แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านโปร่งบางเข้ามาปลุกให้พริมารู้สึกตัว ร่างกายของเธอปวดเมื่อยไปหมดทุกส่วน สมองยังคงมึนงงราวกับถูกครอบงำด้วยหมอกหนา เธอพยายามขยับตัว แต่กลับพบว่าแขนข้างหนึ่งถูกโอบกอดไว้อย่างแน่นหนา เธอหันไปมองตามเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอ ก่อนจะพบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่บนเตียงกว้าง เคียงข้างกายของชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่กำลังหลับใหล ใบหน้าคมเข้มของเขาดูอ่อนโยนลงเมื่อยามหลับใหล เส้นผมสีดำขลับของเขายุ่งเล็กน้อย ดวงตาที่เคยฉายแววเยือกเย็นในยามปกติ บัดนี้หลับพริ้มอย่างสงบ หัวใจของพริมาเต้นระส่ำอย่างบ้าคลั่ง เธอจำอะไรไม่ได้เลยเมื่อคืนนี้ นอกจากภาพเลือนรางของธันวา และความรู้สึกมึนงงที่ถาโถมเข้ามา เธอพยายามดึงแขนของตัวเองออกอย่างแผ่วเบา แต่ก็ไม่อาจทำได้ ทันใดนั้น ชายหนุ่มข้างกายก็ขยับตัว เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้น ดวงตาสีเข้มกวาดมองมาที่เธออย่างงุนงง ก่อนจะเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นเธอ "ตื่นแล้วเหรอ" เสียงทุ้มต่ำของเขาดังขึ้นอย่างแหบพร่า พริมาสะดุ้งเฮือก เธอรีบดึงแขนของตัวเองออกทันที "คุณ...คุณเป็นใครคะ" แดนไทมองเธอด้วยความแปลกใจ "เมื่อคืนเธอจำฉันไม่ได้เลยเหรอ" "เมื่อคืน...เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นคะ" พริมาถามเสียงสั่น เธอพยายามรวบรวมสติสัมปชัญญะที่กระจัดกระจาย "ฉันจำได้แค่ว่า...ฉันรู้สึกไม่สบาย แล้วก็...แล้วก็..." "แล้วก็อะไร" แดนไทถามอย่างใจเย็น พยายามไม่ให้เธอตกใจไปมากกว่านี้ "ฉัน...ไม่รู้" พริมาตอบอย่างอึดอัด น้ำตาเริ่มคลอหน่วย "คุณ...คุณทำอะไรฉันคะ" แดนไทถอนหายใจยาว เขาค่อยๆ ลุกขึ้นนั่งข้างๆ เธอ "ฉันไม่ได้ทำอะไรเธอ" "แต่...แต่ทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่ แล้วคุณถึงมานอนอยู่ข้างๆ ฉันได้คะ" พริมาถามอย่างไม่เข้าใจ "เมื่อคืนเธอไปดื่มกับธันวาใช่ไหม" แดนไทถาม สายตาจับจ้องไปที่ดวงตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยของเธอ พริมาพยักหน้าเบาๆ "ใช่ค่ะ เขาชวนฉันดื่มแชมเปญ...แล้วฉันก็รู้สึกมึนๆ" "ฉันเห็นเธออยู่ในห้องพัก เธอดูไม่สบาย ฉันเลยพาเธอมาที่นี่" แดนไทอธิบาย "ฉันไม่รู้ว่าธันวามันทำอะไรกับเธอ แต่ฉันมั่นใจว่าฉันไม่ได้แตะต้องตัวเธอเลย" พริมามองเขาด้วยความสับสน เธอพยายามนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อคืน แต่ภาพทุกอย่างกลับพร่ามัวไปหมด เธอจำได้เพียงกลิ่นแอลกอฮอล์ที่แรงกล้า กับความรู้สึกวาบหวามที่เกิดขึ้นในร่างกาย "แล้ว...แล้วทำไมฉันถึง...ถึง...?" พริมาถามเสียงแผ่วเบา เธอไม่กล้าพูดคำที่ติดอยู่ในลำคอ แดนไทมองเธออย่างเข้าใจ "ฉันรู้ว่าเธอสงสัย" เขาเงยหน้าขึ้นมองเพดานครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ "เรื่องมันเป็นแบบนี้..." เขาเล่าถึงเหตุการณ์ที่เขาพบเธอในห้องพักของเจ้าของบ้าน ความรู้สึกไม่สบายของเธอ และการที่เขาพาเธอมายังห้องพักนี้ เขาเล่าด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่แฝงไว้ด้วยความกังวล "แต่...ฉัน...ฉันจำอะไรไม่ได้เลย" พริมาพูดอย่างสิ้นหวัง "ฉันรู้สึกเหมือน...เหมือนมีอะไรบางอย่างผิดปกติ" "ฉันรู้" แดนไทตอบ "เมื่อคืนฉันเห็นธันวามันมีท่าทีไม่ชอบมาพากล ฉันคิดว่ามันคงมอมยาเธอ" "มอมยา!" พริมาอุทานด้วยความตกใจ "หมายความว่ายังไงคะ" "หมายความว่า...เธออาจจะไม่ได้สติไปชั่วขณะ" แดนไทอธิบาย "และเมื่อเธอไม่ได้สติ...ก็อาจจะเกิดอะไรขึ้นได้" คำพูดของแดนไททำให้พริมาใจหายวาบ เธอสัมผัสได้ถึงความจริงอันโหดร้ายที่กำลังจะเปิดเผยต่อหน้า "แล้ว...แล้วเรา...เรา...?" พริมาถามเสียงตะกุกตะกัก แดนไทมองเธออย่างจริงจัง "ฉันไม่ได้ทำอะไรเธอตอนที่เธอไม่รู้สึกตัว" เขาเน้นย้ำ "แต่...ฉันคิดว่า...หลังจากที่ฉันพาเธอมาที่นี่...อาจจะมีบางอย่างเกิดขึ้น" "บางอย่างเกิดขึ้น...หมายความว่ายังไงคะ" พริมาถามเสียงสั่นเครือ แดนไทถอนหายใจอีกครั้ง "ฉัน...ฉันก็ไม่แน่ใจนัก" เขาพูดอย่างอึดอัด "แต่...ฉันรู้สึกได้ว่า...เรา...เราได้...กัน" คำพูดของแดนไทเหมือนฟ้าผ่าลงกลางหัวของพริมา เธอเบิกตากว้าง น้ำตาไหลอาบแก้มอย่างไม่อาจควบคุม "ไม่จริง...ไม่จริงนะคะ" "ฉันขอโทษ" แดนไทพูดเสียงเบา "ฉันก็ไม่คิดว่าเรื่องมันจะมาถึงขนาดนี้" พริมาส่ายหน้าไปมาอย่างไม่เชื่อ "ฉัน...ฉันจะทำยังไงดีคะ" "เราต้องคุยกันเรื่องนี้" แดนไทกล่าว "ฉันจะรับผิดชอบทุกอย่าง" "รับผิดชอบ...หมายความว่ายังไงคะ" พริมาถามอย่างไม่เข้าใจ "หมายความว่า...ฉันจะแต่งงานกับเธอ" แดนไทตอบอย่างแน่วแน่ "ฉันจะรับผิดชอบชีวิตของเธอ" พริมาอึ้งไป คำพูดของแดนไททำให้เธอสับสนยิ่งกว่าเดิม เธอไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตของเธอจะพลิกผันไปในชั่วข้ามคืน เพียงเพราะความผิดพลาดเพียงครั้งเดียว "แต่...ฉัน...ฉันไม่พร้อม" พริมาเอ่ยเสียงแผ่วเบา "ฉันรู้ว่าเธอคงตกใจ" แดนไทพูด "แต่เราต้องเผชิญหน้ากับมัน" พริมาได้แต่นั่งนิ่งด้วยความสับสน ความรู้สึกผิดหวัง เสียใจ และหวาดกลัวถาโถมเข้ามาในหัวใจของเธอ ค่ำคืนแห่งความสุขที่เธอเคยคาดหวัง บัดนี้กลับกลายเป็นจุดเริ่มต้นของปัญหาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต