สายตาของน้ำแดงก่ำ มองไปยังภาคินด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปไปด้วยความโกรธ ความเสียใจ และความสับสน ภาพถ่ายในมือของเธอสั่นไหว ราวกับจะสะท้อนความรู้สึกที่กำลังตีรวนอยู่ในใจ คำสารภาพของภาคินในคืนก่อนหน้านี้ยังคงก้องอยู่ในหูของเธอ แต่ข้อมูลใหม่ที่ได้จากเอกสารของชาญวิทย์กลับทำให้ทุกอย่างยิ่งซับซ้อนขึ้นไปอีก เธอไม่เคยคิดเลยว่าอุบัติเหตุที่พรากพ่อแม่ไปจากชีวิตของเธอ จะมีเบื้องหลังที่ดำมืดและโหดร้ายถึงเพียงนี้ "ภาคิน... ทำไมคุณถึงไม่เคยบอกฉันเลย" เสียงของน้ำสั่นเครือ เต็มไปด้วยความน้อยใจ "คุณรู้เรื่องทั้งหมด แต่คุณกลับเก็บมันไว้คนเดียว ปล่อยให้ฉันอยู่กับความเจ็บปวดแบบนี้มาตลอด" ภาคินยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าเธอ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความรู้สึกผิด เขาอยากจะอธิบาย อยากจะบอกเล่าทุกอย่าง แต่คำพูดกลับติดอยู่ในลำคอ ภาพถ่ายในมือของน้ำคือหลักฐานชิ้นสำคัญที่ชาญวิทย์ทิ้งไว้ให้ มันไม่ใช่เพียงภาพถ่ายธรรมดา แต่เป็นภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนและหลังอุบัติเหตุเพียงไม่นาน ภาพรถของพ่อเธอที่จอดอยู่ข้างทางในสภาพที่ดูผิดปกติบ่งบอกถึงความไม่ชอบมาพากล มีร่องรอยของการต่อสู้ ท่ามกลางความมืดของค่ำคืนนั้น ลายมือหวัดๆ ในเอกสารที่แนบมาด้วยยิ่งเพิ่มความน่าสงสัย มันเต็มไปด้วยรหัสลับและตัวย่อที่น้ำไม่เข้าใจ แต่ภาคินรู้ดีว่ามันคืออะไร "น้ำ... ผมขอโทษ" ภาคินเอ่ยเสียงแผ่ว "ผมอยากบอกเธอมาตลอด แต่ผมไม่รู้จะเริ่มต้นยังไง ผมกลัว... กลัวว่าเธอจะรับไม่ได้ กลัวว่าเธอจะยิ่งเจ็บปวดไปกว่าเดิม" เขาเดินเข้าไปใกล้น้ำอย่างช้าๆ พยายามจับมือที่สั่นเทาของเธอ "ผมพยายามหาหลักฐานมาตลอด พยายามหาทางพิสูจน์ทุกอย่าง แต่... ชาญวิทย์เขาเก่งเกินไป เขาอยู่เบื้องหลังทุกอย่างจริงๆ" น้ำสะบัดมือออกอย่างแรง "อย่ามาโทษชาญวิทย์! นี่มันเรื่องของคุณ ภาคิน! คุณคือคนที่ฉันไว้ใจที่สุดในชีวิต แต่คุณกลับหักหลังฉัน! คุณปล่อยให้ฉันต้องเจ็บปวดกับคำโกหกมาตลอดหลายปี!" น้ำตะโกนเสียงดัง น้ำตาไหลอาบแก้ม "ทำไมคุณถึงไม่บอกฉันว่าพ่อแม่ของฉันไม่ได้ตายจากอุบัติเหตุ แต่ถูกฆาตกรรม! ทำไมคุณถึงไม่บอกฉันว่าคนที่อยู่เบื้องหลังคือใคร!" "ผมรู้ว่าเธอเสียใจ" ภาคินพยายามใช้เสียงที่อ่อนโยนที่สุด "แต่เธอต้องเข้าใจ ผมทำไปเพราะผมรักเธอ ผมไม่อยากให้เธอต้องมาเผชิญหน้ากับอันตรายแบบนี้" "ความรักของคุณมันคืออะไรกันแน่ภาคิน!" น้ำหัวเราะทั้งน้ำตา "การหลอกลวง การปิดบัง! นั่นคือความรักของคุณเหรอ! ถ้าคุณรักฉันจริงๆ คุณควรจะบอกความจริงกับฉันตั้งแต่แรก! ไม่ใช่ปล่อยให้ฉันใช้ชีวิตอยู่กับภาพลวงตาแบบนี้!" เอกสารในมือของน้ำมีบางส่วนที่เธอไม่เข้าใจ แต่มีบางข้อความที่ทำให้เธอแทบหยุดหายใจ ข้อความเหล่านั้นพูดถึงการโอนถ่ายทรัพย์สิน การจัดการเอกสารที่ผิดกฎหมาย และการบังคับให้เซ็นเอกสารบางอย่างภายใต้การข่มขู่ ภาพถ่ายหลายภาพแสดงให้เห็นใบหน้าของบุคคลที่น้ำไม่รู้จัก แต่ใบหน้าเหล่านั้นดูเคร่งเครียดและเต็มไปด้วยความกังวล มีภาพหนึ่งที่เห็นเงาของรถยนต์คันหนึ่งจอดอยู่ใกล้ๆ กับรถของพ่อเธอ ชาญวิทย์แนบคำอธิบายสั้นๆ มาด้วย ซึ่งเป็นภาษาที่ภาคินคุ้นเคยดี มันคือรหัสลับที่ใช้กันในวงการธุรกิจมืด "นี่มันอะไรกัน ภาคิน!" น้ำยื่นเอกสารให้เขาดู "รูปนี้มันคืออะไร? ทำไมรถพ่อฉันถึงจอดอยู่ตรงนั้น? แล้วข้อความพวกนี้มันหมายความว่าอะไร?" ภาคินรับเอกสารมามอง ดวงตาของเขาสะท้อนความเจ็บปวด เขาจำได้ดีว่าวันนั้นเกิดอะไรขึ้น เขาพยายามจะเข้าไปช่วย แต่ก็ถูกขัดขวางเอาไว้ เขาเห็นเหตุการณ์ทุกอย่าง แต่ไม่สามารถทำอะไรได้ เขาทำได้เพียงแค่เก็บหลักฐานบางส่วนไว้ และพยายามหาทางช่วยเหลือเธอในภายหลัง "น้ำ... วันนั้น... พ่อกับแม่เธอไม่ได้ไปเจอใคร" ภาคินเริ่มเล่าด้วยเสียงที่สั่นเครือ "พวกเขาถูกล่อลวงไปที่นั่น มีคนบังคับให้พวกเขาเซ็นเอกสารบางอย่างเกี่ยวกับการโอนถ่ายทรัพย์สิน โดยเฉพาะที่ดินผืนใหญ่ที่พ่อเธอเป็นเจ้าของอยู่" "ใคร! ใครมันบังคับ!" น้ำถามเสียงเข้ม "เป็นคนที่คุณไม่คาดคิด... ชาญวิทย์" ภาคินตอบ "แต่ไม่ใช่ชาญวิทย์คนเดียว ยังมีผู้มีอิทธิพลอีกคนหนึ่งที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมด ชื่อ เสี่ยไพศาล" น้ำเบิกตากว้าง เธอจำชื่อเสี่ยไพศาลได้ เขาเป็นนักธุรกิจใหญ่ที่ร่ำรวยและมีอิทธิพลมากในวงการอสังหาริมทรัพย์ เธอเคยได้ยินชื่อเขาจากข่าว แต่ไม่เคยคิดว่าเขาจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ "เสี่ยไพศาล... เขาต้องการที่ดินของพ่อฉัน" ภาคินอธิบายต่อ "เขาใช้ชาญวิทย์เป็นเครื่องมือในการวางแผนทั้งหมด ชาญวิทย์เข้าไปตีสนิทกับพ่อเธอ แล้วก็หลอกลวงให้ไปเจอที่นั่น ในคืนนั้น มีคนของเสี่ยไพศาลรออยู่ พวกเขาบังคับให้พ่อกับแม่เธอเซ็นเอกสารโอนที่ดิน แต่พ่อเธอไม่ยอมต่อสู้ขัดขืน สุดท้าย... พวกเขาก็..." ภาคินกลืนน้ำลาย พยายามรวบรวมสติ "พวกเขาก็ทำร้ายพ่อกับแม่เธอ แล้วจัดฉากให้เหมือนเป็นอุบัติเหตุ" น้ำทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา มือทั้งสองข้างกุมขมับ น้ำตาไหลไม่หยุด เธอพยายามทำความเข้าใจเรื่องราวทั้งหมด ความตายของพ่อแม่เธอที่เธอเคยเชื่อว่าเป็นอุบัติเหตุ กลับกลายเป็นคดีฆาตกรรมที่ซับซ้อนและอำมหิต "แล้วคุณ... คุณเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด?" น้ำถามเสียงแผ่ว "ใช่" ภาคินตอบอย่างหนักแน่น "ผมพยายามเข้าไปช่วย แต่ผมก็ถูกขัดขวาง ผมเห็นรถของพวกเขาอยู่ตรงนั้น เห็นเงาของคนกำลังต่อสู้กัน ผมพยายามจะโทรแจ้งตำรวจ แต่โทรศัพท์ผมกลับใช้งานไม่ได้ ผมติดอยู่ในรถของผมเอง" "แล้วทำไมคุณไม่บอกฉัน!" น้ำตะโกนอีกครั้ง "ทำไมคุณถึงไม่แจ้งตำรวจ! ทำไมคุณถึงปล่อยให้เรื่องมันผ่านไป!" "ผมกลัว" ภาคินสารภาพ "ผมกลัวว่าจะโดนตามล่าไปด้วย ผมเห็นอำนาจของพวกเขา ผมรู้ว่าพวกเขาอันตราย ผมเลยเลือกที่จะเก็บหลักฐานเงียบๆ แล้วค่อยหาทางจัดการกับมันทีหลัง ผมพยายามหาทางติดต่อคนที่ไว้ใจได้ แต่ก็ไม่มีใครกล้าเข้ามาเกี่ยวข้อง" "คุณมันเห็นแก่ตัว!" น้ำตะคอก "คุณคิดถึงแต่ตัวเอง! คุณไม่เคยคิดถึงฉันเลย!" "ผมคิดถึงคุณเสมอ น้ำ" ภาคินคุกเข่าลงข้างๆ เธอ "ทุกอย่างที่ผมทำ ผมทำเพื่อปกป้องคุณ ผมรู้ว่าผมผิด ผมยอมรับ แต่ผมหวังว่าเธอจะเข้าใจ" น้ำมองภาคินด้วยสายตาที่ว่างเปล่า เธอกำลังสับสนกับความรู้สึกของตัวเอง เธอโกรธภาคินที่ปิดบังเธอมาตลอด แต่ขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกสงสารเขาที่ต้องแบกรับความเจ็บปวดและอันตรายนี้ไว้เพียงลำพัง "ฉันไม่รู้ว่าฉันจะเชื่อคุณได้อีกหรือเปล่า ภาคิน" น้ำพูดเสียงเบา "ความจริงที่ฉันได้รับรู้มันหนักเกินไป" ภาคินมองน้ำด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวัง เขาพร้อมที่จะทำทุกอย่างเพื่อให้เธอให้อภัยและกลับมาเชื่อใจเขาอีกครั้ง เขาจะไม่ยอมปล่อยเธอไปไหนอีกเด็ดขาด