กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกมะลิยามค่ำคืนลอยอวลปะปนกับเสียงดนตรีบรรเลงสดที่ดังแว่วมาจากอีกฟากของงานเลี้ยงสุดหรู เป็นค่ำคืนที่แสนพิเศษสำหรับ 'พริมา' หญิงสาวผู้มีใบหน้าสวยหวานราวกับตุ๊กตา ดวงตาโตสีน้ำตาลเข้มเป็นประกายวิบวับสะท้อนแสงไฟระยิบระยับ เธออยู่ในชุดราตรีสีแดงเพลิงที่ขับผิวขาวผ่องให้ดูโดดเด่นยิ่งขึ้น ค่ำคืนนี้เป็นงานเลี้ยงฉลองความสำเร็จของบริษัทคุณอาของเธอ ซึ่งเธอถูกบังคับให้มาเป็นเพื่อนแก้เหงาของ 'คุณหญิงดารณี' ผู้เป็นมารดาที่มักจะกระตือรือร้นกับการจับคู่ให้เธอเสมอ "มานี่สิลูก พริมา ยืนอยู่คนเดียวทำไม" คุณหญิงดารณีเดินเข้ามาหาลูกสาวพร้อมกับรอยยิ้มที่ประดับอยู่บนใบหน้า "เห็นหนุ่มๆ ในงานบ้างไหมคะ วันนี้มีแต่คนดีๆ ทั้งนั้นเลยนะ" พริมาได้แต่ยิ้มแหยๆ ให้กับมารดา "หนูไม่เห็นมีใครน่าสนใจเลยค่ะคุณแม่ แล้วอีกอย่าง หนูอยากอยู่เงียบๆ ของหนูก่อนนะคะ" "อย่าเพิ่งเบื่อสิลูก วันนี้พ่อเลี้ยงแดนเขามาด้วยนะ พ่อเลี้ยงหนุ่มโสดเนื้อหอมที่สุดในภาคเหนือเลยนะรู้ไหม" คุณหญิงดารณีพูดพลางเหลือบมองไปยังชายหนุ่มร่างสูงสง่าที่ยืนอยู่กลางกลุ่มนักธุรกิจ ใบหน้าคมเข้มแฝงไปด้วยความขรึม ดวงตาของเขากวาดมองไปทั่วงานอย่างเยือกเย็น เสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบง่ายขับเน้นให้เห็นเรือนร่างกำยำภายใต้สูทสีดำสนิท ยิ่งทำให้เขาดูมีเสน่ห์น่าค้นหา "เขาหล่อเหลาเอาการเลยทีเดียว ถ้าหนูได้เป็นคู่เขาคงจะดีไม่น้อย" พริมาส่ายหน้าเบาๆ "คุณแม่คะ อย่าเพิ่งจับคู่ให้หนูเลยนะคะ หนูยังไม่อยากมีใครในตอนนี้" "โธ่เอ๋ย พริมา ลูกสาวแม่โตเป็นสาวแล้วนะ จะให้แม่รอถึงเมื่อไหร่กัน" คุณหญิงดารณีตัดพ้อ "เอาล่ะๆ แม่จะปล่อยหนูไปคุยกับเพื่อนๆ ก่อน แต่ถ้าเห็นพ่อเลี้ยงแดน ก็อย่าลืมไปทำความรู้จักเขาล่ะ" พริมาพยักหน้ารับเบาๆ ก่อนจะเดินเลี่ยงออกมาหาเครื่องดื่มเย็นๆ ดื่มเพื่อคลายความอึดอัดใจ เธอเดินมาหยุดอยู่ที่มุมหนึ่งของห้อง ซึ่งมีมุมสำหรับวางอาหารและเครื่องดื่มวางอยู่ เธอหยิบแก้วแชมเปญขึ้นมาจิบอย่างช้าๆ สายตาของเธอกวาดมองไปยังผู้คนในงานอย่างไม่ใส่ใจนัก จนกระทั่งมีเสียงทักทายดังขึ้น "สวัสดีครับคุณพริมา" เธอหันไปตามเสียง พบกับชายหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่ง เขามีรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม ดวงตาเป็นประกายชวนฝัน "สวัสดีค่ะ คุณ...?" "ผมธันวาครับ เป็นเพื่อนของคุณอาพงษ์" เขาแนะนำตัว ก่อนจะยื่นมือมาจับมือเธออย่างนุ่มนวล "ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ คุณพริมา คุณสวยมากในชุดนี้" "ขอบคุณค่ะ คุณธันวา" พริมาตอบรับด้วยรอยยิ้มสุภาพ รู้สึกดีขึ้นมาบ้างเมื่อได้พูดคุยกับใครสักคน "คุณธันวา รู้จักกับคุณอาพงษ์นานแล้วหรือคะ" "นานพอสมควรเลยครับ ผมทำธุรกิจร่วมกับคุณอาอยู่บ้าง" เขาตอบ "วันนี้คุณพริมามาคนเดียวเหรอครับ" "เปล่าค่ะ มากับคุณแม่ค่ะ" "อ๋อ คุณหญิงดารณี" ธันวาพยักหน้า "คุณหญิงเป็นคนดีมากเลยครับ ผมเคยเจอท่านอยู่สองสามครั้ง" บทสนทนาของทั้งคู่ดำเนินไปอย่างราบรื่น ธันวาเป็นคนช่างพูด ช่างเอาอกเอาใจ ทำให้พริมารู้สึกผ่อนคลาย เขาเล่าเรื่องตลกขบขันต่างๆ นานา จนเธอหัวเราะร่าอย่างไม่รู้ตัว เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วเมื่อได้พูดคุยกับคนที่ถูกใจ "คุณพริมา ดื่มอีกแก้วไหมครับ" ธันวาถามพลางหยิบแก้วเปล่าของเธอไปเติมแชมเปญให้ใหม่ "ขอบคุณค่ะ" พริมาตอบรับ โดยที่เธอไม่ทันสังเกตว่าแก้วของเธอถูกเติมด้วยเครื่องดื่มที่เธอไม่คุ้นเคย "คืนนี้งานเลี้ยงสนุกนะครับ" ธันวาพูดพลางยื่นแก้วแชมเปญที่เติมให้เธอ "ผมขอชนแก้วกับคุณพริมาหน่อยนะครับ" "ค่ะ" พริมาชนแก้วกับเขา ก่อนจะยกขึ้นดื่มอย่างรวดเร็ว รสชาติที่คุ้นเคยของแชมเปญกลับมีรสแปลกๆ ปนอยู่เล็กน้อย แต่เธอก็ไม่ได้เอะใจอะไร จนกระทั่งผ่านไปไม่นาน ร่างกายของเธอก็เริ่มรู้สึกร้อนผ่าว หัวหมุนเล็กน้อย "คุณธันวาคะ ดิฉันรู้สึกไม่ค่อยสบายเลยค่ะ" พริมาเอ่ยเสียงแผ่วเบา "อ้าว เป็นอะไรไปครับ" ธันวาทำท่าทางตกใจ "หน้าแดงเชียว เดี๋ยวผมพาไปนั่งพักนะครับ" เขาประคองร่างของเธอไปยังมุมที่เงียบสงบกว่าเดิม ก่อนจะพาเธอเข้าไปในห้องพักส่วนตัวของเจ้าของบ้าน ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากงานเลี้ยงมากนัก "นั่งก่อนนะครับคุณพริมา" ธันวาประคองเธอให้นั่งลงบนโซฟาตัวนุ่ม "เดี๋ยวผมไปหายาให้" เขาหายไปครู่หนึ่ง ทิ้งพริมาให้อยู่ตามลำพังในห้อง เธอรู้สึกมึนงงไปหมดทุกอย่าง ภาพตรงหน้าเริ่มพร่ามัว เธอหลับตาลงช้าๆ พยายามตั้งสติ แต่ร่างกายกลับไม่เป็นใจ ทันใดนั้น ประตูห้องก็ถูกเปิดออก ชายหนุ่มร่างสูงสง่าคนหนึ่งก้าวเข้ามา เขาคือ 'แดนไท' หรือที่ใครๆ เรียกกันว่า 'พ่อเลี้ยงแดน' ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองมาที่พริมาด้วยความสนใจ ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ "เธอเป็นอะไรไป" เสียงทุ้มต่ำของแดนไวดังขึ้น พริมาเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยสายตาที่ยังพร่ามัว "ฉัน...ไม่สบายค่ะ" แดนไทสังเกตเห็นใบหน้าที่แดงก่ำของเธอ และท่าทางที่ดูอ่อนปวกเปียก เขาสังหรตได้ถึงบางอย่างผิดปกติ "ใครทำอะไรเธอ" "ไม่ทราบค่ะ...คุณ..." พริมาพูดตะกุกตะกัก ก่อนที่สติจะเลือนลางไปในที่สุด แดนไทก้าวเข้าไปใกล้ขึ้น เขาเห็นแววตาที่สั่นระริกของเธอ และสัมผัสได้ถึงความร้อนจากผิวกายของเธอ เขารู้ดีว่านี่ไม่ใช่เรื่องธรรมดา เขาอุ้มร่างของพริมาขึ้นมาอย่างง่ายดาย เธอซบหน้าลงกับอกของเขาอย่างอ่อนแรง "ปล่อยฉันนะ" เสียงของเธอแผ่วเบา "เธอไม่เป็นอะไรแล้ว" แดนไทกระชับอ้อมแขน "ฉันจะพาเธอไปส่งที่บ้าน" แต่เมื่อเขาอุ้มเธอเดินออกจากห้องพักนั้น เขากลับพบกับธันวาที่ยืนรออยู่หน้าประตู พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่ดูเจ้าเล่ห์ "อ้าว คุณแดนไท จะพาคุณพริมาไปไหนครับ" ธันวากล่าวถาม แดนไทมองธันวาด้วยสายตาเย็นชา "เธอไม่สบาย ฉันจะพาเธอไปส่ง" "ผมว่าคุณพริมาคงอยากจะพักผ่อนที่นี่มากกว่านะครับ" ธันวาพูดพลางยื่นมือจะเข้ามาคว้าแขนพริมา "ผมเป็นห่วงเธอมากเลยนะครับ" แต่แดนไทสะบัดแขนของธันวาออกอย่างแรง "ถอยไป" เขากระชับร่างของพริมาให้แน่นขึ้น ก่อนจะเดินฝ่าธันวาออกไป ทิ้งให้ธันวายืนมองตามหลังด้วยความรู้สึกไม่พอใจ แดนไทพาพริมาไปยังห้องพักที่เตรียมไว้สำหรับแขกคนสำคัญของบ้าน เขาจัดแจงวางเธอลงบนเตียงอย่างแผ่วเบา ก่อนจะก้มลงมองใบหน้าหวานที่กำลังหลับใหลอย่างสงบนิ่ง เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่สัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่างจากท่าทางของเธอ "เธอ...เป็นอะไรไป" เขาพึมพำกับตัวเองอย่างกังวล ค่ำคืนนั้น ความผิดพลาดเพียงชั่วข้ามคืน ได้ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงันภายใต้แสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาในห้องพักของคฤหาสน์หรูแห่งนี้