เสียงจับกุมดังขึ้นพร้อมกับเสียงร้องโหยหวนของพลอยใส ร่างของเธอถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจควบคุมตัวไว้ แขนทั้งสองข้างถูกบิดไปด้านหลัง สวมกุญแจมืออย่างแน่นหนา ใบหน้าของเธอซีดเผือด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนหวาดกลัว นนท์ยืนนิ่งราวกับถูกแช่แข็ง เขายังคงจ้องมองไปยังร่างของพลอยใสด้วยความไม่เชื่อ ท่ามกลางความโกลาหลที่เกิดขึ้น ธามยังคงประคองน้ำชาเอาไว้ น้ำชายังคงมีสีหน้าซีดเซียว แต่สายตาของเธอกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งตกใจ สับสน และโล่งใจ "เป็นไปได้ยังไง... พลอยใส" นนท์พึมพำ เสียงของเขาแหบแห้ง เขาหันไปมองธามอีกครั้ง "แกก็รู้เรื่องนี้มาตลอดสินะ" ธามพยักหน้าช้าๆ "ผมสงสัยมานานแล้วครับ คุณนนท์ แต่ผมต้องการหลักฐานที่ชัดเจนที่สุด" "หลักฐาน... หลักฐานที่ฉันมีมันไม่เพียงพอจริงๆ เหรอ" นนท์ถามเสียงแผ่วเบา เขาก้มหน้ามองพื้น มองไปยังกองเอกสารที่กระจายเกลื่อนพื้นห้องลับ "ฉัน... ฉันมันโง่จริงๆ" "คุณนนท์อย่าเพิ่งโทษตัวเองเลยครับ" ธามกล่าว "คุณถูกหลอกมาตลอด" "หลอก... ใช่ ฉันถูกหลอก" นนท์หัวเราะอย่างขมขื่น "หลอกมาตลอดชีวิต" พลอยใสที่ถูกควบคุมตัวอยู่ เริ่มตะโกนออกมา "ฉันไม่ได้หลอกคุณนนท์! ฉันแค่อยากได้ในสิ่งที่ฉันควรจะได้! แกต่างหากที่มันตาบอด! แกมันไม่เคยเห็นค่าฉันเลย!" "แกมันบ้าไปแล้วพลอยใส!" นนท์ตะคอกกลับ "แกทำถึงขนาดนี้ได้ยังไง!" "ทำไมจะทำไม่ได้" พลอยใสยิ้มเยาะ "แกจะแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่น ฉันจะยอมได้ยังไง! ยิ่งผู้หญิงคนนั้นดันหน้าเหมือนพี่สาวแกที่ฉันเกลียดเข้าไส้! ฉันต้องกำจัดเธอออกไป! แล้วก็ต้องให้แน่ใจว่าแกจะไม่มีวันหนีฉันไปไหนได้!" น้ำชามองไปยังพลอยใสด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย เธอเองก็เป็นเหยื่อของแผนการนี้เช่นกัน แต่เมื่อได้ยินคำพูดของพลอยใสที่กล่าวถึงพี่สาวของเธอด้วยความเกลียดชัง น้ำชาก็รู้สึกถึงความโกรธที่ปะทุขึ้นมา "คุณเกลียดพี่หนูด้วยเหรอคะ" น้ำชาถามเสียงสั่น "ทำไม! พี่สาวหนูไปทำอะไรให้คุณ!" "ทำไมเหรอ" พลอยใสหัวเราะ "ก็เพราะเธอไง! เธอแย่งทุกอย่างไปจากฉัน! ทั้งความรักจากพ่อแม่... ทั้งความสนใจจากแก! แล้วตอนนี้เธอก็จะมาแย่งแกไปอีกคน! ฉันไม่มีวันยอม!" "พี่สาวหนูไม่เคยแย่งอะไรคุณทั้งนั้น!" น้ำชาสวนกลับ "และหนูก็ไม่ใช่พี่สาวหนู! หนูคือหนู! คนละคนกัน!" "ปากดีนักนะ!" พลอยใสตะโกน "ถ้าไม่ใช่เพราะหน้าตาเหมือนกัน แกก็ไม่มีค่าอะไรเลยสำหรับฉัน!" คำพูดของพลอยใสเหมือนมีดที่กรีดลงกลางใจของน้ำชา แม้จะรู้ว่านี่คือคำพูดของคนที่กำลังจะถูกลงโทษ แต่น้ำชาก็อดที่จะเจ็บปวดไม่ได้ เธอไม่เคยคิดว่าจะมีใครมองเธอแบบนี้ "พอได้แล้วพลอยใส" ธามกล่าวเสียงเข้ม "คุณจะพูดอะไรก็ปล่อยให้เป็นเรื่องของกฎหมาย" เจ้าหน้าที่ตำรวจคนหนึ่งกล่าว "คุณพลอยใส เชิญไปกับเราก่อนครับ" พลอยใสมองไปที่นนท์เป็นครั้งสุดท้าย ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น "แกจะเสียใจนนท์! แกจะต้องเสียใจที่เลือกผู้หญิงคนนั้น!" จากนั้นพลอยใสก็ถูกนำตัวออกไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันในห้องลับที่เคยเต็มไปด้วยความตึงเครียด นนท์ยังคงยืนอยู่ที่เดิม ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและสิ้นหวัง "ผม... ผมไม่รู้จะทำยังไงต่อไปแล้วครับ" นนท์กล่าวกับธาม "ผมทำทุกอย่างพังหมดแล้ว" "มันยังไม่สายเกินไปครับ คุณนนท์" ธามปลอบ "คุณยังมีโอกาสแก้ไขมัน" "แก้ไข?" นนท์หัวเราะ "ผมจะแก้ไขเรื่องที่ผมเกือบจะฆ่าผู้หญิงบริสุทธิ์ได้อย่างไร ผมจะแก้ไขเรื่องที่ผมทำลายชีวิตพี่สาวของเธอได้อย่างไร" "คุณต้องเริ่มต้นจากการยอมรับความจริง และเรียนรู้จากมัน" ธามกล่าว "คุณต้องชดใช้ในสิ่งที่ทำลงไป" "ชดใช้..." นนท์พึมพำ "ผมคงไม่มีวันชดใช้ได้หมด" น้ำชาเดินเข้าไปหานนท์อย่างช้าๆ เธอเห็นความเจ็บปวดที่ฉายชัดอยู่ในแววตาของเขา แม้ว่านนท์จะเป็นคนที่ทำร้ายเธอ แต่เธอก็ไม่สามารถจะมีความสุขกับการเห็นใครตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ได้ "คุณนนท์คะ" น้ำชาเอ่ยขึ้น "ฉัน... ฉันให้อภัยคุณไม่ได้ในสิ่งที่เกิดขึ้น" นนท์เงยหน้าขึ้นมองน้ำชา น้ำตาเริ่มคลอเบ้า "ผมรู้ครับ... ผมสมควรได้รับมัน" "แต่หนูจะพยายามเข้าใจ" น้ำชาพูดต่อ "หนูเข้าใจว่าคุณถูกความหลงผิดครอบงำ... คุณสับสนระหว่างหนูกับพี่สาวของหนู" "ผมมัน... มันตาบอด" นนท์กล่าว "ผมหลงไปกับภาพลวงตา" "ตอนนี้ความจริงได้เปิดเผยแล้ว" น้ำชากล่าว "คุณต้องเผชิญหน้ากับมัน และรับผิดชอบต่อการกระทำของคุณ" "ผมจะทำครับ" นนท์ตอบเสียงหนักแน่น "ผมจะทำทุกอย่างที่ต้องทำ" ธามเดินเข้ามาใกล้ "คุณนนท์ครับ สิ่งที่คุณต้องทำตอนนี้คือให้ความร่วมมือกับเจ้าหน้าที่ตำรวจอย่างเต็มที่ และให้การซัดทอดถึงตัวการที่แท้จริง" "ผมจะทำครับ" นนท์กล่าว "ผมจะบอกทุกอย่างที่ผมรู้" "ส่วนคุณน้ำชา" ธามหันไปหาน้ำชา "คุณปลอดภัยแล้วนะครับ" น้ำชาพยักหน้า แต่สีหน้ายังคงมีความกังวล "แล้วเรื่องของพี่สาวหนูล่ะคะ" "เราจะสืบสวนเรื่องการตายของคุณธิดาให้ถึงที่สุดครับ" ธามตอบ "ตอนนี้หลักฐานที่ได้จากห้องนี้จะเป็นประโยชน์อย่างมาก" น้ำชามองไปยังกองเอกสารอีกครั้ง เธอไม่เคยคิดว่าเรื่องราวจะซับซ้อนและโหดร้ายได้ขนาดนี้ ความรักที่เธอเคยคิดว่ามีอยู่จริง กลับกลายเป็นภาพลวงตาที่สร้างขึ้นจากความหลงผิดและความแค้น "ฉัน... ฉันอยากกลับบ้านค่ะ" น้ำชากล่าวเสียงแผ่ว "ครับ" ธามตอบ "เดี๋ยวผมจะจัดการเรื่องเอกสาร แล้วเราจะพาคุณกลับ" นนท์มองน้ำชาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด และความเสียใจ เขาพยายามจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ทำได้เพียงแค่กลืนคำพูดกลับลงไป "ผมขอโทษ... น้ำชา" เขาเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา น้ำชาเพียงแค่พยักหน้า เธอรู้ดีว่าคำขอโทษเพียงอย่างเดียว ไม่อาจลบล้างความเจ็บปวดที่เธอได้รับไปได้ทั้งหมด แต่การที่ความจริงได้ถูกเปิดเผย และเธอได้หลุดพ้นจากอันตราย ก็เป็นสิ่งที่ทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นบ้าง เจ้าหน้าที่ตำรวจที่เหลือเริ่มเก็บหลักฐานต่างๆ ในห้องลับแห่งนี้ บรรยากาศเริ่มคลี่คลายลงจากความตึงเครียด กลายเป็นความรู้สึกของการสะสางปมปัญหาที่ค้างคามานาน