พริมานั่งนิ่งอยู่บนเตียง สัมผัสได้ถึงความเย็นชาของผ้าปูที่นอนที่หลงเหลืออยู่จากการสัมผัสเมื่อคืนนี้ ความรู้สึกผิดบาปและความอับอายถาโถมเข้ามาจนเธอแทบจะทนไม่ไหว ใบหน้าของเธอเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาที่แห้งกรัง แดนไทมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด เขารู้ดีว่าการตัดสินใจของเขาอาจจะดูหุนหันพลันแล่นเกินไป แต่เขาก็ไม่คิดว่าจะมีทางเลือกอื่น เขาไม่สามารถปล่อยผู้หญิงที่เขาได้ร่วมหลับนอนด้วยไปได้อย่างไร้ความรับผิดชอบ "ฉันรู้ว่าเธอคงต้องการเวลา" แดนไทกล่าวเสียงนุ่ม "แต่ฉันคิดว่าเราควรจะคุยกันเรื่องนี้ให้จบ" พริมาเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาแดงก่ำของเธอเต็มไปด้วยความสับสน "ฉัน...ฉันไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไง" "ฉันจะรับผิดชอบเธอ" แดนไทย้ำอีกครั้ง "ฉันจะแต่งงานกับเธอ" "แต่...คุณ...คุณไม่เคยรู้จักฉันเลย" พริมาเอ่ยเสียงแผ่ว "แล้วฉันก็...ก็...ไม่เคย...ไม่เคย...กับใครมาก่อน" คำพูดสุดท้ายของเธอขาดหายไป เธอรู้สึกละอายใจเหลือเกิน "ฉันรู้" แดนไทตอบ "แต่เรื่องนี้มันเกิดขึ้นแล้ว เราต้องยอมรับมัน" เขาเดินเข้าไปนั่งลงข้างๆ เธออีกครั้ง "ฉันจะดูแลเธอให้ดีที่สุด เธอไม่ต้องห่วง" "แล้ว...คุณแม่ของฉันล่ะคะ" พริมาถามด้วยความกังวล "ท่านจะคิดยังไง" "ฉันจะไปคุยกับคุณหญิงดารณีเอง" แดนไทตอบ "ฉันจะอธิบายทุกอย่างให้ท่านฟัง" "แต่...ฉัน...ฉัน...ไม่รักคุณ" พริมาเอ่ยออกมาทั้งน้ำตา "ฉันจะอยู่กับคุณได้ยังไง" แดนไทมองเข้าไปในดวงตาของเธอ "ความรักมันสร้างกันได้" เขาพูดอย่างมั่นใจ "ฉันเชื่อว่าเราจะเรียนรู้ที่จะรักกันได้" "แต่..." "ฟังนะพริมา" แดนไทขัดขึ้น "ฉันรู้ว่าเรื่องนี้มันเป็นอุบัติเหตุ" เขาจับมือเธอไว้ "แต่ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอต้องเผชิญหน้ากับปัญหาเพียงลำพัง ฉันจะอยู่ข้างๆ เธอ" พริมามองมือของเขาที่ประสานกับมือของเธอ สัมผัสที่อบอุ่นและมั่นคงทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นมาบ้างเล็กน้อย แต่ความสับสนในใจก็ยังคงอยู่ "คุณแน่ใจเหรอคะ" เธอถามเสียงสั่น "ฉันแน่ใจ" แดนไทตอบอย่างหนักแน่น "ฉันจะแต่งงานกับเธอ และฉันจะดูแลเธอให้ดีที่สุด" เขาค่อยๆ ดึงเธอเข้ามากอดอย่างปลอบโยน พริมาซบหน้าลงกับอกของเขา ปล่อยให้น้ำตาไหลรินออกมาอย่างเงียบๆ เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่ในขณะนี้ เธอรู้สึกว่าอย่างน้อยเธอก็ไม่ได้อยู่เพียงลำพัง "ตกลงนะคะ" แดนไทกระซิบข้างหูเธอ "เราจะเริ่มต้นกันใหม่" พริมาพยักหน้าเบาๆ ในอ้อมกอดของเขา เธอไม่รู้ว่านี่คือจุดจบของชีวิตที่คุ้นเคย หรือเป็นจุดเริ่มต้นของชีวิตใหม่ที่เธอต้องเรียนรู้ที่จะยอมรับ เมื่อแดนไทพาพริมากลับมายังห้องของเธอที่คฤหาสน์ คุณหญิงดารณีก็รีบเข้ามาหาด้วยความเป็นห่วง "พริมาลูก เกิดอะไรขึ้นกับหนู" คุณหญิงดารณีถามอย่างร้อนรน แดนไทก้าวเข้ามาขวางระหว่างพริมากับมารดา "คุณหญิงครับ ผมมีเรื่องจะเรียนให้คุณหญิงทราบ" เขาอธิบายเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้อย่างละเอียด โดยไม่ปิดบังเรื่องที่ธันวาอาจจะมอมยาพริมา และเรื่องที่เขาได้นอนกับพริมา คุณหญิงดารณีถึงกับหน้าซีดเผือดเมื่อได้ฟังเรื่องราวทั้งหมด "นี่มันเรื่องอะไรกัน แดนไท" "ผมขอโทษด้วยนะครับคุณหญิง" แดนไทกล่าว "แต่ผมจะรับผิดชอบทุกอย่าง ผมจะแต่งงานกับพริมาครับ" คุณหญิงดารณียืนนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปมองลูกสาวที่ยืนหน้าซีดเผือดอยู่ข้างๆ "พริมา ลูก..." พริมาส่ายหน้าเบาๆ "หนู...หนูไม่รู้จะทำยังไงค่ะคุณแม่" "เอาเถอะ" คุณหญิงดารณีถอนหายใจ "ในเมื่อมันเกิดขึ้นแล้ว เราก็ต้องยอมรับ" เธอหันไปมองแดนไท "ถ้าแกจะรับผิดชอบจริงๆ ฉันก็ไม่มีอะไรจะพูด" แม้จะยังคงมีความกังวลอยู่ในใจ แต่คุณหญิงดารณีก็รู้ดีว่าไม่มีทางเลือกอื่นที่ดีกว่านี้แล้ว "เอาล่ะ" คุณหญิงดารณีกล่าว "เรื่องนี้เราจะจัดการกันให้เรียบร้อย" พริมามองไปยังแดนไทที่ยืนอยู่ข้างๆ เธอ เธอไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นขึ้นจากความผิดพลาดเพียงครั้งเดียวนี้ จะสามารถพัฒนาไปเป็นความรักที่แท้จริงได้หรือไม่ แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้แน่ๆ ก็คือ ชีวิตของเธอได้เปลี่ยนไปตลอดกาลแล้ว นับตั้งแต่วันนี้ เธอคือ 'ภรรยา' ของแดนไท "ฉันขอโทษนะ" แดนไทเอ่ยขึ้น พลางจับมือเธอเบาๆ "ฉันรู้ว่ามันคงหนักหนาสำหรับเธอ" พริมามองเขา นัยน์ตาของเธอสะท้อนความหวังอันริบหรี่ "เรา...เราจะผ่านมันไปได้จริงๆ เหรอคะ" "เราจะผ่านมันไปด้วยกัน" แดนไทตอบอย่างหนักแน่น "เชื่อฉันนะ" พริมาได้แต่พยักหน้าอย่างเชื่องช้า เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่ในตอนนี้ เธอเลือกที่จะเชื่อในคำมั่นสัญญาของเขา วันเวลาที่เหลืออยู่ต่อจากนี้ คงเป็นบทพิสูจน์ความอดทนและความเข้าใจระหว่างคนทั้งสอง ที่ต้องก้าวเดินไปพร้อมกันบนเส้นทางชีวิตที่ถูกขีดเขียนขึ้นจากความผิดพลาดเพียงคืนเดียว