เช้าวันถัดมา บรรยากาศในคฤหาสน์วิศวเวชเต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวา พริมาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่แตกต่างจากเมื่อวาน เธอรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น ไม่มีความประหม่าเหมือนวันแรกๆ เธอลุกขึ้นจากเตียงและตรงไปที่ห้องแต่งตัวเพื่อเลือกชุดที่จะใส่ในวันนี้ เมื่อเดินลงมาที่ห้องอาหาร เธอก็พบว่าแดนไทกำลังนั่งรอเธออยู่แล้ว เขาดูสบายๆ ในชุดลำลอง และกำลังอ่านหนังสือพิมพ์ "อรุณสวัสดิ์ครับ" แดนไททักทายเมื่อเห็นเธอ "นอนหลับสบายไหมครับ" "สบายดีค่ะ" พริมาตอบพลางยิ้มให้เขา "ขอบคุณค่ะ" "ดีแล้วครับ" แดนไทพยักหน้า "วันนี้คุณอยากทำอะไรเป็นพิเศษไหมครับ" "ฉันอยากจะออกไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะใกล้ๆ บ้านค่ะ" พริมาเอ่ย "อากาศดีๆ แบบนี้ ฉันอยากออกไปสูดอากาศบริสุทธิ์" "ได้เลยครับ" แดนไทตอบรับทันที "เดี๋ยวผมจะให้คนเตรียมรถให้" การไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะกับแดนไทเป็นประสบการณ์ที่น่ารื่นรมย์ พริมารู้สึกดีที่ได้เดินเคียงข้างเขาในบรรยากาศที่เป็นธรรมชาติ เสียงหัวเราะและบทสนทนาของทั้งสองดังคลอเคลียไปกับเสียงนกร้อง "สวนที่นี่สวยงามมากเลยนะคะ" พริมากล่าวพลางสูดอากาศอย่างเต็มปอด "ใช่ครับ ผมชอบมาเดินเล่นที่นี่บ่อยๆ" แดนไทตอบ "ถ้าคุณชอบ เรามาที่นี่กันบ่อยๆ ได้นะครับ" "ฉันก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นค่ะ" พริมาตอบพลางส่งยิ้มให้เขา ระหว่างเดินเล่น แดนไทก็เล่าเรื่องราวเกี่ยวกับวัยเด็กของเขาให้พริมาฟัง เขาเล่าถึงความผูกพันกับครอบครัว และความฝันของเขาที่อยากจะสร้างธุรกิจของตัวเองให้ยิ่งใหญ่ "ตอนเด็กๆ ผมไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตจะเป็นแบบนี้" แดนไทกล่าว "แต่ผมก็มีความสุขกับสิ่งที่ผมมี" "ฉันก็เหมือนกันค่ะ" พริมาตอบ "บางครั้งชีวิตก็พาเราไปในทางที่เราคาดไม่ถึง" บทสนทนาของทั้งสองดูเป็นธรรมชาติมากขึ้นเรื่อยๆ ความรู้สึกอึดอัดที่เคยมีค่อยๆ จางหายไป เหลือเพียงความเข้าใจและความเคารพซึ่งกันและกัน เมื่อกลับมาถึงบ้าน พริมาก็รู้สึกเหนื่อยเล็กน้อย เธอขอตัวขึ้นไปพักผ่อนบนห้อง แดนไทเดินเข้ามาหาเธอที่ห้องนั่งเล่น "คุณเหนื่อยไหมครับ" "นิดหน่อยค่ะ" พริมาตอบ "แต่ก็มีความสุขมากค่ะ" "ผมดีใจที่เห็นคุณมีความสุข" แดนไทกล่าว "คืนนี้เราไปทานอาหารเย็นที่บ้านของพ่อแม่ผมนะครับ พวกท่านอยากเจอคุณ" คำชวนนี้ทำให้พริมาตกใจเล็กน้อย "จะดีหรือคะ" "แน่นอนครับ" แดนไทยิ้ม "ท่านอยากรู้จักคุณ" การไปทานอาหารเย็นที่บ้านของพ่อแม่แดนไทเป็นอีกก้าวสำคัญของพริมา คุณหญิงดารณี แม่ของแดนไท ต้อนรับเธอด้วยความเป็นมิตร ท่านดูเป็นผู้หญิงที่อบอุ่นและใจดี พ่อของแดนไทเองก็ดูภูมิฐานและให้เกียรติเธอ "ยินดีที่ได้รู้จักนะจ๊ะ หนูพริมา" คุณหญิงดารณีกล่าวขณะที่ทั้งสองกำลังทานอาหารกัน "แดนไทเล่าให้ฟังเยอะเลย" "ค่ะคุณป้า" พริมาตอบอย่างสุภาพ "หนูเองก็ดีใจที่ได้รู้จักคุณป้าและคุณอาค่ะ" "ไม่ต้องเกร็งนะจ๊ะ" คุณพ่อของแดนไทกล่าว "เราถือว่าหนูเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวเราแล้ว" ตลอดมื้ออาหาร พริมารู้สึกถึงความอบอุ่นและความเป็นกันเองของครอบครัวแดนไท เธอสัมผัสได้ถึงความรักที่แดนไทมีต่อครอบครัวของเขา เมื่อเดินทางกลับบ้าน พริมาก็รู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงในตัวเธอ เธอไม่ได้มองว่าการแต่งงานครั้งนี้เป็นเพียงความผิดพลาดอีกต่อไป แต่เป็นโอกาสที่จะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ "ขอบคุณนะคะสำหรับค่ำคืนนี้" พริมากล่าวกับแดนไทขณะที่ทั้งสองกำลังจะเข้าห้องนอน "ผมเองก็ขอบคุณคุณเช่นกัน" แดนไทตอบ "ผมรู้สึกดีใจที่คุณเข้ากับครอบครัวผมได้ดี" "พวกเขาใจดีกับฉันมากค่ะ" พริมากล่าว "ฉันรู้สึกเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวจริงๆ" "ผมดีใจที่ได้ยินแบบนั้น" แดนไทยิ้ม "ผมจะดูแลคุณให้ดีที่สุดเอง" คืนนั้น พริมานอนหลับไปพร้อมกับความรู้สึกสงบ เธอรู้ว่าเส้นทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล แต่เธอก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมันอย่างกล้าหาญ ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับแดนไทกำลังเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ ด้วยความเข้าใจและความเคารพซึ่งกันและกัน