น้ำใช้เวลาหลายวันในการประมวลผลข้อมูลที่ได้จากชาญวิทย์และคำสารภาพของภาคิน ความจริงอันน่าตกใจที่ค่อยๆ คลี่คลายออกมา ทำให้เธอแทบจะทรงตัวไม่อยู่ ความตายของพ่อแม่เธอไม่ใช่แค่อุบัติเหตุ แต่เป็นแผนการที่ซับซ้อนและอำมหิต โดยมีผู้มีอิทธิพลคนหนึ่งอยู่เบื้องหลัง และภาคินเองก็พยายามจะเข้าไปช่วยเหลือแต่กลับไม่สำเร็จ “ใครคือคนมีอิทธิพลคนนั้นกันแน่” น้ำทบทวนคำพูดของภาคินซ้ำๆ “เขาต้องการอะไรจากพ่อกับแม่ฉัน” เธอตัดสินใจที่จะเชื่อใจชาญวิทย์อีกครั้ง เธอโทรศัพท์นัดหมายกับเขาเพื่อพบกัน “คุณน้ำ ผมดีใจที่คุณยอมคุยกับผมอีกครั้ง” ชาญวิทย์กล่าวเมื่อพบกันที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่ง “คุณได้พิจารณาเรื่องที่ผมให้ไปแล้วใช่ไหมครับ” “ค่ะ” น้ำพยักหน้า “และฉันก็คุยกับคุณภาคินแล้วด้วย” ชาญวิทย์เลิกคิ้วขึ้น “คุณภาคิน… เขาบอกอะไรคุณบ้างครับ” “เขาบอกว่า… เขารู้ว่ามีคนพยายามจะทำร้ายพ่อกับแม่ฉัน” น้ำกล่าว “แต่เขาเข้าไปช่วยไม่ทัน” ชาญวิทย์พยักหน้าอย่างเข้าใจ “ผมก็คิดแบบนั้นครับ” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง “คุณน้ำ ผมมีข้อมูลบางอย่างเพิ่มเติม ที่อาจจะช่วยให้คุณเห็นภาพชัดเจนขึ้น” เขาล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้ออีกครั้ง หยิบซองเอกสารสีน้ำตาลอีกซองออกมา “นี่เป็นบันทึกการสนทนาบางส่วนที่ผมได้มา เป็นเสียงบันทึกของผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์” น้ำรับซองเอกสารมาด้วยความหวัง เธอนำมันกลับบ้านและเปิดฟังทันที เสียงที่ดังออกมาจากเครื่องบันทึกเป็นเสียงผู้ชายที่กำลังเจรจาต่อรองอย่างดุเดือด มีการเอ่ยถึงชื่อ “คุณสมชาย” ซึ่งเป็นชื่อที่น้ำไม่คุ้นเคย แต่แล้วเสียงก็เปลี่ยนเป็นเสียงที่คุ้นเคยอย่างน่าประหลาดใจ “คุณสมชายครับ ผมบอกคุณแล้วไงว่าผมไม่ต้องการอะไรมากไปกว่านี้ แค่ที่ดินแปลงนั้น… ผมไม่เข้าใจว่าทำไมคุณถึงไม่ยอม” เป็นเสียงของผู้ชายคนหนึ่งที่น้ำไม่รู้จัก “ผมบอกแล้วไงว่าผมจะให้คุณไม่ได้” น้ำได้ยินเสียงที่คุ้นเคยนั้นดังขึ้น “ผมต้องทำเพื่อครอบครัวของผม” “ครอบครัวของคุณ? หรือเพื่อผลประโยชน์ของคุณเอง” เสียงของผู้ชายคนนั้นประชดประชัน “ผมรู้ดีว่าคุณกำลังมีปัญหาทางการเงิน และผมก็พร้อมจะช่วยคุณ… แต่คุณต้องให้ที่ดินแปลงนั้นแก่ผมก่อน” “ผมไม่ทำ!” เสียงนั้นดังขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้ “ผมยอมตายดีกว่า” “งั้นก็… ต้องขออภัยด้วย” เสียงของผู้ชายคนนั้นกล่าวอย่างเย็นชา “ถ้าคุณไม่ยอม… ผมก็ต้องใช้วิธีอื่น” ทันใดนั้น น้ำก็ได้ยินเสียงของภาคินดังขึ้น “คุณภาคิน! คุณทำอะไร! ปล่อยพ่อกับแม่ฉันนะ!” เสียงการต่อสู้ดังขึ้นอย่างโกลาหล และแล้วทุกอย่างก็เงียบลง เหลือเพียงเสียงถอนหายใจของผู้ชายคนหนึ่ง “บางที… คุณอาจจะต้องเสียสละบางอย่าง… เพื่อให้คนในครอบครัวของคุณยังคงอยู่” น้ำปิดเครื่องบันทึกเสียง น้ำตาไหลอาบแก้ม เธอแทบจะทรุดตัวลงกับพื้น หัวใจของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ท่วมท้น ภาคิน… เขาพยายามจะปกป้องพ่อแม่ของเธอจริงๆ และเขาต้องเผชิญหน้ากับอันตรายถึงชีวิต “คุณสมชาย…” น้ำพึมพำชื่อนั้น “ใครคือคุณสมชาย” เธอรีบโทรหาชาญวิทย์ “คุณชาญวิทย์คะ ฉันเจอแล้วค่ะ… ฉันรู้แล้วว่าใครคือคนมีอิทธิพลคนนั้น… เขาชื่อคุณสมชาย… แต่… เขาเป็นใครคะ” “คุณสมชาย…” ชาญวิทย์ทวนชื่อนั้น “ผมเคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน แต่ไม่เคยคิดว่าเขาจะเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้” “เขาเป็นใครคะ” น้ำถามอย่างเร่งรีบ “ผมไม่แน่ใจครับ” ชาญวิทย์ตอบ “แต่ผมจะพยายามหาข้อมูลให้เร็วที่สุด” ขณะที่น้ำกำลังพูดคุยกับชาญวิทย์ เธอก็รู้สึกถึงเงาที่ทอดทาบทับลงมาบนตัวเธอ เธอมองไปรอบๆ และพบว่ามีชายชุดดำสองคนยืนขวางทางเธออยู่ ห่างออกไปไม่ไกลนัก รถยนต์สีดำคันเดิมของชาญวิทย์จอดอยู่ แต่ชายชุดดำเหล่านั้นไม่ได้มองมาที่รถคันนั้นเลย พวกเขากำลังมองมาที่เธอ “มีอะไรรึเปล่าครับคุณน้ำ” เสียงของชาญวิทย์ดังมาจากปลายสาย “ฉัน… ฉันคิดว่ามีคนกำลังตามฉันอยู่ค่ะ” น้ำพูดเสียงสั่น “ฉันต้องไปแล้ว” เธอรีบวางสาย แล้ววิ่งออกจากร้านกาแฟอย่างรวดเร็ว ชายชุดดำสองคนรีบวิ่งตามเธอมาติดๆ น้ำวิ่งไปตามถนนอย่างไม่คิดชีวิต เธอต้องหาทางหนีไปให้ได้ เธอต้องปกป้องอองศา และเธอต้องหาความจริงทั้งหมดให้ได้