น้ำใช้เวลาหลายวันในการปรับตัวให้เข้ากับความจริงอันโหดร้ายที่เพิ่งค้นพบ แม้เธอจะพยายามทำตัวให้เป็นปกติเพื่อลูกชาย แต่ภายในใจเธอยังคงเต็มไปด้วยความสับสนและความกังวล ชาญวิทย์ได้หายตัวไปจากชีวิตเธอตั้งแต่ตอนนั้น และเธอไม่เคยได้ยินข่าวคราวใดๆ จากเขาอีกเลย จนกระทั่ง… วันหนึ่ง ขณะที่น้ำกำลังพาลูกชายไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะอย่างที่ทำเป็นประจำ เธอก็เห็นร่างคุ้นตาที่ยืนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ใบหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์ น้ำแข็งไปทั้งตัว เธอรีบคว้ามือลูกชายเข้ามาใกล้ “ใครคะแม่” ลูกชายถาม พลอยมองตามสายตาของเธอ “ไม่มีอะไรครับลูก” น้ำตอบเสียงสั่น “เรากลับบ้านกันเถอะ” แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้พาลูกชายออกไปจากตรงนั้น ชายคนนั้นก็เดินเข้ามาหาเธอ “น้ำ…” เสียงทุ้มเย็นเยียบดังขึ้น น้ำหันไปเผชิญหน้ากับชาญวิทย์ ใบหน้าของเขาดูเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่ดวงตาคู่นั้นยังคงเย็นชาเหมือนเดิม “คุณ… คุณมาทำอะไรที่นี่” น้ำถามเสียงแข็ง แม้ใจจะเต้นระรัว “ฉันมารับลูกชายของฉันไง” ชาญวิทย์ตอบ สายตาจับจ้องไปที่ลูกชายของน้ำ น้ำรีบดึงลูกชายเข้ามาแนบตัว “คุณไม่มีสิทธิ์! ลูกไม่ใช่ของคุณ!” ชาญวิทย์หัวเราะเบาๆ “เขาคือลูกของฉัน… เรื่องนั้น… เธอเองก็รู้ดี” “คุณมันหลอกลวง! คุณมันเห็นแก่ตัว!” น้ำตวาดกลับ “ใจเย็นๆ น้ำ” ชาญวิทย์กล่าว “ฉันรู้ว่าเธอรู้ความจริงแล้ว… เรื่องอสุจิ… เรื่องการรักษา… แต่เธอรู้ไหม… ฉันทำไปเพื่ออะไร” “ฉันไม่สน!” น้ำตอบ “คุณมันปีศาจร้าย!” “ปีศาจร้ายที่ทำให้เธอได้มีลูกชายที่สมบูรณ์แบบไง” ชาญวิทย์ยิ้มมุมปาก “ลองคิดดูสิ… ถ้าฉันไม่ทำแบบนั้น… เธออาจจะไม่มีลูกชายที่น่ารักคนนี้ก็ได้นะ” น้ำรู้สึกขยะแขยงกับคำพูดของเขา “คุณมันบ้า!” “ฉันแค่ต้องการให้ทุกอย่างเป็นไปตามที่ฉันวางแผนไว้” ชาญวิทย์กล่าวต่อ “ฉันรู้ว่าเธอไปหาคุณหมอวิชัยมาแล้ว… และฉันก็รู้ว่าเธอจะเข้ามาหาฉัน” น้ำตกใจ “คุณ… คุณรู้ได้ยังไง” “ฉันมีคนของฉัน” ชาญวิทย์ตอบ “แล้วฉันก็มีแผนการต่อไป… แผนการที่จะทำให้ฉันได้ทุกอย่างที่ต้องการ… รวมทั้ง… ลูกชายของเธอด้วย” “ไม่มีทาง!” น้ำตะโกน “ฉันไม่มีวันให้คุณพรากลูกไปจากฉันเด็ดขาด!” “เธออาจจะคิดแบบนั้น… แต่เธอไม่มีทางสู้ฉันได้หรอกน้ำ” ชาญวิทย์กล่าว “ฉันรู้จุดอ่อนของเธอ… และฉันจะใช้มันเล่นงานเธอ” “จุดอ่อนอะไรของคุณ!” “ภาคินไง” ชาญวิทย์พูดพลางยิ้มอย่างมีเลศนัย “ฉันรู้ว่าเธอรักเขามาก… และฉันจะทำให้เธอเสียเขาไป… แล้วเธอจะเหลือแต่ตัว… ไม่มีใครเหลือให้เธอปกป้องอีกต่อไป” น้ำตัวสั่นด้วยความโกรธและความกลัว “คุณมันชั่วร้ายที่สุด!” “ฉันทำทุกอย่างเพื่อครอบครัวของฉัน… และเพื่อมรดกที่ฉันควรจะได้” ชาญวิทย์กล่าว “และฉันจะไม่มีวันยอมให้ใครมาขัดขวาง… ไม่ว่าจะเป็นเธอ… หรือไอ้ภาคินนั่น” “คุณคิดว่าคุณจะทำสำเร็จเหรอ!” น้ำถามอย่างท้าทาย “เธอจะได้เห็นเอง” ชาญวิทย์กล่าว “เตรียมตัวให้พร้อมเถอะ… เพราะหลังจากนี้… ชีวิตของเธอจะไม่มีวันสงบสุขอีกต่อไป” เมื่อพูดจบ ชาญวิทย์ก็หันหลังเดินจากไป ทิ้งให้น้ำยืนตัวสั่นอยู่กับที่ เธอคว้ามือลูกชายมากอดไว้แน่น หัวใจของเธอเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นและความโกรธแค้น เธอรู้ว่าการกลับมาของชาญวิทย์ครั้งนี้ ไม่ใช่เรื่องธรรมดา และเขาจะต้องมีแผนการร้ายบางอย่างที่แฝงมาด้วย น้ำรีบพาลูกชายกลับบ้านทันที เธอต้องรีบไปบอกภาคินเรื่องนี้ เธอรู้ว่าภาคินจะโกรธมาก แต่เธอเชื่อว่าภาคินจะเข้าใจ และจะช่วยเธอต่อสู้กับชาญวิทย์ “ภาคินคะ!” น้ำรีบวิ่งเข้าไปหาภาคินที่กำลังนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะ “มีเรื่องใหญ่แล้วค่ะ!” ภาคินเงยหน้าขึ้นมอง “อะไรน้ำ ทำไมหน้าซีดขนาดนี้” “ชาญวิทย์ค่ะ! เขา… เขากลับมาแล้ว!” น้ำพูดเสียงสั่น ภาคินอึ้งไป “ชาญวิทย์… มาได้ยังไง” “เขามาเจอฉันที่สวนสาธารณะค่ะ… แล้วเขาก็บอกว่า… เขาจะพรากลูกไปจากฉัน… แล้วก็… จะทำให้คุณเกลียดฉันด้วย!” น้ำเล่าเรื่องทั้งหมดให้ภาคินฟัง ภาคินสีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียด “ไอ้สารเลว! มันคิดจะทำอะไร!” “ฉันไม่รู้ค่ะ… แต่เขามีแผนการบางอย่าง… แล้วเขาก็บอกว่า… เขามีคนของเขา… คอยจับตาดูเราอยู่” น้ำพูดด้วยความหวาดหวั่น ภาคินลุกขึ้นยืน เดินมาโอบไหล่น้ำไว้ “ไม่ต้องกลัวนะน้ำ… ฉันจะอยู่ตรงนี้ข้างๆ เธอ… เราจะสู้กับมันไปด้วยกัน” “แต่… ฉันกลัวค่ะภาคิน… ฉันกลัวว่าเขาจะทำได้จริงๆ” น้ำซบหน้ากับไหล่ภาคิน “ไม่… เธอจะไม่กลัว” ภาคินพูดเสียงหนักแน่น “เราจะไม่มีวันยอมให้มันทำอะไรได้เด็ดขาด… จำไว้นะน้ำ… เราจะสู้จนถึงที่สุด… เพื่อปกป้องครอบครัวของเรา” น้ำเงยหน้ามองภาคิน ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เธอรู้ว่าการต่อสู้ครั้งนี้จะไม่ง่าย แต่การมีภาคินอยู่เคียงข้าง ทำให้เธอรู้สึกมีพลังที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่ง