แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องพักของน้ำชา เธอนอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา ดวงตายังคงปรือปรอยจากการไม่ได้นอนหลับอย่างสนิท เสียงนกน้อยร้องเจื้อยแจ้วอยู่นอกหน้าต่าง ดูเหมือนจะเย้ยหยันกับความรู้สึกหนักอึ้งในใจของเธอ เมื่อคืนที่ผ่านมาเป็นคืนที่ยาวนานเหลือเกิน หลังจากออกจากคฤหาสน์นนท์แล้ว น้ำชาได้ให้การกับเจ้าหน้าที่ตำรวจเกี่ยวกับสิ่งที่เธอรู้ทั้งหมด ธามคอยอยู่เคียงข้างเธอเสมอ ให้กำลังใจ และช่วยยืนยันคำให้การของเธอ นนท์เองก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี เขาได้ให้การซัดทอดถึงพลอยใสว่าเป็นผู้บงการอยู่เบื้องหลังแผนการทั้งหมด รวมถึงแผนการฆาตกรรมพี่สาวของน้ำชาด้วย "ตื่นแล้วเหรอครับ" เสียงทุ้มนุ่มของธามดังขึ้นเมื่อเห็นน้ำชาขยับตัว น้ำชามองธามที่นั่งอยู่ข้างเตียง รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ "พี่ธาม... มาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ" "ผมมาตั้งแต่เมื่อคืนแล้วครับ" ธามตอบ "เห็นคุณหลับไป ผมเลยไม่อยากปลุก" "ขอบคุณนะคะ" น้ำชากล่าว "ที่อยู่กับหนู" "ผมเป็นห่วงคุณครับ" ธามตอบ "คุณผ่านเรื่องร้ายๆ มามาก" น้ำชานั่งขึ้นพิงหัวเตียง "หนู... หนูยังรู้สึกเหมือนฝันอยู่เลยค่ะ" "ผมเข้าใจครับ" ธามกล่าว "แต่ทุกอย่างมันคือความจริง" "ความจริงที่โหดร้าย" น้ำชาพึมพำ "หนูยังนึกถึงคำพูดของพลอยใสอยู่เลยค่ะ" "อย่าไปใส่ใจคำพูดของเธอเลยครับ" ธามบอก "เธอเป็นคนที่มีจิตใจบิดเบี้ยว" "แล้วคุณนนท์ล่ะคะ" น้ำชาถาม "เขาจะเป็นยังไงต่อไป" "คุณนนท์กำลังให้การกับเจ้าหน้าที่ครับ" ธามอธิบาย "เขาต้องรับผิดชอบต่อสิ่งที่เขาทำลงไป" "หนู... หนูสงสารเขาเหมือนกันค่ะ" น้ำชาพูด "ถึงแม้ว่าเขาจะทำร้ายหนู แต่หนูก็เห็นความเจ็บปวดในตัวเขา" "ความเจ็บปวดที่เกิดจากความหลงผิด" ธามกล่าว "เขาต้องเรียนรู้ที่จะอยู่กับมัน" "หนูจะไปเยี่ยมเขาได้ไหมคะ" น้ำชาถาม ธามมองหน้าน้ำชาอย่างแปลกใจ "คุณแน่ใจเหรอครับ" "หนูอยากจะขอโทษเขาอีกครั้งค่ะ" น้ำชาตอบ "สำหรับความเข้าใจผิดทั้งหมด" "ถ้าคุณต้องการ ผมจะพาไปครับ" ธามกล่าว หลังจากนั้นไม่นาน น้ำชาและธามก็เดินทางไปยังสถานีตำรวจ เพื่อเข้าเยี่ยม นนท์ เมื่อไปถึงห้องเยี่ยม นนท์นั่งรออยู่แล้ว ใบหน้าของเขาดูอิดโรย ผอมลงไปกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด เมื่อเห็นน้ำชา เขาผุดลุกขึ้นยืนด้วยความรวดเร็ว "น้ำชา" นนท์เรียกชื่อเธอ เสียงสั่นเครือ "คุณนนท์คะ" น้ำชาทักทาย ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย "ผม... ผมดีใจที่เห็นคุณ" นนท์กล่าว "ผมคิดว่าผมจะไม่ได้เจอคุณอีกแล้ว" "หนูมาเพื่อจะขอโทษคุณค่ะ" น้ำชาพูด "สำหรับความเข้าใจผิดทั้งหมด" "ไม่ครับ... คุณไม่ต้องขอโทษผม" นนท์ส่ายหน้า "ผมต่างหากที่ต้องขอโทษคุณ ผมมันตาบอด หลงไปกับภาพลวงตา" "หนูเข้าใจค่ะ" น้ำชาตอบ "แต่หนูอยากให้คุณรู้ว่า... หนูไม่เคยคิดร้ายกับคุณเลย" "ผมรู้ครับ" นนท์กล่าว "ผมมันโง่เอง" "แล้วเรื่องของพี่สาวหนูล่ะคะ" น้ำชาถาม "คุณได้บอกความจริงทั้งหมดกับเจ้าหน้าที่แล้วใช่ไหมคะ" "ผมบอกหมดแล้วครับ" นนท์ตอบ "ผมบอกว่าพลอยใสเป็นคนวางแผนทั้งหมด และผมก็เป็นส่วนหนึ่งของแผนนั้น" "คุณจะรับผิดชอบทุกอย่างใช่ไหมคะ" น้ำชาถาม "ผมจะรับผิดชอบครับ" นนท์ตอบอย่างหนักแน่น "ผมจะชดใช้ในสิ่งที่ผมทำลงไป" "หนูขอให้คุณเข้มแข็งนะคะ" น้ำชากล่าว "และหนูขอให้คุณใช้ชีวิตต่อไปในทางที่ถูกต้อง" "ขอบคุณครับ น้ำชา" นนท์กล่าว "ผมจะไม่มีวันลืมความใจดีของคุณ" น้ำชามองไปยังนนท์ด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งสงสาร เข้าใจ และให้อภัย เธอรู้ดีว่าการเดินทางของนนท์หลังจากนี้คงจะไม่ง่าย แต่เธอก็หวังว่าเขาจะสามารถก้าวผ่านมันไปได้ หลังจากนั้น น้ำชาและธามก็เดินทางกลับ "รู้สึกดีขึ้นไหมครับ" ธามถามเมื่อกลับมาถึงบ้าน "ดีขึ้นค่ะ" น้ำชาตอบ "หนูรู้สึกเหมือนได้ปลดปล่อยอะไรบางอย่าง" "นั่นเป็นเรื่องดีแล้วครับ" ธามยิ้ม "ตอนนี้คุณก็ปลอดภัยแล้ว" "แล้วคุณธามล่ะคะ" น้ำชาถาม "คุณจะทำยังไงต่อไป" "ผมก็จะทำหน้าที่ของผมต่อไปครับ" ธามตอบ "และผมจะอยู่เคียงข้างคุณเสมอ" น้ำชาอมยิ้ม เธอรู้สึกอบอุ่นหัวใจที่ได้ยินเช่นนั้น ความสัมพันธ์ของเธอกับธาม ดูเหมือนจะพัฒนาไปในทิศทางที่ดีขึ้น หลังจากผ่านพ้นเรื่องร้ายๆ มาด้วยกัน "หนู... หนูอยากจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ค่ะ" น้ำชาพูด "ผมก็อยากให้คุณเป็นแบบนั้น" ธามตอบ "ชีวิตของคุณยังมีอะไรดีๆ รออยู่อีกมาก" น้ำชาหันไปมองธาม ดวงตาของเธอส่องประกายด้วยความหวัง "หนูเชื่อค่ะ" เรื่องราวของน้ำชาและนนท์ได้จบลงแล้ว บทเรียนราคาแพงที่ได้จากความหลงผิดและความแค้น ได้สอนให้พวกเขารู้จักคุณค่าของความจริง และความสำคัญของการให้อภัย