แดนไทอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะโผเข้ากอดพริมาแน่นราวกับจะสูบเอาลมหายใจของเธอเข้าไปในตัว "จริงเหรอครับคนดี! ลูกของเราจริงๆ ใช่ไหม" น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความยินดีจนสั่นเครือ พริมายิ้มทั้งน้ำตา "จริงค่ะแดนไท เราจะมีลูกด้วยกันแล้ว" เธอซบหน้าลงกับอกของเขา สัมผัสได้ถึงหัวใจที่เต้นระรัวของสามี "หนูดีใจเหลือเกินค่ะ" "ผมก็ดีใจที่สุดในชีวิตเลยครับ" แดนไทกระซิบข้างหูเธอ "ขอบคุณนะพริมา ขอบคุณที่ทำให้ผมมีความสุขขนาดนี้" เขาค่อยๆ ผละออก มองใบหน้าของเธอที่เปี่ยมสุขด้วยรอยยิ้ม "มา ผมจะพาคุณไปหาหมอเดี๋ยวนี้เลย เราต้องไปฝากครรภ์แล้ว" "ใจเย็นๆ ค่ะ" พริมาหัวเราะเบาๆ "ตอนนี้ยังเช้าอยู่เลยค่ะ เราไปทานอาหารเช้ากันก่อนดีกว่านะคะ" "ก็ได้ครับ" แดนไทตอบ แต่สายตาของเขาก็ยังคงมองพริมาไม่วางตา ราวกับไม่อยากละสายตาไปจากเธอแม้แต่วินาทีเดียว "แต่หลังจากนั้น เราต้องไปหาคุณหมอทันทีนะครับ" ทั้งสองคนลงมาที่ห้องอาหารของบ้าน คุณวิชัยและคุณหญิงอรุณีเห็นแววตาที่เปล่งประกายของลูกชายและลูกสะใภ้ก็อดสงสัยไม่ได้ "มีอะไรดีๆ เกิดขึ้นหรือลูก" คุณวิชัยถาม "ครับคุณพ่อ" แดนไทตอบด้วยรอยยิ้มกว้าง "พริมากำลังจะมีน้องครับ" "อะไรนะ!" คุณหญิงอรุณีอุทานด้วยความตกใจระคนดีใจ "จริงเหรอจ๊ะหนูพริมา" "จริงค่ะคุณแม่" พริมายิ้มเขินๆ "หนูกำลังจะมีน้องค่ะ" "โอ้โห! ดีใจจริงๆ เลย" คุณวิชัยปรบมืออย่างยินดี "พ่อกับแม่จะได้อุ้มหลานแล้ว" บรรยากาศภายในบ้านอบอวลไปด้วยความสุขและความยินดี ทุกคนต่างแสดงความตื่นเต้นและดีใจกับข่าวนี้ แดนไทดูแลพริมาเป็นพิเศษ เขาจัดหาทุกอย่างที่จำเป็นสำหรับคนท้อง และคอยเอาใจใส่เธอในทุกๆ เรื่อง "คุณไม่ต้องกังวลเรื่องงานนะคะ" แดนไทบอกพริมาในวันรุ่งขึ้น "คุณพักผ่อนอยู่ที่บ้านดีกว่า ผมจะจัดการทุกอย่างเอง" "แต่ว่า..." พริมาพยายามจะแย้ง "งานของหนู..." "งานของคุณพักไว้ก่อนนะครับ" แดนไทขัดขึ้น "ตอนนี้สุขภาพของคุณสำคัญที่สุด ผมไม่ยอมให้คุณทำงานหนักเด็ดขาด" "ขอบคุณนะคะแดนไท" พริมายิ้ม "คุณเป็นสามีที่ดีที่สุดในโลกเลยค่ะ" "คุณก็เป็นภรรยาที่ดีที่สุดในโลกเช่นกัน" แดนไทตอบพลางกอดเธอไว้ "เราจะผ่านช่วงเวลานี้ไปด้วยกันนะ" ในขณะเดียวกัน ข่าวการกลับมาของมนตราก็เงียบหายไปอย่างสิ้นเชิง ราวกับว่าเธอได้หายตัวไปจากวงสังคมอีกครั้ง ไม่มีใครรู้ว่าเธอไปอยู่ที่ไหน หรือทำอะไรอยู่ แต่ที่แน่ๆ คือ ไม่มีใครพบเห็นเธออีกเลย "คุณว่าเธอไปไหนแล้วคะ" พริมาถามแดนไทในคืนหนึ่ง ขณะที่ทั้งคู่นอนกอดกันอยู่บนเตียง "ผมไม่รู้ และผมก็ไม่อยากรู้แล้วล่ะ" แดนไทตอบพลางลูบผมเธอเบาๆ "ขอเพียงแค่เรามีความสุขในตอนนี้ก็พอแล้ว" "หนูก็หวังว่าจะเป็นเช่นนั้นค่ะ" พริมาตอบ "หนูไม่อยากให้มีอะไรมาทำให้ความสุขของเราต้องสั่นคลอนอีกแล้ว" "ไม่มีอะไรจะมาทำร้ายเราได้อีกแล้วล่ะครับ" แดนไทมั่นใจ "เพราะเรามีกันและกัน และตอนนี้เราก็กำลังจะมีสมาชิกใหม่เพิ่มเข้ามาอีกคน" พริมายิ้มอย่างมีความสุข เธอซบหน้าลงกับอกของสามี สัมผัสได้ถึงไออุ่นและความรักที่แผ่ซ่าน การตั้งครรภ์ครั้งนี้ทำให้เธอรู้สึกถึงความสมบูรณ์ของชีวิตยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ความผิดพลาดเพียงคืนเดียวในวันนั้น ได้นำพาเธอมาสู่จุดที่งดงามที่สุดในชีวิต การได้เป็นของแดนไทตลอดไป และการได้สร้างครอบครัวที่สมบูรณ์แบบร่วมกัน ไม่กี่สัปดาห์ต่อมา พริมาเข้ารับการตรวจอัลตราซาวด์ครั้งแรกกับแดนไท การรอคอยที่จะได้เห็นภาพลูกน้อยของตนเองทำให้ทั้งคู่ตื่นเต้นเป็นอย่างมาก "หมอคะ... ลูกของเราเป็นอย่างไรบ้างคะ" พริมาถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ คุณหมอวัชรา แพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านสูติกรรม ยิ้มอย่างอ่อนโยน "ยินดีด้วยนะคะคุณพริมา คุณมีลูกที่แข็งแรงดีค่ะ" ภาพที่ปรากฏบนหน้าจอทำให้พริมาถึงกับกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ เธอเห็นภาพเงาเล็กๆ ที่กำลังดิ้นไปมาอย่างน่ารัก "โอ้โห..." แดนไทอุทานเสียงแผ่วเบา เขาจับมือพริมาแน่น ราวกับจะส่งกำลังใจให้เธอ "ลูกของเรา... น่ารักจังเลยค่ะ" พริมาพูดทั้งน้ำตา "ใช่ครับ" แดนไทพยักหน้าเห็นด้วย "เหมือนคุณเลย" "คุณหมอคะ... ลูกของเราแข็งแรงดีใช่ไหมคะ" แดนไทถามย้ำ "แข็งแรงดีค่ะ" คุณหมอวัชราตอบ "ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงเลย คุณพริมาดูแลตัวเองดีมากค่ะ" หลังจากนั้น ทั้งคู่ก็กลับบ้านด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมสุข พวกเขาเริ่มเตรียมห้องสำหรับทารก ซื้อของใช้จำเป็นต่างๆ และวางแผนอนาคตของครอบครัวอย่างมีความสุข "คุณอยากได้ลูกชายหรือลูกสาวคะ" แดนไทถามขณะที่ทั้งคู่นั่งเลือกซื้อของเล่นเด็กอ่อน "หนูอยากได้ทั้งสองเพศเลยค่ะ" พริมาตอบ "แต่จริงๆ แล้ว ขอแค่เขาแข็งแรงและมีความสุข ก็พอแล้วค่ะ" "ผมก็หวังเช่นนั้น" แดนไทกล่าว "เราจะเลี้ยงดูเขาให้ดีที่สุด" ชีวิตของพวกเขาดำเนินไปอย่างราบรื่นและเต็มไปด้วยความรัก ความคาดหวัง และความสุข ความขัดแย้งในอดีตได้จางหายไป เหลือเพียงความทรงจำที่สอนให้พวกเขามีค่ากับปัจจุบัน และพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับอนาคตไปด้วยกัน