พลอยใสนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม เธอไม่สามารถขยับตัวได้ ราวกับว่าขาของเธอถูกตรึงไว้กับพื้น ความจริงที่นนท์บอกเมื่อครู่ยังคงก้องอยู่ในหู "ผมไม่เคยคิดอะไรกับคุณเลยจริงๆ" คำพูดนั้นมันเจ็บปวดเกินกว่าที่เธอจะรับไหว ธามที่รออยู่ข้างบนทนไม่ไหว เขาก็เลยเดินลงมา เมื่อเห็นสภาพของพลอยใส เขาก็รีบวิ่งเข้าไปหา "พลอย! เป็นอะไรไป!" ธามร้องถาม เข่าทรุดลงข้างๆ พลอยใส พยายามประคองร่างของเธอขึ้นมา "ทำไมถึงนั่งอยู่ตรงนี้" พลอยใสเงยหน้ามองธาม ดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยน้ำตา "เขา... เขาจะหมั้นกับน้ำชา" เธอพูดเสียงแผ่วเบา ธามเข้าใจสถานการณ์ทันที เขาโอบไหล่ของพลอยใสอย่างปลอบโยน "ผมรู้แล้วพลอย" "แล้ว... แล้วเขาบอกว่า... เขาไม่เคยคิดอะไรกับฉันเลย" พลอยใสพูดต่อ เสียงของเธอสั่นเครือ "ธาม... ฉันโง่เกินไปใช่ไหม" "ไม่นะพลอย" ธามส่ายหน้า "คุณไม่ได้โง่เลย" "แล้วทำไม... ทำไมฉันถึงไม่รู้เรื่องอะไรเลย" พลอยใสถามทั้งน้ำตา "ทำไมน้ำชาไม่เคยบอกฉัน" "บางที... น้ำชาอาจจะมีเหตุผลของเธอ" ธามกล่าวอย่างพยายามปลอบประโลม "แต่ไม่ว่ายังไง พลอย ผมอยู่ตรงนี้เสมอ" พลอยใสซบหน้ากับอกของธาม เธอปล่อยให้น้ำตาไหลรินออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ธามกอดเธอไว้แน่น ปล่อยให้เธอได้ระบายความเจ็บปวดออกมาอย่างเต็มที่ "ผมไม่รู้ว่านนท์มันคิดอะไรอยู่" ธามพูดเสียงเรียบ "แต่ผมไม่ชอบวิธีที่มันทำกับคุณเลย" "ฉันก็ไม่ชอบ" พลอยใสตอบเสียงอู้อี้ "ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนโง่ที่สุดในโลก" "อย่าคิดอย่างนั้นนะพลอย" ธามลูบหลังเธอเบาๆ "คุณไม่เคยโง่เลย" ทั้งสองคนนั่งอยู่ตรงนั้นสักพัก จนกระทั่งพลอยใสเริ่มสงบลง เธอผละออกจากอ้อมกอดของธาม เช็ดน้ำตาด้วยหลังมือ "ขอบคุณนะคะธาม" เธอเอ่ยเสียงแหบพร่า "ขอบคุณที่อยู่ตรงนี้" "ผมไม่ไปไหนอยู่แล้ว" ธามยิ้มบางๆ "มาเถอะ เรากลับห้องกัน" ธามประคองพลอยใสให้ลุกขึ้น และพาเธอเดินกลับไปที่ห้องพักของเธอ เมื่อเข้ามาในห้อง พลอยใสก็ทรุดตัวลงนั่งบนเตียง เธอมองออกไปนอกหน้าต่าง ทิวทัศน์ที่เคยดูสวยงามเมื่อเช้า ตอนนี้กลับดูหม่นหมองไปเสียหมด "คุณป้าคะ" ธามตะโกนเรียกคุณป้าเจ้าของรีสอร์ท "รบกวนเตรียมชาสมุนไพรให้หน่อยครับ คุณพลอยอยากจะดื่มอะไรอุ่นๆ" "ได้ค่ะคุณธาม" เสียงคุณป้าตอบกลับมา พลอยใสหันไปมองธาม "ทำไมคุณถึงใจดีกับฉันขนาดนี้คะ" ธามยิ้ม "เพราะคุณเป็นพลอยไง" เขานั่งลงข้างๆ พลอยใส "ผมหวังว่าคุณจะผ่านช่วงเวลานี้ไปได้นะ" "ฉันก็หวังว่าอย่างนั้นค่ะ" พลอยใสตอบ "แต่ตอนนี้... ฉันรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบมันพังทลายไปหมดแล้ว" "ผมรู้ว่ามันยาก" ธามกล่าว "แต่เวลาจะช่วยเยียวยาทุกอย่างเองนะ" พลอยใสมองธาม เธอสัมผัสได้ถึงความจริงใจในสายตาของเขา ธามเป็นคนเดียวที่อยู่เคียงข้างเธอในวันที่เธออ่อนแอที่สุด "ฉัน... ฉันอยากจะกลับบ้านค่ะ" พลอยใสพูดเสียงเบา "ได้ครับ" ธามตอบทันที "ถ้าคุณอยากกลับ ผมจะพาคุณกลับ" "ขอบคุณนะคะ" พลอยใสกล่าว "แต่... พลอยอยากจะขอเวลาอีกสักวันสองวันนะคะ อยากจะใช้เวลาเงียบๆ คนเดียว" "ได้เลย" ธามพยักหน้า "ถ้าคุณต้องการอะไร บอกผมได้เสมอ" หลังจากนั้น พลอยใสก็เก็บตัวอยู่ในห้องพักตลอดทั้งวัน เธอไม่ยอมออกไปไหน ธามคอยเป็นห่วง คอยโทรศัพท์มาถามไถ่เป็นระยะๆ ตกเย็น พลอยใสก็ตัดสินใจว่าจะออกไปเดินเล่นอีกครั้ง เธออยากจะสูดอากาศบริสุทธิ์ เพื่อให้จิตใจของเธอสงบลง เธอเดินไปตามทางเดินเล็กๆ ที่เดิมที่เคยเดินเมื่อเช้า วันนี้บรรยากาศดูเงียบเหงา hơnกว่าเดิม ท้องฟ้าเริ่มมืดลงเรื่อยๆ แสงอาทิตย์สุดท้ายกำลังจะลับขอบฟ้า พลอยใสนั่งลงบนม้านั่งตัวหนึ่งที่มองเห็นวิวทิวทัศน์ของหุบเขา เธอสูดหายใจลึก พยายามปล่อยวางความรู้สึกเจ็บปวดทั้งหมด "คุณพลอยครับ" เสียงหนึ่งดังขึ้น พลอยใสสะดุ้ง หันไปมอง ก็พบกับธาม เขายืนถือถาดเล็กๆ ที่มีแก้วชาอุ่นๆ อยู่หนึ่งใบ "ธาม..." พลอยใสเอ่ยชื่อเขาเบาๆ "ผมเป็นห่วงคุณ" ธามกล่าว "เลยเอาชามาให้" พลอยใสนั่งหลีกให้ธามนั่งลงข้างๆ เธอรับแก้วชามาถือไว้ ความอุ่นจากแก้วชาแผ่ซ่านไปถึงมือ "ขอบคุณนะคะ" พลอยใสกล่าว "ไม่เป็นไรครับ" ธามตอบ "คุณอยากจะคุยอะไรไหม" พลอยใสส่ายหน้า "ตอนนี้... พลอยแค่อยากจะเงียบๆ ค่ะ" "เข้าใจครับ" ธามพยักหน้า "ผมก็เช่นกัน" ทั้งสองคนนั่งเงียบๆ อยู่ด้วยกัน ปล่อยให้บรรยากาศของธรรมชาติโอบล้อมพวกเขาไว้ ลมหนาวเริ่มพัดแรงขึ้นเรื่อยๆ ราวกับจะพัดพาเอาความเศร้าของพลอยใสให้ล่องลอยหายไปกับสายลม