พลอยใสเดินไปมาในห้องนั่งเล่นของเธอ จิตใจยังคงสับสนวุ่นวาย แผนการที่ธามเสนอมานั้นฟังดูน่ากลัว แต่ก็เป็นทางเดียวที่พวกเธอจะสามารถใช้ต่อกรกับนนท์ได้ "แน่ใจนะน้ำชา ว่าเธอจะทำได้" พลอยใสเอ่ยถามน้องสาวด้วยความเป็นห่วง น้ำชาพยักหน้าอย่างหนักแน่น "หนูต้องทำค่ะพี่พลอย หนูไม่อยากให้พี่ต้องมาลำบากเพราะหนู" "แต่เรื่องนี้มัน... มันซับซ้อนมากนะ" พลอยใสยังคงกังวล "เธอต้องจำรายละเอียดให้ได้ทั้งหมด" "หนูจะพยายามค่ะ" น้ำชาตอบ "คุณธามก็ช่วยหนูแล้ว" ธามมองทั้งสองพี่น้องด้วยความเข้าใจ "ผมจะอยู่ข้างๆ คุณน้ำชาตลอดเวลาครับ" "แล้วเราจะเริ่มเรื่องนี้เมื่อไหร่" พลอยใสถาม "ผมคิดว่า... เราควรจะให้คุณนนท์เป็นคนเริ่มก่อน" ธามตอบ "เราจะรอให้เขาเข้ามาหาเราอีกครั้ง เมื่อเขาคิดว่าเราอ่อนแอพอที่จะยอมเขา" "แล้วเราจะรู้ได้ยังไงว่าเมื่อไหร่" น้ำชาถาม "เขาจะติดต่อมาเองครับ" ธามมั่นใจ "คนอย่างเขา... จะไม่ปล่อยให้เหยื่อหลุดมือไปง่ายๆ" พลอยใสพยักหน้าเห็นด้วย เธอรู้ว่านนท์คงจะไม่อยู่นิ่งนาน เขาจะต้องหาทางกดดันน้ำชาต่อไป "แต่ก่อนอื่น" ธามกล่าว "เราต้องซ้อมบทกันให้ดีก่อน" ตลอดทั้งวัน พลอยใส ธาม และน้ำชา ใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่กับการซ้อมบทบาทสมมติ น้ำชาต้องสวมบทเป็นหญิงสาวที่มีอดีตมืดมน ซ่อนเร้นความผิดพลาดที่อาจทำให้เธอต้องอับอาย ธามคอยให้คำแนะนำเรื่องการแสดงออก สีหน้า แววตา และน้ำเสียง เพื่อให้บทของน้ำชาดูน่าเชื่อถือมากที่สุด "น้ำชา ลองคิดถึงเรื่องที่ทำให้เธอเสียใจที่สุดในชีวิตสิ" ธามแนะนำ "แล้วเอาความรู้สึกนั้นมาใส่ในบทพูด" น้ำชาพยายามนึกถึงภาพเหตุการณ์ที่ทำให้เธอรู้สึกผิด แต่ก็ยังคงมีช่องว่างในความทรงจำ พลอยใสจึงเข้ามาช่วยเสริม "ลองนึกถึงตอนที่เธอเคยทำผิดพลาดครั้งใหญ่สิ" พลอยใสบอก "ตอนที่เธอทำให้ทุกคนผิดหวัง" "หนู... หนูเคยทำผิดกับใครคะ" น้ำชาถาม "สมมติว่า... เธอเคยไปยุ่งเกี่ยวกับคนที่ไม่ดี" พลอยใสเสนอ "แล้วคนๆ นั้นก็หลอกใช้เธอ ทำให้เธอต้องทำเรื่องที่ไม่ถูกต้อง" "เรื่องอะไรคะ" น้ำชาถาม "เรื่องนั้น... ไม่จำเป็นต้องเจาะจงมากนัก" ธามอธิบาย "แค่บอกใบ้ให้เขารู้ว่า มันเป็นเรื่องร้ายแรงพอที่จะทำให้เธอเสียชื่อเสียงได้" "แล้ว... แล้วใครคือคนๆ นั้นคะ" น้ำชาถาม "ก็... เป็นคนที่เราไม่รู้จักมาก่อน" พลอยใสคิด "อาจจะเป็นเพื่อนของเพื่อน หรือคนที่เราเจอตามงานสังคม" "แล้วเขาทำอะไรเธอ" น้ำชาถามต่อ "เขาอาจจะหลอกให้เธอ... เอ่อ... ไปเกี่ยวข้องกับยาเสพติด" พลอยใสกล่าว "หรืออาจจะหลอกให้เธอ... เอ่อ... ทำงานผิดกฎหมายบางอย่าง" "หนูจะพูดว่ายังไงดีคะ" น้ำชาถาม "พูดให้คลุมเครือไว้ก่อน" ธามแนะนำ "เช่น 'หนูเคยทำเรื่องที่น่าละอายมากค่ะคุณนนท์ เป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่หนูไม่เคยบอกใครเลย'" "แล้วถ้าเขาถามลงรายละเอียดล่ะคะ" น้ำชาถาม "เราก็ต้องพร้อมที่จะแถลงการณ์" พลอยใสตอบ "เราต้องเตรียมเรื่องราวบางอย่างไว้ แต่อย่าให้มันซับซ้อนเกินไป" "ผมคิดว่า... เรื่องที่เกี่ยวกับการพนัน หรือการใช้ยาเสพติด น่าจะทำให้เธอดูเป็นคนที่มีปัญหา" ธามเสนอ "แต่ต้องไม่ถึงขั้นเป็นคดีอาชญากรรมร้ายแรงที่สามารถตรวจสอบได้" "แล้วถ้าเขาจะเอาหลักฐานมาพิสูจน์ล่ะคะ" น้ำชาถาม "เราก็ต้องเตรียมหลักฐานปลอมไว้" ธามกล่าว "แต่เรื่องนั้น... เป็นแผนสำรองที่ซับซ้อนกว่า" "เราจะเชื่อใจเขาได้แค่ไหน" พลอยใสถาม "เราจะเชื่อใจเขาไม่ได้เลยครับ" ธามตอบ "ทุกย่างที่เราทำ ต้องระมัดระวังที่สุด" พลอยใสรู้สึกว่าหัวของเธอหมุนคว้าง แผนการนี้มันอันตรายเกินไปจริงๆ แต่เมื่อมองหน้าน้ำชาที่เต็มไปด้วยความหวัง เธอก็รู้ว่าเธอต้องทำ "เอาล่ะ" พลอยใสกล่าว "เราจะลองดู" สองสามวันต่อมา บรรยากาศในบ้านของพลอยใสเต็มไปด้วยความตึงเครียด ทุกคนเฝ้ารอการติดต่อจากนนท์ น้ำชาพยายามฝึกซ้อมบทของเธอให้เป็นธรรมชาติที่สุด เธอพยายามนึกถึงความรู้สึกผิด ความอับอาย และความกลัว เพื่อจะถ่ายทอดมันออกมาได้อย่างสมจริง จนกระทั่งเย็นวันหนึ่ง โทรศัพท์ของพลอยใสก็ดังขึ้น เป็นเบอร์ของนนท์ "ฮัลโหลค่ะ คุณนนท์" พลอยใสรับสายด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้ราบเรียบที่สุด "คุณพลอยใส" เสียงของนนท์ดังมาตามสาย "ผมอยากจะคุยกับคุณน้ำชา" "ตอนนี้เธอไม่สะดวกค่ะ" พลอยใสตอบ "ผมรู้ว่าคุณน้ำชาอยู่ที่นั่น" นนท์พูดแทรก "ผมจะไปหา" พลอยใสใจเต้นแรง เธอหันไปมองธามและน้ำชาที่ยืนรออยู่ ธามพยักหน้าให้เธอ "ก็ได้ค่ะ" พลอยใสตอบ "แต่ขอแค่คุณมาคนเดียว" "แน่นอนครับ" นนท์ตอบ "ผมจะไปเดี๋ยวนี้" พลอยใสวางสายโทรศัพท์ เธอหันไปหาธามและน้ำชา "เขาจะมา" น้ำชาหน้าซีดเผือด เธอสูดหายใจลึกๆ "พร้อมนะ" ธามถามน้ำชา น้ำชาพยักหน้า "พร้อมค่ะ" ไม่นานนัก เสียงกริ่งประตูก็ดังขึ้น พลอยใสเดินไปเปิดประตู นนท์ยืนอยู่หน้าบ้านด้วยรอยยิ้มที่ดูเจ้าเล่ห์ "สวัสดีครับคุณพลอยใส" นนท์กล่าว "ผมขอเข้าไปคุยกับคุณน้ำชาหน่อยนะครับ" "เชิญค่ะ" พลอยใสเชิญเขาเข้ามาในบ้านด้วยท่าทีที่เยือกเย็น เมื่อนนท์เดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น เขาก็เห็นน้ำชานั่งอยู่บนโซฟา น้ำชาเงยหน้าขึ้นมองนนท์ ดวงตาของเธอฉายแววที่ดูเศร้าสร้อยและเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "คุณน้ำชา" นนท์เอ่ยทัก "ผมได้ยินมาว่า... คุณกำลังมีปัญหา" น้ำชาเงียบไป เธอเหลือบมองพลอยใสเล็กน้อย เป็นสัญญาณว่าบทสนทนาเริ่มขึ้นแล้ว "ผมรู้ว่าคุณกำลังกลัว" นนท์พูดต่อ "และผมก็รู้ว่า... คุณมีเรื่องที่อยากจะเก็บเป็นความลับ" น้ำชาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองนนท์ ดวงตาของเธอเริ่มมีน้ำตาคลอ "คุณ... คุณรู้เรื่องของหนู" "ใช่" นนท์ตอบ "ผมรู้ทุกอย่าง" "คุณ... คุณจะเอาเรื่องนั้นมาทำร้ายหนูจริงๆ เหรอคะ" น้ำชาถามเสียงสั่น "ผมไม่ได้อยากทำร้ายคุณ" นนท์กล่าว "ผมแค่อยากให้คุณเลือกทางที่ดีที่สุด" "ทางที่ดีที่สุดสำหรับหนู... คืออะไรคะ" น้ำชาถาม "ก็คือการยอมรับความจริง" นนท์พูด "และยอมแต่งงานกับผม" น้ำชาเงียบไป เธอพยายามรวบรวมสติและความกล้า "ถ้า... ถ้าหนูยอมแต่งงานกับคุณ" น้ำชาถาม "คุณจะยอมเก็บความลับของหนูไว้ใช่ไหมคะ" นนท์ยิ้ม "แน่นอนครับ" พลอยใสยืนมองอยู่ห่างๆ หัวใจเต้นระส่ำ เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังตกอยู่ในวังวนของเกมที่อันตราย การแสดงของน้ำชาดูสมจริงจนเธอเองก็แอบหวั่นใจ "แต่... หนูขอถามอะไรคุณอย่างหนึ่งได้ไหมคะ" น้ำชาถาม "ว่ามาสิ" นนท์ตอบ "ผู้หญิงในรูปที่คุณมี... เธอเป็นใครคะ" น้ำชาถาม คำถามนี้ทำให้นนท์ชะงักไปเล็กน้อย สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่เขาก็รีบกลับมาควบคุมตัวเองได้ "ผมบอกแล้วไงครับ ว่าผมรู้ความลับของคุณ" นนท์ตอบ "เรื่องของผู้หญิงคนนั้น... ไม่สำคัญหรอกครับ" "แต่หนูอยากรู้ค่ะ" น้ำชาคะยั้นคะยอ "เธอ... เธอเป็นคนรักเก่าของคุณใช่ไหมคะ" นนท์มองน้ำชาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก "บางที... อาจจะใช่" "แล้ว... แล้วทำไมเธอถึงหน้าเหมือนหนูขนาดนี้คะ" น้ำชาถามต่อ "ผมว่า... เรื่องนั้นเราค่อยคุยกันทีหลังดีกว่านะครับ" นนท์พยายามเบี่ยงประเด็น "ตอนนี้... คุณน้ำชาควรจะตัดสินใจได้แล้ว" น้ำชาหลับตาลง เธอสูดหายใจลึกๆ "หนู... หนูจะแต่งงานกับคุณค่ะ" พลอยใสแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น คำตอบของน้ำชาดังเหมือนเสียงฟ้าร้องในหูของเธอ