พลอยใสรู้สึกเหมือนมีบางอย่างบีบรัดหัวใจ คำพูดของนนท์ยังคงดังก้องอยู่ในหู "ความลับของคุณน้ำชา... ความลับที่ถ้ามันถูกเปิดเผยออกมา... คุณน้ำชาจะไม่มีที่ยืนในสังคมอีกเลย" ความคิดที่ว่าน้องสาวของเธออาจมีอดีตที่ดำมืดจนสามารถทำลายชีวิตได้ ทำให้พลอยใสรู้สึกสิ้นหวัง เธอไม่เคยคิดเลยว่านนท์จะโหดเหี้ยมได้ถึงเพียงนี้ การข่มขู่ด้วยความลับของคนอื่นเพื่อบังคับให้แต่งงาน เป็นสิ่งที่คนปกติไม่ควรจะทำ นนท์ไม่ใช่คนปกติอย่างแน่นอน เขาคือปีศาจที่ซ่อนตัวอยู่ในคราบของสุภาพบุรุษ "ฉันไม่ยอมให้คุณทำแบบนี้เด็ดขาด" พลอยใสพึมพำกับตัวเองขณะเดินออกจากร้านกาแฟ แสงไฟยามค่ำคืนสาดส่องลงมาบนใบหน้าของเธอ ราวกับจะตอกย้ำความมืดมนในหัวใจ เธอรีบตรงกลับบ้านด้วยความเป็นห่วงน้ำชา อยากจะเล่าเรื่องทั้งหมดให้น้องสาวฟัง แต่ก็กลัวว่าจะทำให้น้ำชากลัวและเสียใจไปมากกว่าเดิม เมื่อกลับถึงบ้าน พลอยใสพบน้ำชานั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น ใบหน้าของน้องสาวซีดเผือด ดวงตาแดงก่ำ พลอยใสรู้ทันทีว่าน้ำชาคงจะไปค้นเจออะไรบางอย่างมาแน่ๆ "น้ำชา เป็นอะไรไป" พลอยใสเอ่ยถามอย่างอ่อนโยน เธอทรุดตัวลงนั่งข้างๆ และโอบไหล่น้องสาวไว้ น้ำชาซบหน้าลงบนไหล่พี่สาว "หนู... หนูไปเห็นของในห้องคุณนนท์ค่ะ" พลอยใสใจหายวาบ "เห็นอะไร" "รูปถ่ายค่ะ" น้ำชาตอบเสียงสั่น "รูปผู้หญิงคนหนึ่ง... แล้วก็มีจดหมาย" "จดหมายอะไร" พลอยใสถาม พยายามเก็บอาการตื่นตระหนก "จดหมายรักค่ะ" น้ำชาพูดเบาๆ "เขียนถึงคุณนนท์... แต่ผู้หญิงในรูป... หน้าตาเหมือนหนูมากเลยค่ะ" น้ำตาของน้ำชาเริ่มไหลรินออกมา พลอยใสรู้สึกเจ็บปวดไปกับน้องสาว เธอรู้ว่าน้ำชากำลังรู้สึกสับสนและหวาดกลัว "พี่คะ... ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครคะ" น้ำชาถาม "แล้วทำไมเธอถึงหน้าเหมือนหนูขนาดนี้" พลอยใสตัดสินใจว่าเธอต้องบอกความจริงบางส่วนให้น้ำชารู้ "น้ำชา... พี่ว่าผู้หญิงคนนั้น... อาจจะเป็น... เอ่อ... คนรักเก่าของคุณนนท์" "คนรักเก่า" น้ำชาทวนคำ "แต่เธอหน้าเหมือนหนูมากเลยนะคะ" "ใช่" พลอยใสตอบ "บางที... เธออาจจะเป็นญาติของเธอหรือเปล่า" พลอยใสพยายามหาคำอธิบายที่สมเหตุสมผล แต่ก็รู้ว่ามันไม่น่าเชื่อถือเท่าไหร่นัก "แล้ว... แล้วเรื่องจดหมายล่ะคะ" น้ำชาถาม "พี่ว่า... เราอย่าเพิ่งไปสนใจเรื่องนั้นเลยนะ" พลอยใสพยายามเบี่ยงประเด็น "ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือความปลอดภัยของเรา" "แต่พี่คะ" น้ำชาเงยหน้าขึ้นมองพี่สาว "ถ้าผู้หญิงคนนั้นเป็นคนรักเก่าของคุณนนท์ แล้วเขาเก็บรูปเธอไว้... แล้วมีจดหมายรักด้วย... แสดงว่าคุณนนท์ยังรักเธออยู่ใช่ไหมคะ" คำถามของน้ำชาทำให้พลอยใสยิ่งหนักใจ เธอรู้ว่านนท์กำลังใช้เรื่องนี้มาหลอกลวงน้ำชา และที่สำคัญกว่านั้นคือ นนท์รู้ความลับบางอย่างของน้ำชา ซึ่งมันอันตรายมาก "น้ำชา" พลอยใสสูดหายใจลึก "พี่มีเรื่องจะบอกเธอ" พลอยใสเล่าเรื่องที่เธอได้คุยกับนนท์ที่ร้านกาแฟทั้งหมดให้น้ำชาฟัง ตั้งแต่การข่มขู่ การกล่าวอ้างว่ามีหลักฐาน และการบังคับให้แต่งงาน น้ำชาฟังอย่างตั้งใจ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจและหวาดกลัว "พี่คะ... คุณนนท์จะทำแบบนั้นจริงๆ เหรอคะ" น้ำชาถามเสียงสั่น "เขาจะเอาความลับของหนูไปเปิดเผยจริงๆ เหรอ" "พี่ไม่รู้" พลอยใสตอบ "แต่เราต้องเตรียมรับมือ" "แล้วเราจะทำยังไงดีคะ" น้ำชาเริ่มร้องไห้ "หนูไม่อยากแต่งงานกับเขา หนูไม่ได้รักเขา" "พี่รู้" พลอยใสปลอบ "พี่จะช่วยเธอเอง" ธามที่เดินเข้ามาได้ยินบทสนทนาทั้งหมด เขารู้สึกโกรธนนท์มากที่กล้าทำเรื่องเลวร้ายเช่นนี้ "คุณน้ำชา ไม่ต้องกลัวนะครับ" ธามพูดเสียงหนักแน่น "ผมจะไม่ยอมให้เรื่องนี้เกิดขึ้น" "แต่คุณนนท์มีหลักฐาน" น้ำชาพูดเสียงอ่อนแรง "หนูไม่รู้ว่าความลับนั้นคืออะไร แต่หนูกลัว" "ความลับอะไรก็ตาม" ธามกล่าว "ผมเชื่อว่าเราจะผ่านมันไปได้" "แต่เราจะหาหลักฐานนั้นเจอได้ยังไงคะ" น้ำชาถาม "เราต้องพยายาม" พลอยใสตอบ "เราต้องหาทางพิสูจน์ว่านนท์โกหก หรือหาทางทำให้เขาหยุด" "เราอาจจะต้องยอมเล่นตามเกมของเขาก่อน" ธามเสนอ "เพื่อดึงเวลาและหาข้อมูลเพิ่มเติม" "ยอมเล่นตามเกม" น้ำชาทวนคำ "หมายถึง..." "หมายถึง... เราอาจจะต้องแกล้งทำเป็นยอมเขาไปก่อน" ธามอธิบาย "เพื่อที่เราจะได้มีโอกาสสืบหาความจริง แล้วค่อยหาทางเปิดโปงเขา" "แต่ถ้าเขาบังคับให้หนูแต่งงานจริงๆ ล่ะคะ" น้ำชาถามอย่างกังวล "เราจะหาวิธี" พลอยใสยืนยัน "พี่จะอยู่ข้างเธอเสมอ" พลอยใสครุ่นคิดอย่างหนัก การวางแผนรับมือกับคนอย่างนนท์ไม่ใช่เรื่องง่าย เขาเจ้าเล่ห์และมีอำนาจมาก การเล่นตามเกมของเขาถือเป็นความเสี่ยง แต่ก็อาจเป็นทางเดียวที่จะทำให้พวกเธอมีโอกาส "เราจะวางแผนกันยังไงดีคะ" พลอยใสถามธาม "คุณมีความคิดอะไรบ้าง" ธามมองพลอยใสและน้ำชา "ผมคิดว่า... เราควรจะสร้างเรื่องขึ้นมา เพื่อกลบเกลื่อนความลับที่แท้จริง" "สร้างเรื่อง" น้ำชาทวนคำ "หมายถึง... เราจะแต่งเรื่องขึ้นมา เพื่อหลอกคุณนนท์อย่างนั้นเหรอคะ" "ใช่" ธามตอบ "เราจะสร้างเรื่องราวในอดีตของคุณน้ำชาขึ้นมา เรื่องราวที่อาจจะดูร้ายแรงพอที่จะทำให้คุณน้ำชาถูกสังคมรังเกียจได้ในระดับหนึ่ง" "แล้ว... แล้วมันจะช่วยอะไรได้คะ" น้ำชาถาม "มันจะทำให้คุณนนท์คิดว่าเขารู้ความลับที่สำคัญที่สุดแล้ว" ธามอธิบาย "และเมื่อเราสามารถควบคุมความลับที่เราสร้างขึ้นมาเองได้ มันก็จะง่ายกว่าการรับมือกับความลับที่เราไม่รู้" "แต่... ถ้าคุณนนท์จับได้ล่ะคะ" น้ำชาถาม "เราจะต้องทำให้แนบเนียนที่สุด" ธามตอบ "และเราจะต้องมีแผนสำรองเผื่อไว้" พลอยใสเริ่มเห็นภาพแผนการลวงที่ธามกำลังจะเสนอ เธอรู้ว่ามันเสี่ยงมาก แต่ในสถานการณ์ที่บีบคั้นเช่นนี้ มันอาจเป็นทางออกเดียว "พี่ว่า... เราลองทำตามแผนของคุณธามดู" พลอยใสกล่าว "เราต้องลองเสี่ยงดู" น้ำชามองพี่สาวด้วยความห่วงใย "แต่พี่คะ... แล้วพี่จะทำยังไง" "พี่จะช่วยเธอเอง" พลอยใสตอบ "เราจะช่วยกัน" ค่ำคืนนั้น พลอยใส ธาม และน้ำชา ใช้เวลาอยู่ด้วยกัน วางแผนการอันซับซ้อน พลอยใสรู้สึกถึงความกดดันที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ แต่เธอก็พร้อมจะสู้เพื่อปกป้องน้องสาวของเธอ