บรรยากาศภายในบ้านภาคินเต็มไปด้วยความตึงเครียด น้ำใช้เวลาหลายวันในการประมวลผลข้อมูลที่ได้จากชาญวิทย์และความจริงอันน่าตกใจที่ภาคินเปิดเผยออกมา ความตายของพ่อแม่เธอไม่ใช่แค่อุบัติเหตุ แต่เป็นแผนการที่ซับซ้อนและอำมหิต โดยมีเสี่ยไพศาลและชาญวิทย์เป็นผู้บงการ ภาคินเองก็ตกเป็นเหยื่อของสถานการณ์ที่เขาไม่สามารถควบคุมได้ เช้าวันนั้น น้ำตัดสินใจที่จะเผชิญหน้ากับชาญวิทย์อีกครั้ง เธอต้องการคำอธิบายที่ชัดเจนยิ่งขึ้น และต้องการรู้ว่าทำไมชาญวิทย์ถึงตัดสินใจเปิดเผยเรื่องราวทั้งหมดให้เธอรู้ "ฉันต้องการพบคุณ ชาญวิทย์" น้ำโทรศัพท์หาเขา เสียงของเธอหนักแน่นและเด็ดเดี่ยว ชาญวิทย์ตอบรับคำเชิญของน้ำอย่างง่ายดายราวกับว่าเขารอคอยวันนี้มาตลอด เขาเลือกนัดพบกันที่ร้านกาแฟร้านเดิมที่พวกเขาเคยเจอกันครั้งแรก เมื่อน้ำมาถึงร้านกาแฟ ชาญวิทย์ก็นั่งรอเธออยู่ที่มุมหนึ่งของร้าน เขายิ้มให้เธออย่างมีเลศนัย "ผมคิดว่าคุณคงจะมีคำถามมากมาย" "ใช่" น้ำตอบพลางทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตรงข้ามเขา "ฉันต้องการรู้ว่าทำไมคุณถึงทำแบบนี้ ทำไมคุณถึงให้ข้อมูลทั้งหมดกับฉัน" ชาญวิทย์ยกแก้วกาแฟขึ้นจิบช้าๆ "ผมก็แค่ต้องการแก้ไขสิ่งที่ผมทำผิดไป" เขาตอบ "ผมยอมรับว่าผมมีส่วนในการวางแผนทั้งหมด แต่ผมไม่ได้อยากให้มันจบลงแบบนั้น ผมเห็นแก่ตัว ผมอยากได้ในสิ่งที่ผมต้องการ จนลืมคิดถึงผลที่จะตามมา" "คุณพูดเหมือนคุณสำนึกผิด" น้ำมองเขาด้วยความไม่ไว้วางใจ "แต่ฉันไม่เข้าใจ ทำไมคุณถึงยอมเสี่ยงเปิดโปงทุกอย่าง ทั้งๆ ที่คุณก็มีส่วนร่วมในคดีนี้ด้วย" "ผมเบื่อแล้วน้ำ" ชาญวิทย์ถอนหายใจ "เบื่อกับการหลอกลวง เบื่อกับการอยู่ภายใต้อำนาจของคนอย่างเสี่ยไพศาล เขาใช้ผมเป็นเครื่องมือมาตลอด เขาบีบให้ผมทำเรื่องต่างๆ นานา ผมต้องการอิสรภาพ และผมก็เชื่อว่าการเปิดเผยความจริงเป็นทางเดียวที่จะทำให้ผมหลุดพ้นจากพันธนาการนี้" "แล้วคุณคิดว่าการเปิดโปงเรื่องนี้จะทำให้คุณหลุดพ้นได้จริงเหรอ?" น้ำถาม "คุณก็รู้ว่าเสี่ยไพศาลมีอิทธิพลมากแค่ไหน" "ผมรู้" ชาญวิทย์ยิ้มมุมปาก "แต่ผมก็มีไม้ตายของผมเหมือนกัน ผมไม่ได้มีแค่เอกสารชุดเดียวที่ให้คุณไป ผมยังมีหลักฐานอื่นๆ อีกมากมายที่สามารถสาวไปถึงตัวการใหญ่ได้ และผมก็หวังว่าคุณจะช่วยผม" น้ำมองชาญวิทย์ด้วยความประหลาดใจ "คุณต้องการให้ฉันช่วยคุณ?" "ใช่" ชาญวิทย์พยักหน้า "เรามีเป้าหมายเดียวกัน คือการจัดการกับเสี่ยไพศาล ผมต้องการแก้แค้นให้พ่อแม่ของคุณ และผมก็ต้องการปลดแอกตัวเอง ผมเชื่อว่าถ้าเราร่วมมือกัน เราจะสามารถเปิดโปงความจริงทั้งหมดได้" "แต่ฉันจะเชื่อใจคุณได้อย่างไร?" น้ำถาม "คุณเคยหลอกลวงฉันมาก่อน" "ผมรู้" ชาญวิทย์ยอมรับ "แต่ครั้งนี้ผมพูดความจริง ผมเบื่อกับการโกหกแล้ว ผมอยากจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ ผมพร้อมที่จะชดใช้ความผิดที่ผมเคยทำ" น้ำครุ่นคิดอย่างหนัก ชาญวิทย์พูดจาดูน่าเชื่อถือ แต่เธอก็ยังไม่สามารถไว้ใจเขาได้เต็มร้อย อย่างไรก็ตาม เธอรู้ดีว่าเธอต้องการหลักฐานเพิ่มเติมเพื่อพิสูจน์ความผิดของเสี่ยไพศาล และถ้าชาญวิทย์มีหลักฐานเหล่านั้นจริงๆ การร่วมมือกับเขาอาจจะเป็นทางออกที่ดีที่สุด "คุณมีหลักฐานอะไรอีกบ้าง?" น้ำถาม ชาญวิทย์หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วเปิดไฟล์บางอย่างให้เธอดู มันเป็นไฟล์เสียงบันทึกการสนทนาระหว่างเขากับเสี่ยไพศาล เสียงของเสี่ยไพศาลดังขึ้นมาอย่างชัดเจน เขากำลังพูดถึงแผนการกำจัดพ่อของน้ำ และการจัดการกับทรัพย์สินหลังจากนั้น น้ำฟังอย่างตั้งใจ หัวใจของเธอเต้นแรงด้วยความโกรธและความสะเทือนใจ "นี่มัน... นี่มันหลักฐานที่ชัดเจนมาก" น้ำพูดเสียงสั่น "ผมมีอีก" ชาญวิทย์กล่าวต่อ "ผมมีเอกสารที่แสดงถึงการโอนถ่ายทรัพย์สินอย่างผิดกฎหมาย มีบัญชีธนาคารลับ และยังมีพยานบางคนที่พร้อมจะให้การ" น้ำเงยหน้ามองชาญวิทย์ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "ฉันจะช่วยคุณ" เธอตัดสินใจ "แต่คุณต้องสัญญาว่าจะไม่หลอกลวงฉันอีก" "ผมสัญญา" ชาญวิทย์ยิ้มอย่างโล่งอก "เราจะทำเรื่องนี้ให้สำเร็จไปด้วยกัน" หลังจากนั้น น้ำก็กลับบ้านด้วยความรู้สึกที่แตกต่างออกไป เธอรู้สึกโกรธแค้นเสี่ยไพศาล แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกมีความหวังมากขึ้น เธอรู้ว่าภารกิจนี้ไม่ง่าย แต่เธอพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน เพื่อพ่อแม่ของเธอ และเพื่อความยุติธรรม ขณะที่น้ำกำลังเตรียมตัวจะลุกออกจากร้าน เธอก็เห็นใครบางคนเดินเข้ามาในร้านกาแฟ ใบหน้าของเขาคุ้นตา... เขาคือภาคิน ภาคินเดินตรงมาที่โต๊ะของน้ำและชาญวิทย์ ใบหน้าของเขาแสดงออกถึงความไม่พอใจที่เห็นทั้งสองคนอยู่ด้วยกัน "น้ำ! เธอมาทำอะไรที่นี่!" "ภาคิน..." น้ำตกใจ "ฉัน..." "ผมขอโทษที่ขัดจังหวะ" ชาญวิทย์แทรกขึ้นมา "ผมกับน้ำกำลังคุยเรื่องสำคัญกันอยู่" "ผมไม่สนหรอกว่าพวกคุณจะคุยเรื่องอะไร" ภาคินพูดเสียงแข็ง "แต่ผมไม่พอใจที่เห็นเธออยู่กับคนคนนี้" เขาหันไปมองชาญวิทย์ด้วยสายตาเย็นชา "นายคิดว่านายทำอะไรอยู่ ชาญวิทย์?" "ผมกำลังทำสิ่งที่ถูกต้อง" ชาญวิทย์ตอบอย่างใจเย็น "ถูกต้องเหรอ?" ภาคินแค่นเสียง "นายมันก็แค่พวกนักต้มตุ๋น! นายหลอกลวงน้ำมาตลอด!" "ผมไม่ได้หลอกลวงน้ำ" ชาญวิทย์ตอบ "ผมแค่บอกความจริงที่เธอควรจะรู้" "ความจริงเหรอ?" ภาคินหัวเราะ "นายมันก็แค่พยายามจะหาทางเอาตัวรอดของนายเอง!" น้ำพยายามห้ามปรามทั้งสองคน "พอเถอะค่ะภาคิน! อย่าเพิ่งทะเลาะกันที่นี่" แต่ภาคินไม่ยอมฟัง "ผมไม่ยอมให้เธอไปเชื่อใจคนอย่างมันเด็ดขาด น้ำ! ฉันบอกเธอแล้วไงว่าชาญวิทย์มันอันตราย!" "ภาคิน! เขาไม่ได้อันตรายอย่างที่คุณคิด" น้ำพยายามอธิบาย "เขา... เขากำลังจะช่วยฉัน" "ช่วยเธอ?" ภาคินเลิกคิ้ว "ด้วยวิธีไหน? ด้วยการหลอกลวงเธออีกครั้งเหรอ?" "ฉันไม่ได้หลอกลวงใคร" ชาญวิทย์พูดแทรกขึ้นมา "ผมกำลังช่วยน้ำเปิดโปงความจริงเรื่องพ่อแม่ของเธอ" ภาคินชะงัก เขาหันไปมองน้ำด้วยความแปลกใจ "น้ำ... นี่มันเรื่องจริงเหรอ?" น้ำพยักหน้า "ใช่ค่ะภาคิน ฉันกำลังจะจัดการกับเสี่ยไพศาล" ภาคินมองชาญวิทย์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่ไว้วางใจ "นายกำลังวางแผนอะไรอีก" "ผมกำลังช่วยน้ำ" ชาญวิทย์ยืนยัน "เรากำลังจะเปิดโปงความจริงทั้งหมด" ภาคินหันกลับมามองน้ำ "น้ำ... เธอแน่ใจเหรอว่ากำลังทำสิ่งที่ถูกต้อง?" "ฉันแน่ใจค่ะ" น้ำตอบเสียงหนักแน่น "ฉันจะเอาคืนให้กับพ่อแม่ของฉัน" ภาคินมองน้ำด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย เขาไม่อยากให้เธอต้องเข้าไปพัวพันกับเรื่องอันตรายแบบนี้อีก แต่เขาก็รู้ดีว่าเธอตั้งใจแน่วแน่ เขาตัดสินใจที่จะไม่ขัดขวางเธออีกต่อไป เขาจะคอยอยู่เคียงข้างเธอ และพร้อมที่จะช่วยเหลือเธอทุกเมื่อ