เช้าวันรุ่งขึ้น น้ำตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปกันระหว่างความหวังและความกังวล เธอมองนาฬิกา รู้สึกว่าเวลาผ่านไปช้าเหลือเกินกว่าจะถึงนัดหมายกับคุณหมอวิชัย เธอเตรียมตัวอย่างดี สวมชุดที่ดูสุภาพเรียบร้อย แต่ก็แฝงไว้ด้วยความมั่นใจ เธอตัดสินใจไม่บอกภาคินเรื่องการไปพบคุณหมอ เธอรู้ว่าเขาคงจะเป็นห่วงมาก และอาจจะพยายามห้ามเธอ แต่เธอจำเป็นต้องทำสิ่งนี้ด้วยตัวของเธอเอง "น้ำจะออกไปข้างนอกสักครู่ ภาคิน" น้ำบอกภาคินขณะที่เขากำลังดื่มกาแฟยามเช้า "ไปไหนเหรอครับ" ภาคินถาม พลางเงยหน้าขึ้นมองเธอ "ไปหาเพื่อนเก่าหน่อยน่ะค่ะ ไม่ได้เจอกันนานแล้ว" น้ำโกหกไปอย่างหน้าตาเฉย "คงจะกลับมาช่วงบ่ายๆ น่ะค่ะ" ภาคินพยักหน้า "โอเค ระวังตัวด้วยนะ ถ้าต้องการอะไรบอกได้เลย" น้ำยิ้มให้เขา "ค่ะ" เธอรู้สึกผิดเล็กน้อยที่ต้องโกหกเขา แต่เพื่อความปลอดภัยของลูกชาย เธอคิดว่ามันเป็นสิ่งที่จำเป็น เมื่อมาถึงคลินิกของคุณหมอวิชัย น้ำก็รู้สึกประหม่าเล็กน้อย เธอไม่เคยมาที่นี่มาก่อน บรรยากาศภายในคลินิกดูสงบและเป็นมืออาชีพ เจ้าหน้าที่ต้อนรับทักทายเธอด้วยรอยยิ้ม "มาตามนัดของคุณน้ำใช่ไหมคะ เชิญนั่งรอสักครู่นะคะ คุณหมอวิชัยกำลังจะเข้ามาค่ะ" น้ำนั่งลงบนเก้าอี้ในห้องรับรอง สายตาของเธอกวาดมองไปรอบๆ ห้อง เธอพยายามสงบสติอารมณ์ ระลึกถึงเป้าหมายของการมาที่นี่ ไม่นาน ประตูห้องทำงานของคุณหมอก็เปิดออก คุณหมอวิชัยเดินออกมา ใบหน้าของท่านดูใจดีและอบอุ่น "คุณน้ำครับ เชิญครับ" คุณหมอผายมือเชิญให้เธอเข้าไปในห้องทำงาน น้ำเดินตามคุณหมอเข้าไปในห้องทำงาน ห้องทำงานของคุณหมอดูเรียบง่าย แต่เต็มไปด้วยหนังสือและเอกสารต่างๆ ที่บ่งบอกถึงความเป็นมืออาชีพ "เชิญนั่งครับ คุณน้ำ" คุณหมอวิชัยนั่งลงที่โต๊ะทำงานของท่าน "ผมเข้าใจว่าคุณน้ำมีเรื่องที่อยากจะปรึกษาเป็นพิเศษ" น้ำนั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามคุณหมอ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเริ่มเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เธอประสบพบเจอมา เธอเล่าถึงอาการของลูกชาย การเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น ความรู้สึกผิดปกติ และความสงสัยที่ว่าอาจจะมีใครบางคนเข้ามาแทรกแซงความทรงจำของลูกชาย "ผมเข้าใจความกังวลของคุณน้ำนะครับ" คุณหมอวิชัยกล่าวหลังจากฟังเรื่องราวทั้งหมดอย่างตั้งใจ "อาการที่คุณน้ำเล่ามานั้นเป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อน และต้องการการวินิจฉัยที่แม่นยำ" "คุณหมอคิดว่า...มันเป็นไปได้ไหมคะที่ความทรงจำของเด็กจะถูกทำให้หายไป" น้ำถามอย่างมีความหวัง คุณหมอวิชัยใช้เวลาครู่หนึ่งก่อนจะตอบ "ในทางการแพทย์นั้น การที่ความทรงจำจะหายไปนั้นมีหลายสาเหตุนะครับ ตั้งแต่การบาดเจ็บทางสมอง ภาวะเจ็บป่วยบางอย่าง หรือแม้กระทั่งปัจจัยทางจิตใจที่รุนแรง" ท่านมองหน้าน้ำอย่างพิจารณา "ส่วนเรื่องที่มีคนเข้ามาแทรกแซงความทรงจำโดยตรงนั้น เป็นเรื่องที่ค่อนข้างจะ...ไม่ปกติในทางการแพทย์ทั่วไป แต่ก็ไม่ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้เสียทีเดียว" "หมายความว่าอย่างไรคะคุณหมอ" น้ำถามอย่างร้อนรน "หมายความว่า...หากมีปัจจัยภายนอกบางอย่างที่ส่งผลกระทบต่อสมอง หรือมีกระบวนการทางจิตวิทยาที่ซับซ้อนมากๆ ก็อาจจะทำให้เกิดลักษณะอาการที่คุณน้ำเล่ามาได้" คุณหมอวิชัยอธิบาย "แต่สิ่งสำคัญที่สุดคือ เราต้องเริ่มต้นจากการตรวจวินิจฉัยอย่างละเอียด เพื่อตัดสาเหตุที่เป็นไปได้ออกไปทีละอย่าง" "ดิฉันอยากให้คุณหมอช่วยตรวจลูกชายของดิฉันค่ะ" น้ำกล่าวอย่างแน่วแน่ "ดิฉันอยากรู้ความจริงให้เร็วที่สุด" "แน่นอนครับ คุณน้ำ" คุณหมอวิชัยพยักหน้า "แต่การตรวจเด็กนั้น ต้องอาศัยความร่วมมือจากผู้ปกครองนะครับ และโดยทั่วไปแล้ว การตรวจวินิจฉัยทางการแพทย์สำหรับเด็ก ควรจะดำเนินการโดยผู้ปกครองเป็นผู้พามา" น้ำรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย "แต่...ในตอนนี้ดิฉันไม่สามารถให้คุณพ่อของเด็กมาด้วยได้ค่ะ" "ผมเข้าใจครับ" คุณหมอวิชัยกล่าวอย่างเห็นใจ "เช่นนั้น เราอาจจะต้องพิจารณาแนวทางการตรวจที่เหมาะสม โดยที่อาจจะยังไม่จำเป็นต้องให้เด็กรับรู้ถึงการตรวจทั้งหมด หรืออาจจะเริ่มต้นจากการพูดคุยกับคุณน้ำเพิ่มเติม เพื่อประเมินสถานการณ์ก่อน" คุณหมอวิชัยหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมา "ผมอยากจะขอข้อมูลเกี่ยวกับประวัติสุขภาพของเด็ก รวมถึงประวัติของครอบครัวครับ และหลังจากนี้ ผมจะแนะนำวิธีการสังเกตอาการเบื้องต้นที่คุณน้ำสามารถทำได้" น้ำรับกระดาษมาด้วยมือที่สั่นเล็กน้อย เธอรู้สึกเหมือนได้ก้าวเข้าสู่การต่อสู้ครั้งสำคัญ การเผชิญหน้ากับความจริงที่ซ่อนเร้น และการต่อสู้เพื่อปกป้องอนาคตของลูกชาย "คุณหมอครับ" น้ำพูดขึ้นมาอีกครั้ง "มีเรื่องหนึ่งที่ดิฉันอยากจะเรียนถามคุณหมอเพิ่มเติม" "ครับ คุณน้ำ" "คุณหมอรู้จักคุณชาญวิทย์ ผู้จัดการบริษัท...ไหมคะ" น้ำเอ่ยชื่อนั้นออกมาด้วยความลังเล ใบหน้าของคุณหมอวิชัยฉายแววประหลาดใจเล็กน้อย "คุณชาญวิทย์? ผมรู้จักครับ เขาเป็นนักธุรกิจที่ผมเคยมีโอกาสได้ปรึกษาเรื่องการลงทุนบางอย่างเมื่อหลายปีก่อน ทำไมเหรอครับ" "คือ...ดิฉันสงสัยว่าเขาอาจจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ค่ะ" น้ำบอกความรู้สึกของเธอ คุณหมอวิชัยขมวดคิ้ว "คุณชาญวิทย์? คุณน้ำแน่ใจนะครับ" "ดิฉันไม่แน่ใจค่ะคุณหมอ" น้ำยอมรับ "แต่มีบางอย่างที่ทำให้ดิฉันรู้สึกไม่สบายใจเกี่ยวกับเขา และดิฉันคิดว่าเขาอาจจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับอาการของลูกชายดิฉัน" คุณหมอวิชัยนั่งนิ่งไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังประมวลผลข้อมูล "คุณชาญวิทย์เป็นคนที่มีอิทธิพลมากนะครับ และเขาก็มีวิธีการของเขา" ท่านเงียบไปอีกครั้ง "ผมเข้าใจว่าคุณน้ำอาจจะกำลังตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก แต่ผมอยากจะเตือนคุณน้ำให้ระมัดระวังตัวนะครับ หากคุณชาญวิทย์ทราบว่าคุณกำลังสืบหาเรื่องนี้ อาจจะเป็นอันตรายต่อคุณน้ำและลูกชายได้" คำเตือนของคุณหมอวิชัยทำให้หัวใจของน้ำเต้นแรงขึ้น เธอรู้ว่าเธอกำลังก้าวเข้าสู่ดินแดนที่อันตราย แต่เธอไม่มีทางถอยกลับแล้ว "ขอบคุณค่ะคุณหมอ" น้ำกล่าว "ดิฉันจะระมัดระวังค่ะ" เมื่อออกจากคลินิก น้ำรู้สึกเหมือนมีน้ำหนักที่กดทับหัวใจของเธอเบาลง แต่ก็ยังคงมีความกังวลใจค้างอยู่ เธอได้รับข้อมูลบางส่วน และได้เริ่มต้นกระบวนการที่จะค้นหาความจริง แต่เส้นทางข้างหน้ายังคงเต็มไปด้วยอุปสรรคและความไม่แน่นอน