"นี่คุณธาม ไม่ทราบว่าคุณพลอยใสเป็นแฟนของคุณเหรอครับ" นนท์ถามตรงๆ ด้วยรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะจริงใจ แต่แววตาของเขาฉายประกายบางอย่างที่พลอยใสอ่านไม่ออก ธามหันมามองพลอยใสแวบหนึ่ง ก่อนจะตอบกลับ "ผมเป็นเพื่อนสนิทของคุณพลอยครับ ผมคอยดูแลเธอเสมอ" "อ๋อ เป็นแค่เพื่อนสินะครับ" นนท์พยักหน้าช้าๆ "ผมนึกว่าคุณพลอยจะบอกเรื่องความสัมพันธ์ของเราให้เพื่อนสนิทฟังแล้วเสียอีก" พลอยใสหน้าซีดเผือด "นนท์! คุณพูดอะไรน่ะ" เธอหันไปมองนนท์ด้วยความตกใจ "เมื่อไหร่เราจะมี 'ความสัมพันธ์' กัน" นนท์หัวเราะเบาๆ "คุณพลอยอย่าทำเป็นลืมสิครับ หรือคุณจะให้ผมพูดต่อหน้าคุณธามตรงนี้เลย" "ไม่! หยุดเดี๋ยวนี้นะนนท์" พลอยใสขึ้นเสียง น้ำเสียงสั่นเครือ เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะถล่มลงมา "คุณธามคะ พลอยขอโทษค่ะ คือ... คือพลอยไม่รู้ว่านนท์จะเข้าใจผิดไปถึงขนาดนี้" ธามมองพลอยใสด้วยความห่วงใย เขาเดินเข้ามาใกล้พลอยใส ยื่นมือมาจะแตะแขนเธอ แต่นนท์ก็ก้าวเข้ามาขวางไว้เสียก่อน "คุณธามครับ ถึงแม้ว่าคุณพลอยจะบอกว่าเป็นแค่เพื่อนกับคุณ แต่ผมก็ยังรู้สึกว่าคุณกำลังพยายามจะกีดกันผมอยู่นะครับ" นนท์พูดเสียงเย็น "ผมกับคุณพลอยรู้จักกันมานานแล้วนะครับ เรามีความรู้สึกดีๆ ต่อกันมาตลอด" "ผมไม่รู้ว่าคุณพลอยเคยบอกคุณเรื่องของเราหรือเปล่า" นนท์หันไปพูดกับพลอยใส "แต่ผมเชื่อว่าคุณพลอยเองก็รู้สึกเหมือนผม" "ไม่! ฉันไม่ได้รู้สึกอะไรกับคุณทั้งนั้นนนท์!" พลอยใสตะโกนเสียงดังจนตัวสั่น "ฉันไม่เคยคิดว่าเราเป็นอะไรกันเกินกว่าเพื่อน! นายเข้าใจผิดไปเอง!" น้ำตาของพลอยใสเริ่มไหลอาบแก้ม เธอไม่เข้าใจว่าทำไมนนท์ถึงพูดจาแบบนี้ ทั้งๆ ที่ความสัมพันธ์ของพวกเขาก็เป็นแค่เพื่อนทั่วไป ไม่เคยมีอะไรเกินเลยไปกว่านั้น ธามเห็นท่าทางของพลอยใสก็รีบเข้ามาประคองเธอไว้ "ไม่เป็นไรนะพลอย ผมอยู่ตรงนี้" เขามองนนท์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ "ผมไม่รู้ว่าคุณกำลังเล่นเกมอะไรอยู่คุณนนท์ แต่ผมขอเตือนคุณว่าอย่ามายุ่งกับพลอยใสอีก" "เกมเหรอครับ" นนท์ยิ้มเยาะ "ผมเปล่าเล่นเกมอะไรทั้งนั้นแหละครับคุณธาม ผมกำลังจะบอกความจริงให้คุณพลอยรู้ต่างหาก" "ความจริงอะไร!" พลอยใสถามเสียงสะอื้น "คุณจะบอกความจริงอะไรฉัน" "ความจริงที่ว่า... ผมกำลังจะหมั้นกับน้องสาวของคุณไงครับ" นนท์พูดเสียงเรียบ แต่คำพูดนั้นราวกับมีดที่กรีดแทงเข้าไปในหัวใจของพลอยใส พลอยใสอ้าปากค้าง เธอไม่สามารถขยับตัว หรือพูดอะไรออกมาได้อีกต่อไป โลกทั้งใบของเธอพลันมืดบอด ภาพเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นในชีวิตเมื่อไม่นานมานี้ ย้อนกลับเข้ามาในหัวราวกับฉายหนังซ้ำ "อะไรนะคะ" เธอถามเสียงแผ่วเบา ราวกับไม่เชื่อสิ่งที่ได้ยิน "นายกำลังจะหมั้นกับ... น้ำชาเหรอ" "ใช่ครับ" นนท์ตอบอย่างไม่สะทกสะท้าน "เราสองคนจะหมั้นกันในอีกไม่กี่อาทิตย์ข้างหน้านี้แล้ว" "แต่น้ำชา..." พลอยใสพยายามจะนึกถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมา เธอจำได้ว่าน้ำชา น้องสาวคนเดียวของเธอ ได้แนะนำนนท์ให้เธอรู้จักเมื่อไม่นานมานี้ เธอก็ةคิดว่านนท์เป็นแค่เพื่อนของน้องสาว แต่ไม่เคยคาดคิดเลยว่าทั้งสองคนจะมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งถึงขั้นจะหมั้นหมายกัน "ผมเห็นคุณพลอยเศร้า ผมก็เลยอยากจะหาอะไรมาให้คุณพลอยมีความสุข" นนท์พูดต่อ "ผมก็เลยอยากจะทำให้คุณพลอยประหลาดใจ ด้วยการบอกข่าวดีของเราสองคน" "ข่าวดีของคุณเหรอ" พลอยใสหัวเราะทั้งน้ำตา "นี่มันข่าวร้ายของฉันชัดๆ!" "ทำไมล่ะครับ" นนท์ถาม "ผมก็นึกว่าคุณพลอยจะดีใจเสียอีก ที่เห็นน้องสาวของคุณมีความสุข" "ดีใจ" พลอยใสพ่นคำนั้นออกมา "ฉันจะดีใจได้ยังไง ในเมื่อคุณหลอกลวงฉันมาตลอด!" "ผมไม่ได้หลอกลวงคุณพลอยเลยนะครับ" นนท์ยืนกราน "ผมแค่ไม่ได้บอกความสัมพันธ์ของเราให้คุณรู้เท่านั้นเอง" "แต่คุณรู้ว่าฉัน... ฉันเคยรู้สึกดีกับคุณ" พลอยใสพูดเสียงสั่นเครือ "คุณรู้ว่าฉันเคยคิดว่าคุณเป็นคนดี! คุณไม่คิดจะบอกฉันเลยเหรอ!" "ผมก็บอกคุณแล้วไงครับ" นนท์ยิ้ม "ผมบอกคุณแล้วว่าผมจะหมั้นกับน้ำชา" พลอยใสเหลือบไปมองธาม ธามมองเธอกลับด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกังวล เขาเห็นชัดเจนว่าพลอยใสเสียใจมากเพียงใด "ผมไม่เข้าใจเลย" พลอยใสพูดเสียงแหบพร่า "ทำไมน้ำชาไม่เคยบอกฉันเลย" "บางทีน้ำชาอาจจะอยากเซอร์ไพรส์คุณก็ได้ครับ" นนท์กล่าว "หรือบางที... น้ำชาอาจจะอยากให้คุณเป็นคนแรกๆ ที่ได้รู้เรื่องราวดีๆ ของครอบครัวเรา" "ครอบครัวเรา" คำนั้นทำให้พลอยไสสะอึก เธอไม่เคยคิดว่าตัวเองจะเป็นส่วนหนึ่งของ "ครอบครัว" นี้เลย "ผมขอตัวก่อนนะครับ" ธามพูดขึ้น ทำลายความเงียบที่คุกรุ่น "พลอย ผมจะรอคุณอยู่ข้างบน" ธามเดินนำขึ้นไปก่อน ทิ้งให้พลอยใสเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้ายกับนนท์เพียงลำพัง "เอาล่ะ คุณพลอย" นนท์พูดพลางเดินเข้ามาใกล้ "ตอนนี้เราสองคนก็ไม่ต้องมีอะไรปิดบังกันแล้ว" "ฉันไม่มีอะไรจะปิดบังกับนายทั้งนั้นนนท์!" พลอยใสตะโกนเสียงดัง "ออกไปจากชีวิตฉันเดี๋ยวนี้!" "คุณพลอยครับ" นนท์พูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง แต่ก็ยังคงแฝงไปด้วยความเย้ยหยัน "ผมแค่อยากจะบอกคุณว่า... ผมไม่เคยคิดอะไรกับคุณเลยจริงๆ" คำพูดนั้นเหมือนดาบอีกเล่มที่แทงทะลุหัวใจของพลอยใส เธอทรุดตัวลงนั่งบนพื้น น้ำตาไหลไม่หยุด เธอไม่เข้าใจว่าทำไมโชคชะตาถึงเล่นตลกกับเธอเช่นนี้ "ไปให้พ้นหน้าฉันเดี๋ยวนี้!" พลอยใสตะโกนสุดเสียง นนท์มองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสารปนสมเพช "เอาเถอะครับ ถ้าคุณพลอยอยากให้ผมไป ผมก็ไป" เขากล่าว "แต่ผมอยากให้คุณจำไว้ว่า... ผมรักน้ำชานะครับ" เมื่อพูดจบ นนท์ก็หันหลังเดินจากไป ทิ้งให้พลอยใสจมอยู่กับความเจ็บปวดและความผิดหวังเพียงลำพัง