พริมาสัมผัสได้ถึงความตื่นเต้นระคนประหม่าระลอกใหม่ เธอไม่เคยคิดว่าชีวิตจะพาเธอมาถึงจุดนี้ การได้ไปทานอาหารเย็นกับพ่อแม่ของแดนไท ถือเป็นก้าวที่สำคัญอย่างยิ่งในความสัมพันธ์ที่เพิ่งเริ่มต้นขึ้นนี้ เธอเชื่อว่าการแสดงออกของเธอในค่ำคืนนี้จะเป็นตัวกำหนดทัศนคติของพวกเขาที่มีต่อเธอในอนาคต "คุณไม่สบายใจหรือครับ" แดนไทถาม เมื่อสังเกตเห็นแววตาที่ฉายความกังวลของพริมา "นิดหน่อยค่ะ" พริมาตอบ เสียงของเธอเบาลงเล็กน้อย "ฉัน...ไม่แน่ใจว่าควรจะทำตัวอย่างไรดี" แดนไทโน้มตัวเข้ามาหาเธอเล็กน้อย รอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา "ไม่ต้องกังวลครับ คุณแค่เป็นตัวของตัวเอง ผมมั่นใจว่าคุณพ่อคุณแม่จะรักคุณ" "คุณแน่ใจหรือคะ" พริมาเงยหน้ามองเขา สายตาของเธอเต็มไปด้วยความหวัง "ผมแน่ใจที่สุด" แดนไทกล่าวหนักแน่น "คุณเป็นผู้หญิงที่พิเศษ ผมถึงได้พาคุณมาพบท่าน" คำพูดของเขาทำให้พริมารู้สึกดีขึ้นมาก ความกังวลค่อยๆ จางหายไป แทนที่ด้วยความมั่นใจที่เพิ่มขึ้น การที่แดนไทแสดงออกอย่างชัดเจนว่าต้องการให้เธอเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวของเขา ยิ่งทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นใจ เมื่อรถหรูเคลื่อนตัวออกจากคฤหาสน์วิศวเวช มุ่งหน้าไปยังบ้านพักอันโอ่อ่าของครอบครัวแดนไท พริมาพยายามรวบรวมสติและฝึกซ้อมบทสนทนาที่เธออาจจะต้องใช้ เธอเหลือบมองแดนไทที่กำลังขับรถด้วยท่าทีสง่างาม "คุณพ่อคุณแม่ของผม ท่านเป็นคนอบอุ่นนะครับ" แดนไทกล่าวขึ้นราวกับอ่านใจเธอได้ "คุณพ่อท่านเป็นนักธุรกิจเก่าที่เกษียณแล้ว ส่วนคุณแม่ท่านชอบทำสวนและทำงานการกุศล ท่านทั้งสองคนรักครอบครัวมาก" "ฟังดูน่ารักจังเลยค่ะ" พริมาเอ่ย "ใช่ครับ" แดนไทพยักหน้า "และท่านก็อยากเจอคุณมากๆ ด้วย" เมื่อไปถึงบ้านของครอบครัวแดนไท พริมารู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่อบอุ่นและเป็นกันเองทันทีที่ก้าวลงจากรถ ประตูบ้านถูกเปิดออกต้อนรับโดยหญิงวัยกลางคนที่มีรอยยิ้มใจดีประดับใบหน้า เธอคือคุณหญิงรุ่งนภา มารดาของแดนไท "แดนไทลูกรัก" คุณหญิงรุ่งนภาเดินเข้ามาสวมกอดบุตรชาย "แม่รอหนูอยู่นานเลย" "สวัสดีครับคุณแม่" แดนไทตอบรับอ้อมกอด "ผมพาแขกพิเศษมาด้วยครับ" คุณหญิงรุ่งนภาหันมามองพริมา ดวงตาของเธอฉายแววประหลาดใจเล็กน้อย แต่ก็กลับมาเป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นเช่นเดิม "สวัสดีค่ะหนู" "สวัสดีค่ะคุณหญิง" พริมาโค้งคำนับอย่างนอบน้อม "ดิฉันพริมาค่ะ" "ยินดีที่ได้รู้จักนะคะคุณพริมา" คุณหญิงรุ่งนภาเอ่ย "เข้ามาข้างในก่อนสิคะ คุณพ่อของแดนไทก็รออยู่เหมือนกัน" คุณวิชัย วิศวเวช บิดาของแดนไท เป็นชายวัยกลางคนรูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มที่ดูใจดีและเป็นมิตร เขาเดินออกมาต้อนรับพริมาด้วยท่าทีที่เปิดเผยและเป็นกันเอง "สวัสดีครับคุณหนูพริมา" คุณวิชัยยื่นมือมาจับมือพริมา "แดนไทเล่าเรื่องของคุณให้พ่อฟังแล้ว ยินดีต้อนรับสู่ครอบครัวเรานะครับ" "ขอบคุณค่ะคุณวิชัย" พริมาจับมือของคุณวิชัยอย่างสุภาพ "ดิฉันรู้สึกเป็นเกียรติมากค่ะ" การสนทนาในช่วงแรกเป็นไปอย่างราบรื่น คุณหญิงรุ่งนภาและคุณวิชัยสอบถามเรื่องราวของพริมาด้วยความสนใจ พวกเขาถามถึงครอบครัว การศึกษา และความฝันของเธอ พริมาตอบคำถามด้วยความจริงใจและสุภาพ ทำให้ทั้งสองท่านยิ่งประทับใจ "หนูเป็นคนมีความคิดที่ดีทีเดียว" คุณหญิงรุ่งนภาชมเชย "แดนไทตาถึงจริงๆ ที่เลือกหนู" คำชมนี้ทำให้พริมาหน้าแดงเล็กน้อย เธอเหลือบมองแดนไทที่นั่งอยู่ข้างๆ เขายิ้มให้เธออย่างให้กำลังใจ "คุณแม่ครับ พริมาเขาชอบดอกไม้มากนะครับ" แดนไทกล่าวเสริม "ถ้าคุณแม่มีเวลา ว่างๆ ชวนพริมาไปดูสวนที่บ้านก็ได้นะครับ" "จริงหรือคะ" คุณหญิงรุ่งนภามองพริมาด้วยความสนใจ "ดีเลยค่ะ ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้เช้าเราไปเดินเล่นกันนะคะ" "ยินดีมากค่ะ" พริมาตอบรับด้วยความยินดี เมื่อถึงเวลาอาหารเย็น บรรยากาศยิ่งอบอุ่นมากขึ้น ทุกคนนั่งล้อมวงสนทนาอย่างเป็นกันเอง พวกเขาสนทนาเรื่องต่างๆ มากมาย ทั้งเรื่องงานของแดนไท ความสนใจของพริมา และเรื่องราวในอดีตของครอบครัว "แดนไทลูก" คุณวิชัยกล่าวขึ้นขณะทานอาหาร "พ่อเห็นว่าตอนนี้บริษัทของหนูเริ่มมีปัญหาเรื่องการจัดการสต็อกสินค้าบางส่วน ใช่ไหม" แดนไทพยักหน้า "ครับคุณพ่อ กำลังหาทางแก้ไขอยู่ครับ" "ถ้าหนูต้องการความช่วยเหลือ หรืออยากจะปรึกษาเรื่องการบริหารอะไร บอกพ่อนะ" คุณวิชัยเสนอ "พ่อเองก็ยังมีประสบการณ์อยู่บ้าง" "ขอบคุณครับคุณพ่อ" แดนไทกล่าว "ถ้ามีอะไรที่ผมไม่แน่ใจจริงๆ ผมจะขอคำแนะนำนะครับ" พริมานั่งฟังบทสนทนาของสองพ่อลูกด้วยความรู้สึกทึ่ง เธอเห็นถึงความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นและความเข้าใจกันระหว่างพวกเขา "คุณพริมา" คุณหญิงรุ่งนภาหันมาถามเธอ "หนูมีแผนจะทำอะไรหลังจากนี้ไหมคะ" "ตอนนี้ฉันกำลังมองหาโอกาสในการทำงานค่ะ" พริมาตอบ "ฉันอยากจะลองใช้ความรู้ที่เรียนมาให้เป็นประโยชน์" "ถ้าหนูสนใจเรื่องธุรกิจ" คุณวิชัยกล่าว "บริษัทของแดนไทเองก็กำลังขยายตัว มีหลายตำแหน่งที่น่าสนใจ ลองคุยกับแดนไทดูสิ" "ขอบคุณค่ะ" พริมาตอบรับ "ฉันจะลองปรึกษาแดนไทดูค่ะ" ช่วงเวลาแห่งการทานอาหารเย็นผ่านไปอย่างรวดเร็ว พริมารู้สึกสบายใจและผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เธอรู้สึกได้รับการยอมรับจากครอบครัวของแดนไทอย่างแท้จริง ก่อนกลับ แดนไทจับมือพริมาเบาๆ "เป็นไงบ้างครับ" "ดีมากเลยค่ะ" พริมาตอบพร้อมรอยยิ้ม "คุณพ่อคุณแม่ใจดีมากจริงๆ" "ผมบอกแล้วไงครับ" แดนไทกล่าว "คืนนี้คุณกลับไปพักผ่อนนะครับ พรุ่งนี้เราจะไปเดินสวนกับคุณแม่" "ค่ะ" พริมายิ้มรับ "ฉันตื่นเต้นที่จะได้ไปค่ะ" ขณะที่พริมานั่งรถกลับบ้าน เธออดไม่ได้ที่จะยิ้มให้กับตัวเอง ค่ำคืนนี้เป็นค่ำคืนที่พิเศษยิ่งนัก เธอรู้สึกว่าชีวิตของเธอกำลังจะเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้นอย่างแน่นอน ความอบอุ่นและความเป็นกันเองที่เธอได้รับจากครอบครัวของแดนไท ทำให้เธอรู้สึกว่าเธอไม่ได้เป็นเพียง 'ภรรยา' ที่ถูกบังคับ แต่เธอกำลังจะได้เป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวนี้จริงๆ