เสียงถอนหายใจเบาๆ หลุดออกจากริมฝีปากของพริมา ขณะที่เธอกำลังนั่งอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ในห้องนั่งเล่นของคอนโดมิเนียมหรู แสงแดดยามบ่ายสาดส่องเข้ามาทำให้ห้องดูอบอุ่น แต่ในใจของเธอกลับรู้สึกหนาวเหน็บ ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนยังคงวนเวียนอยู่ในหัว ไม่ว่าเธอจะพยายามสลัดมันออกไปเท่าไหร่ มันก็ยังคงตามหลอกหลอน แดนไทนั่งมองเธออยู่ตรงหน้า สีหน้าเรียบเฉยแต่แฝงไว้ด้วยความจริงจัง เขารู้ว่าเธอคงกำลังสับสนและหวาดกลัว แต่เขาก็เชื่อว่าการตัดสินใจของเขาคือสิ่งที่ถูกต้องที่สุดแล้ว "พริมา" เขาเรียกชื่อเธอเบาๆ "ฉันรู้ว่ามันเร็วไป" พริมาหันไปมองเขา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยคำถามและความไม่มั่นใจ "แต่...คุณแดนไทคะ เรา...เราเพิ่งจะ...รู้จักกัน" "ฉันรู้" แดนไทพยักหน้า "แต่บางครั้งเรื่องแบบนี้มันก็เกิดขึ้นโดยที่เราไม่ทันตั้งตัว" เขาถอนหายใจ "ฉันไม่ปล่อยให้เธอต้องมารับผิดชอบเรื่องนี้อยู่คนเดียว" "แต่ฉัน...ฉันไม่เคยคิดว่ามันจะเกิดขึ้น" พริมาพึมพำ ใบหน้าของเธอเริ่มแดงก่ำ "ฉัน...ฉันไม่รู้ว่าคุณแม่จะว่ายังไง" "เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง" แดนไทตอบอย่างหนักแน่น "ฉันจะไปคุยกับคุณหญิงดารณีด้วยตัวเอง ฉันจะอธิบายทุกอย่างให้ท่านฟัง และขออนุญาตท่านอย่างเป็นทางการ" "คุณ...คุณจะกล้าไปบอกท่านจริงๆ เหรอคะ" พริมาถามด้วยความประหลาดใจ เธอรู้จักคุณหญิงดารณีดี ท่านเป็นคนเจ้าระเบียบและให้ความสำคัญกับชื่อเสียงของตระกูลเป็นอย่างมาก การที่ลูกสาวไปมีความสัมพันธ์ที่เกินเลยก่อนแต่งงานกับคนที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน น่าจะเป็นเรื่องที่ท่านรับไม่ได้แน่ๆ "แน่นอน" แดนไทตอบอย่างมั่นใจ "ฉันจะแสดงความจริงใจและความรับผิดชอบให้ท่านเห็น" เขามองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "ฉันจะทำทุกอย่างให้ดีที่สุดเพื่อเธอและครอบครัวของเธอ" "แต่...แต่ฉันยังเรียนไม่จบนะคะ" พริมานึกขึ้นได้อีกเรื่องหนึ่ง "ฉันยังต้องไปเรียนที่มหาวิทยาลัย" "เรื่องเรียนไม่ต้องห่วง" แดนไทกล่าว "ฉันจะสนับสนุนเธอเอง เธอสามารถเรียนต่อจนจบได้ตามที่เธอต้องการ" "แล้ว...แล้วงานของฉันล่ะคะ" พริมาถามต่อ เธอเพิ่งจะเริ่มทำงานที่แกลเลอรี่ได้ไม่นานนัก เธอกำลังมีความสุขกับการทำงานศิลปะที่เธอรัก "ถ้าเธออยากทำงานต่อ ฉันก็ไม่ขัดข้อง" แดนไทตอบ "แต่ถ้าเธออยากจะพักผ่อน หรืออยากจะใช้เวลาอยู่กับครอบครัว ฉันก็พร้อมจะดูแลเธอ" พริมาเงียบไป เธอพยายามประมวลผลทุกอย่างที่แดนไทพูด มันเหมือนกับว่าชีวิตของเธอกำลังจะเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงในพริบตาเดียว จากหญิงสาวธรรมดาๆ คนหนึ่ง วันหนึ่งเธอก็กลายเป็นว่าที่เจ้าสาวของมหาเศรษฐีที่ไม่เคยรู้จักมาก่อน "คุณ...คุณแน่ใจจริงๆ เหรอคะ" พริมาถามอีกครั้ง เสียงของเธอสั่นเครือ "ว่าคุณ...คุณอยากจะแต่งงานกับฉันจริงๆ" แดนไทพยักหน้าอย่างหนักแน่น "ฉันแน่ใจ" เขาเอื้อมมือไปจับมือเธอไว้ "ฉันอาจจะไม่ได้รักเธอในตอนนี้ แต่ฉันเชื่อว่าเราสามารถสร้างความรักขึ้นมาได้" เขาบีบมือเธอเบาๆ "ให้โอกาสฉันนะพริมา" พริมามองเข้าไปในดวงตาสีเข้มของเขา เธอเห็นความจริงใจและความตั้งใจจริงในนั้น ความกลัวและความสับสนยังคงมีอยู่ แต่ก็มีอีกความรู้สึกหนึ่งที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นมา นั่นคือความรู้สึกปลอดภัย "ฉัน...ฉันไม่รู้จะทำยังไงจริงๆ ค่ะ" พริมาสารภาพ "ทุกอย่างมันเร็วเกินไป" "ฉันรู้" แดนไทตอบ "แต่เราจะค่อยๆ ผ่านมันไปด้วยกัน" เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืน "ฉันจะกลับไปเตรียมตัว แล้วจะกลับมาหาเธออีกครั้งในวันพรุ่งนี้ เราจะได้คุยกันเรื่องรายละเอียดต่างๆ" พริมาพยักหน้าอย่างเชื่องช้า "ค่ะ" หลังจากแดนไทกลับไป พริมาก็ยังคงนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น เธอยังคงไม่เชื่อว่าเรื่องทั้งหมดนี้เกิดขึ้นจริง เธอจะทำอย่างไรต่อไป? การแต่งงานกับผู้ชายที่เธอเพิ่งจะรู้จักกันเพียงไม่กี่ชั่วโมง มันเป็นเรื่องที่บ้าบิ่นเกินไปหรือไม่? แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกว่าอย่างน้อยเธอก็ไม่ได้อยู่เพียงลำพัง แดนไทดูเป็นคนที่มีความรับผิดชอบและพร้อมจะดูแลเธอจริงๆ เธอหลับตาลง พยายามรวบรวมสติสัมปชัญญะทั้งหมดที่มี ในใจของเธอเต็มไปด้วยคำถามมากมายที่รอคำตอบ และอนาคตที่ยังคงมืดมน แต่ท่ามกลางความมืดมิดนั้น เธอก็ยังมองเห็นประกายแสงเล็กๆ จากคำมั่นสัญญาของแดนไท