หลังจากพูดคุยกับน้ำชาและรับรู้ถึงปัญหาที่แท้จริง พลอยใสก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาบ้าง แม้ว่าเธอจะยังคงเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่การได้รู้ความจริงทั้งหมดก็ทำให้เธอตั้งหลักได้ "คุณธามคะ" พลอยใสเอ่ยขึ้นขณะที่ธามกำลังกดโทรศัพท์ "คุณพอจะติดต่อคุณนนท์ได้ไหมคะ" ธามพยักหน้า "ผมกำลังลองอยู่ครับ" เขาเงยหน้ามองพลอยใส "แต่เขาอาจจะรับโทรศัพท์ยากหน่อย" "ไม่เป็นไรค่ะ" พลอยใสตอบ "ฉันแค่คิดว่าเราควรจะคุยกับเขาให้เร็วที่สุด" "ผมเข้าใจครับ" ธามตอบ "ถ้าเขาไม่รับ ผมจะส่งข้อความไปแทน" ไม่นานนัก ธามก็วางโทรศัพท์ลง "เขาไม่รับสายครับ ผมจะส่งข้อความไป" เขาพิมพ์ข้อความอย่างรวดเร็ว "ส่งไปแล้วครับ" พลอยใสมองธามอย่างมีความหวัง "แล้วเขาจะตอบกลับมาเมื่อไหร่คะ" "ผมไม่รู้สิครับ" ธามตอบ "แต่เราต้องรอ" ทั้งสองคนกลับมานั่งที่ห้องนั่งเล่นของบ้านพลอยใส น้ำตายังคงนั่งนิ่งอยู่ที่โซฟา ใบหน้ายังคงมีร่องรอยของความเสียใจ "น้ำชา" พลอยใสเอ่ยเรียกน้องสาว "พี่อยากจะขอโทษนะ" "พี่พลอยจะขอโทษหนูเรื่องอะไรคะ" น้ำชาถาม "ที่พี่ไม่รู้เรื่องเลย" พลอยใสตอบ "พี่ควรจะรับฟังปัญหาของน้ำชาให้มากกว่านี้" "ไม่เป็นไรค่ะพี่พลอย" น้ำชาส่ายหน้า "หนูเองก็ผิดเหมือนกัน" "เอาล่ะ" ธามพูดขึ้นพลางมองโทรศัพท์ "ผมได้รับข้อความตอบกลับแล้ว" พลอยใสและน้ำชามองธามอย่างคาดหวัง "เขาบอกว่า... พรุ่งนี้เช้า เขาจะมาหาเราที่นี่" ธามแจ้ง "พรุ่งนี้เช้า!" พลอยใสอุทาน "เร็วขนาดนั้นเลยเหรอ" "ครับ" ธามพยักหน้า "เขาบอกว่าเขาอยากจะคุยเรื่องนี้ให้จบ" พลอยใสมองน้ำชา "น้ำชา... น้ำชาพร้อมไหม" น้ำชาพยักหน้าอย่างมุ่งมั่น "หนูพร้อมค่ะพี่พลอย" "ดีมาก" พลอยใสยิ้มให้กำลังใจน้องสาว "พรุ่งนี้เราจะสู้ไปด้วยกัน" ธามมองพลอยใสด้วยความชื่นชมในความเข้มแข็งของเธอ "ผมเชื่อว่าเราจะผ่านเรื่องนี้ไปได้" พลอยใสพยักหน้า เธอรู้สึกว่าเธอไม่ได้อยู่คนเดียวอีกต่อไปแล้ว วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า พลอยใสพยายามข่มตาให้หลับ แต่ความคิดก็ยังคงวนเวียนอยู่กับเรื่องของนนท์และน้ำชา เธออดคิดไม่ได้ว่านนท์กำลังวางแผนอะไรอยู่ เช้าวันต่อมา พลอยใสและน้ำชารอคอยการมาถึงของนนท์อย่างใจจดใจจ่อ ธามก็มาถึงก่อนเวลาเล็กน้อยเพื่อคอยเป็นกำลังใจ เสียงรถยนต์ดังขึ้นหน้าบ้าน พลอยใสหันไปมองธาม "มาแล้ว" นนท์เดินลงจากรถด้วยใบหน้าเรียบเฉย เขาเดินเข้ามาในบ้านด้วยท่าทีที่ดูสง่างาม แต่ก็แฝงไปด้วยความเย็นชา "สวัสดีครับคุณพลอย คุณน้ำชา" นนท์ทักทาย "คุณธาม" "สวัสดีค่ะคุณนนท์" พลอยใสตอบอย่างสุภาพ "เชิญนั่งค่ะ" ทุกคนนั่งลงที่โซฟาในห้องรับแขก บรรยากาศเต็มไปด้วยความอึดอัด "คุณนนท์คะ" พลอยใสเริ่มบทสนทนา "ฉันมีเรื่องอยากจะคุยกับคุณ" "ผมทราบดีครับ" นนท์ตอบ "เรื่องที่น้ำชาเอาเงินของบริษัทไป" น้ำชากลัวจนตัวสั่น เธอซบหน้ากับอกของพลอยใส "คุณรู้เรื่องนี้มาก่อนแล้วใช่ไหมคะ" พลอยใสถาม "ทราบครับ" นนท์ตอบ "และผมก็กำลังจะใช้เรื่องนี้ให้เป็นประโยชน์" "ประโยชน์อะไรคะ" พลอยใสถามอย่างไม่เข้าใจ "ประโยชน์สำหรับผม" นนท์ยิ้มมุมปาก "คุณน้ำชามีหนี้สินจำนวนมาก" "หนู... หนูจะใช้คืนค่ะ" น้ำชาพูดเสียงสั่น "ใช้คืนอย่างไร" นนท์ถาม "ถ้าคุณไม่มีเงิน" "หนู... หนูจะหาทาง" น้ำชาตอบ "ทางเดียวที่คุณจะหาทางได้" นนท์กล่าว "คือการหมั้นกับผม" "แต่... แต่นั่นมันไม่ถูกต้องค่ะ" พลอยใสค้าน "ผมไม่ได้ขอให้คุณตัดสินใจแทนน้ำชานะครับ" นนท์พูดเสียงเย็น "ผมกำลังคุยกับน้ำชา" "น้ำชา" พลอยใสหันไปถามน้องสาว "น้ำชาจะทำยังไง" น้ำชามองหน้านนท์อย่างหวาดกลัว "หนู... หนูขอโทษค่ะคุณนนท์" "ดีมาก" นนท์ยิ้ม "งั้นเราก็ตกลงกันแล้วนะ" "เดี๋ยวก่อนค่ะคุณนนท์" ธามพูดขึ้น "ผมไม่คิดว่าเรื่องนี้จะจบง่ายๆ แบบนี้" "คุณธาม" นนท์หันมามองธาม "คุณเป็นใครถึงมายุ่งเรื่องของผม" "ผมเป็นเพื่อนของพลอย" ธามตอบ "และผมจะไม่ยอมให้คุณมาเอาเปรียบน้ำชา" "ผมไม่ได้เอาเปรียบ" นนท์หัวเราะ "ผมกำลังช่วยเหลือ" "ช่วยเหลือด้วยการบังคับเหรอคะ" พลอยใสถาม "ผมไม่ได้บังคับ" นนท์กล่าว "ผมแค่เสนอทางออกที่ดีที่สุด" "ทางออกที่ดีที่สุดสำหรับคุณ" ธามพูดเสริม "ใช่ครับ" นนท์ยอมรับ "และสำหรับน้ำชาด้วย" "แต่น้ำชาไม่ต้องการแบบนี้" พลอยใสยืนกราน "คุณพลอยครับ" นนท์พูดด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป "คุณแน่ใจเหรอครับว่าคุณอยากให้น้องสาวของคุณต้องติดคุก" พลอยใสอึ้งไป เธอไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อน "ถ้าเรื่องนี้ถูกเปิดเผย" นนท์กล่าวต่อ "น้ำชาจะติดคุกแน่นอน" "แต่คุณก็บอกว่าจะช่วย" พลอยใสพูด "ใช่ครับ ผมจะช่วย" นนท์ยิ้ม "แต่คุณต้องยอมหมั้นกับผม" พลอยใสมองหน้าน้ำชา น้ำชาส่ายหน้าเบาๆ เหมือนไม่อยากให้พี่สาวต้องตัดสินใจแทน "คุณนนท์คะ" พลอยใสพูดเสียงสั่น "คุณกำลังบีบน้ำชา" "ผมไม่ได้บีบ" นนท์ยืนกราน "ผมแค่เสนอทางเลือก" "ทางเลือกที่บังคับให้เราต้องยอม" ธามพูดเสียงเข้ม "คุณธามครับ" นนท์ยิ้มเยาะ "คุณยังไม่เข้าใจสถานการณ์" "ผมเข้าใจดี" ธามตอบ "แต่ผมจะไม่ยอมให้คุณมาทำแบบนี้" พลอยใสมองนนท์ด้วยความโกรธและความเสียใจ เธอไม่คิดว่านนท์จะเป็นคนแบบนี้ "คุณนนท์คะ" พลอยใสเอ่ย "ฉันจะไม่มีวันยอมให้คุณมาทำร้ายน้องสาวฉัน" "ผมขอโทษนะครับคุณพลอย" นนท์ยิ้ม "แต่ผมคิดว่า... คุณไม่มีทางเลือกอื่น"