธามยิ้มบางๆ สายตาของเขามีความห่วงใยฉายชัด "ผมรู้ว่าคุณกำลังต้องการเวลาพักผ่อน เลยแอบตามมา" เขากล่าวพร้อมกับยื่นมือมาลูบแขนเธอเบาๆ "ผมเป็นห่วงคุณนะ" "ขอบคุณนะคะ" พลอยใสตอบ ดวงตาคลอหน่วย เธอไม่รู้จะแสดงความรู้สึกอย่างไรออกไปได้ดีไปกว่าคำขอบคุณง่ายๆ นี้อีกแล้ว "ที่นี่สวยมากเลยนะคะ" เธอพยายามเปลี่ยนเรื่อง "สวยเท่าคุณก็พอแล้ว" ธามพูดพลางมองสำรวจใบหน้าของเธออย่างพินิจพิเคราะห์ "แต่ผมว่าคุณดูผอมลงไปเยอะเลยนะ" "อาจจะเพราะความเครียดค่ะ" พลอยใสตอบอย่างอ้อมแอ้ม "แต่ตอนนี้ดีขึ้นแล้วค่ะ" "ดีแล้ว" ธามพยักหน้า "คุณต้องเข้มแข็งนะพลอย ผมเชื่อว่าคุณจะผ่านมันไปได้" ทั้งสองคนยืนเงียบไปครู่หนึ่ง ปล่อยให้บรรยากาศของธรรมชาติค่อยๆ โอบอุ้มความเศร้าที่ยังคุกรุ่นอยู่ภายใน ธามเป็นคนเดียวที่พลอยใสรู้สึกว่าเธอสามารถเป็นตัวของตัวเองได้เสมอ เขาไม่เคยตัดสินเธอ ไม่เคยคาดหวังอะไรจากเธอมากเกินไป การมีเขาอยู่ข้างๆ ในช่วงเวลาแบบนี้ มันช่วยเยียวยาจิตใจเธอได้มากจริงๆ "คุณมาพักผ่อนคนเดียวเหรอคะ" พลอยใสถาม "เปล่าครับ ผมมากับเพื่อน" ธามตอบ "แต่เพื่อนผมยังมาไม่ถึง กำลังจะไปรับที่สนามบิน" "อ้อ" พลอยใสพยักหน้า "แล้วจะอยู่นานไหมคะ" "คงอีกสักสามสี่วันครับ แล้วคุณล่ะคะ" "พลอยก็คงอยู่ประมาณนี้ค่ะ อยากจะอยู่นานๆ ให้ใจมันสงบกว่านี้" "ถ้าคุณอยากได้เพื่อนคุย หรืออยากไปไหน บอกผมได้เสมอนะ" ธามยื่นข้อเสนออย่างจริงใจ "ผมยินดีเสมอ" "ขอบคุณนะคะ" พลอยใสกล่าวอีกครั้ง หัวใจของเธออบอุ่นขึ้นอย่างประหลาด การมีใครสักคนอยู่เคียงข้าง แม้จะเป็นแค่เพื่อน ก็ทำให้รู้สึกไม่โดดเดี่ยวจนเกินไป เมื่อทานอาหารเช้าเสร็จ พลอยใสก็ตัดสินใจว่าจะเดินสำรวจบริเวณรอบๆ รีสอร์ท ธามเสนอว่าจะไปด้วย แต่พลอยใสปฏิเสธ เธอบอกว่าอยากจะเดินคนเดียวเงียบๆ ธามจึงยอม แต่ก็ยังคงเป็นห่วง คอยมองตามหลังเธอไปจนลับสายตา พลอยใสเดินไปตามทางเดินเล็กๆ ที่คดเคี้ยวไปตามไหล่เขา สองข้างทางเต็มไปด้วยต้นไม้น้อยใหญ่และดอกไม้ป่าสีสันสดใส เธอสูดอากาศบริสุทธิ์พร้อมกับปล่อยให้จิตใจล่องลอยไปตามเสียงเพลงที่เปิดคลอเบาๆ ในหู "สวยจังเลย" พลอยอุทานเบาๆ เมื่อมาถึงจุดที่มองเห็นวิวทิวทัศน์ของหุบเขาเบื้องล่างได้อย่างเต็มตา หมอกจางๆ ลอยอ้อยอิ่งอยู่ตามยอดเขา สร้างภาพที่งดงามราวกับภาพวาด ขณะที่เธอกำลังดื่มด่ำกับความงามตรงหน้า จู่ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาขัดจังหวะ "ขอโทษนะครับ เดินเพลินไปหน่อย" พลอยใสสะดุ้ง หันไปมองตามเสียง ก็พบกับชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย ดวงตาคู่โตสีน้ำตาลเป็นประกายภายใต้กรอบแว่นที่สวมอยู่ เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตา กางเกงสแล็คสีดำ ยืนหอบเล็กน้อยเหมือนเพิ่งวิ่งมา "ไม่เป็นไรค่ะ" พลอยใสตอบ พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ "คุณก็เดินมาคนเดียวเหรอคะ" "ใช่ครับ ผมชื่อ นนท์ ครับ" ชายหนุ่มแนะนำตัว ยื่นมือมาอย่างสุภาพ "คุณ..." "พลอยใสค่ะ" เธอจับมือของเขา สัมผัสได้ถึงความเย็นเล็กน้อย "ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ" "ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันครับ คุณพลอยใส มาพักผ่อนที่นี่เหรอครับ" นนท์ถาม ดวงตาของเขาสบกับดวงตาของเธออย่างไม่หลบเลี่ยง "ค่ะ มาพักผ่อนสักสองสามวัน" พลอยใสตอบ "แล้วคุณนนท์ล่ะคะ" "ผมมาทำธุระแถวนี้พอดี เลยแวะมาพักที่นี่สักคืนครับ" นนท์กล่าว "แต่ที่จริง ผมก็ตั้งใจจะมาพักผ่อนเหมือนกัน อากาศที่นี่ดีมากเลยนะครับ" "ใช่ค่ะ ดีมากๆ เลย" พลอยใสเห็นด้วย "บรรยากาศก็เงียบสงบดี" "ถ้าคุณพลอยใสไม่รังเกียจ ผมขอร่วมเดินทางกลับรีสอร์ทด้วยได้ไหมครับ" นนท์เอ่ยขอ "จะได้ไม่เหงา" พลอยใสลังเลเล็กน้อย แต่เมื่อนึกถึงธามที่บอกว่าจะมาหา เธอก็รู้สึกว่าการมีเพื่อนเพิ่มอีกคนก็คงไม่เป็นไร "ได้ค่ะ เชิญค่ะ" ทั้งสองคนเดินกลับรีสอร์ทด้วยกัน นนท์เป็นคนช่างพูด ชวนคุยเก่ง เล่าเรื่องตลกขบขัน ทำให้บรรยากาศระหว่างทางไม่น่าอึดอัด พลอยใสรู้สึกว่าเธอเริ่มผ่อนคลายมากขึ้น เมื่อมาถึงรีสอร์ท พลอยใสเห็นธามยืนรออยู่ตรงล็อบบี้ เธอจึงโบกมือให้ "ธาม! มาแล้วเหรอ" พลอยใสตะโกนเรียก ธามหันมามอง ก็เห็นพลอยใสเดินมาพร้อมกับชายหนุ่มอีกคนหนึ่ง เขาเดินเข้ามาหาด้วยสีหน้าเรียบเฉย "พลอย ผมเจอเพื่อนผมแล้ว" ธามบอกพลอยใส "นี่คุณนนท์ใช่ไหมครับ" นนท์เลิกคิ้วเล็กน้อย "คุณรู้จักผมด้วยเหรอครับ" "ผมเคยเห็นรูปคุณในเฟซบุ๊กของพลอย" ธามตอบด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูไม่ค่อยจะยินดีเท่าที่ควร "คุณคือคนที่พลอยเคยพูดถึงใช่ไหมครับ" พลอยใสหน้าเหวอเล็กน้อย เธอไม่เคยเล่าเรื่องนนท์ให้ธามฟังเสียหน่อย แล้วธามไปเห็นรูปมาจากไหน "เอ่อ... ธาม นี่นนท์ เป็นเพื่อนของพลอยเองค่ะ" พลอยใสพยายามจะแนะนำทั้งสองคนให้รู้จักกัน "แล้วนนท์ นี่ธาม เพื่อนสนิทของพลอยค่ะ" นนท์ยิ้มกว้าง ยื่นมือไปจับมือกับธาม "สวัสดีครับคุณธาม ผมนนท์ครับ" ธามจับมือของนนท์อย่างเชื่องช้า "สวัสดีครับคุณนนท์" บรรยากาศระหว่างชายหนุ่มทั้งสองคนเริ่มตึงเครียดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด พลอยใสรู้สึกถึงแรงกดดันที่แผ่ออกมา และไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่