เช้าวันต่อมา พริมาตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกสดชื่น ดวงอาทิตย์สาดแสงลอดผ้าม่านเข้ามาในห้องนอน เธอนึกถึงภาพเมื่อคืนที่ไปทานอาหารเย็นที่บ้านของแดนไท คุณหญิงรุ่งนภากับคุณวิชัยต้อนรับเธออย่างอบอุ่น ทำให้ความกังวลใจที่เคยมีค่อยๆ มลายหายไป เธอลงมาที่ห้องอาหารและพบว่าแดนไทกำลังรอเธออยู่แล้ว พร้อมกับถ้วยกาแฟและหนังสือพิมพ์ "อรุณสวัสดิ์ครับ" แดนไทกล่าวทักทาย "เมื่อคืนนอนหลับฝันดีไหมครับ" "หลับสบายดีค่ะ" พริมาตอบพร้อมรอยยิ้ม "ขอบคุณนะคะเมื่อคืน" "ไม่ต้องขอบคุณครับ" แดนไทตอบ "ผมดีใจที่คุณเข้ากับคุณพ่อคุณแม่ผมได้ดี" "ท่านทั้งสองท่านใจดีมากจริงๆ ค่ะ" พริมากล่าว "ฉันรู้สึกโชคดีมาก" "คุณต่างหากที่โชคดี" แดนไทพูดทีเล่นทีจริง "ได้เจอครอบครัวที่น่ารักอย่างเรา" พริมาหัวเราะเบาๆ "คุณก็ตลกนะคะ" "ผมพูดจริงนะครับ" แดนไทยิ้ม "วันนี้เราจะไปเดินเล่นที่สวนกับคุณแม่นะครับ คุณพร้อมหรือยัง" "พร้อมแล้วค่ะ" พริมาตอบ "ฉันอยากเจอคุณแม่จะแย่อยู่แล้ว" เมื่อเดินทางไปถึงบ้านของคุณหญิงรุ่งนภา ทั้งสามคนก็พากันไปยังสวนหลังบ้านอันกว้างขวางและสวยงาม พริมาตื่นตาตื่นใจกับดอกไม้นานาชนิดที่ถูกจัดแต่งไว้อย่างสวยงาม "ที่นี่สวยงามมากเลยค่ะคุณแม่" พริมากล่าวชื่นชม "ขอบคุณค่ะ" คุณหญิงรุ่งนภาตอบ "ถ้าหนูชอบ มาบ่อยๆ นะคะ" ตลอดช่วงเช้า พริมาใช้เวลาไปกับการพูดคุยกับคุณหญิงรุ่งนภา พวกเธอพูดคุยกันเรื่องดอกไม้ การทำสวน และเรื่องราวส่วนตัวอื่นๆ คุณหญิงรุ่งนภาเล่าถึงชีวิตในวัยสาวของเธอให้พริมาฟังอย่างออกรส ทำให้พริมารู้สึกผูกพันกับเธอมากขึ้น แดนไทเองก็นั่งทำงานที่บ้านพักของมารดา เขาแอบมองพริมากับมารดาที่กำลังพูดคุยกันอย่างออกรส เขารู้สึกมีความสุขที่เห็นทั้งสองคนเข้ากันได้ดี "แดนไทลูก" คุณหญิงรุ่งนภาเดินเข้ามาหาเขา "แม่ว่าหนูควรจะพาคุณพริมาไปเที่ยวพักผ่อนบ้างนะ" "ผมก็คิดอย่างนั้นครับคุณแม่" แดนไทตอบ "ผมกำลังวางแผนอยู่" "ดีแล้วจ้ะ" คุณหญิงรุ่งนภาพยักหน้า "หนูเองก็ต้องหาเวลาพักผ่อนบ้างนะ อย่าหักโหมทำงานหนักเกินไป" "ครับคุณแม่" แดนไทตอบ เมื่อถึงช่วงบ่าย พริมาและแดนไทก็กล่าวล่ำลาคุณหญิงรุ่งนภา และเดินทางกลับคฤหาสน์ "เป็นไงบ้างครับวันนี้" แดนไทถามระหว่างทาง "ดีมากเลยค่ะ" พริมาตอบ "ฉันชอบคุณแม่ของคุณมาก ท่านใจดีและเป็นกันเองมาก" "ผมดีใจที่ได้ยินแบบนั้น" แดนไทยิ้ม "ผมหวังว่าคุณจะรู้สึกเหมือนอยู่บ้านจริงๆ นะ" "ฉันก็หวังอย่างนั้นค่ะ" พริมาตอบ "ขอบคุณนะคะที่พาฉันไป" เมื่อกลับมาถึงคฤหาสน์ พริมาก็ขอตัวไปพักผ่อนบนห้อง ส่วนแดนไทก็ไปสะสางงานของเขา ตกเย็น แดนไทก็เดินขึ้นมาหาพริมาที่ห้องนอน "คุณเหนื่อยไหมครับ" เขาถาม "นิดหน่อยค่ะ" พริมาตอบ "แต่ก็มีความสุขมาก" "ดีแล้วครับ" แดนไทกล่าว "คืนนี้ผมอยากจะชวนคุณไปทานอาหารเย็นข้างนอก" "ไปไหนคะ" พริมาถามด้วยความสนใจ "ร้านอาหารโปรดของผมครับ" แดนไทตอบ "อยากให้คุณลองไปทานดู" "ได้เลยค่ะ" พริมายิ้ม "ฉันอยากลอง" ร้านอาหารที่แดนไทพาไปเป็นร้านอาหารหรูหรา บรรยากาศโรแมนติก แสงไฟสลัว เสียงเพลงเบาๆ พริมารู้สึกตื่นเต้นที่จะได้ใช้เวลาอยู่กับแดนไทสองต่อสอง "คุณดูสวยมากในชุดนี้ครับ" แดนไทกล่าวชมเมื่อเห็นพริมาในชุดเดรสสีฟ้าอ่อนที่เขาเลือกให้ "ขอบคุณค่ะ" พริมาหน้าแดงเล็กน้อย "คุณก็ดูดีมากเหมือนกันค่ะ" ตลอดช่วงค่ำ พวกเขาสนทนาพูดคุยกันอย่างออกรส หัวเราะไปด้วยกัน และแบ่งปันเรื่องราวต่างๆ แดนไทเล่าถึงความฝันและความมุ่งมั่นของเขาในการสร้างธุรกิจ ส่วนพริมาก็เล่าถึงความชอบในงานศิลปะของเธอ "ผมรู้สึกดีใจมากที่ได้รู้จักคุณนะครับ พริมา" แดนไทกล่าว สายตาของเขามองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "คุณทำให้ชีวิตผมมีสีสันมากขึ้น" "ฉันก็เหมือนกันค่ะ" พริมาตอบ เสียงของเธอแผ่วเบา "ขอบคุณนะคะที่เข้ามาในชีวิตของฉัน" เมื่อทานอาหารเสร็จ แดนไทก็พาพริมากลับคฤหาสน์ "คืนนี้ ผมอยากจะใช้เวลากับคุณให้มากกว่านี้" แดนไทกล่าว สายตาของเขามีประกายที่ชวนฝัน พริมามองแดนไท หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้น เธอรู้สึกถึงแรงดึงดูดที่ไม่อาจปฏิเสธได้ "ค่ะ" เธอตอบรับเสียงเบา แดนไทโอบเอวพริมาเบาๆ แล้วค่อยๆ จูงมือเธอเดินขึ้นบันไดไปยังห้องนอนของเธอ บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความรู้สึกอันอ่อนหวานและอบอุ่น เมื่อเข้ามาในห้อง แดนไทค่อยๆ ปลดกระดุมชุดของพริมาอย่างแผ่วเบา มือของเขาสั่นเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้น พริมาเองก็ไม่ต่างกัน เธอค่อยๆ ปลดเสื้อเชิ้ตของแดนไทออกเช่นกัน "คุณสวยมากจริงๆ ครับ" แดนไทกระซิบข้างหูของเธอ ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาทำให้พริมาขนลุกซู่ "คุณก็เหมือนกันค่ะ" พริมาตอบ ทั้งสองคนค่อยๆ โอบกอดกัน สัมผัสผิวเนื้อกันและกันอย่างอ่อนโยน ความรู้สึกปรารถนาที่ก่อตัวขึ้นค่อยๆ ท่วมท้นหัวใจของทั้งคู่ คืนนั้น ทั้งสองคนใช้เวลาอยู่ด้วยกันอย่างใกล้ชิด ความสัมพันธ์ของพวกเขาพัฒนาไปอีกขั้นหนึ่ง จากความผูกพันจากการแต่งงานที่ถูกกำหนดไว้ กลายมาเป็นความรู้สึกที่ลึกซึ้งและแท้จริงมากขึ้น เมื่อแสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้อง พริมารู้สึกอบอุ่นที่ได้นอนหนุนแขนของแดนไท เขาโอบกอดเธอไว้แน่นราวกับไม่อยากให้เธอหายไปไหน "อรุณสวัสดิ์ครับ" แดนไทกล่าวเสียงแหบพร่า "เมื่อคืนคุณทำให้ผมมีความสุขมาก" "ฉันก็เหมือนกันค่ะ" พริมาตอบ พร้อมซบหน้าลงกับอกของเขา "ฉันรู้สึกดีมากจริงๆ" แดนไทจูบหน้าผากของเธอเบาๆ "ผมรักคุณนะ พริมา" คำพูดนั้นทำให้พริมายิ้มกว้าง เธอรู้ว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้นไม่ใช่แค่ความผูกพันชั่วคราว แต่มันคือความรักที่กำลังเบ่งบาน