น้ำยืนนิ่ง จ้องมองภาคินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกมากมาย ยากที่จะอธิบาย เธอไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งจะต้องกลับมาเผชิญหน้ากับเขาอีกครั้ง ในสถานการณ์เช่นนี้ ชายผู้เป็นเหมือนเงาอดีตที่เธอพยายามจะลบเลือนไปจากความทรงจำ “หาทางออกร่วมกัน… เหรอ” น้ำเอ่ยเสียงแผ่วเบา ราวกับกำลังประเมินคำพูดของเขา “คุณคิดว่า… มันยังเป็นไปได้อีกเหรอ… ภาคิน” ภาคินก้าวเข้าไปใกล้เธออีกก้าวหนึ่ง “ฉันรู้… ว่ามันอาจจะยาก… แต่น้ำ… เราต้องหาทางออก… ฉันไม่ได้อยากจะให้เกิดปัญหาขึ้น… กับโครงการของฉัน… และ… ฉันก็ไม่อยากจะเสียคุณไป… อีกครั้ง” คำว่า “เสียคุณไปอีกครั้ง” ทำให้น้ำชะงัก เธอไม่รู้ว่าเขากำลังหมายความว่าอย่างไรกันแน่… กำลังพูดถึงความสัมพันธ์… หรือกำลังพูดถึงธุรกิจ… “คุณ… หมายความว่ายังไง… ภาคิน” น้ำถามเสียงสั่นเครือ “ฉันหมายความว่า… ฉันไม่อยากจะเสียเธอไป… อีกแล้ว” ภาคินตอบ ดวงตาของเขามองลึกเข้าไปในดวงตาของน้ำ ราวกับจะสื่อความรู้สึกที่แท้จริง “สิบปีที่ผ่านมา… ฉันใช้ชีวิตอยู่กับความเสียใจ… กับการตัดสินใจผิดพลาดของฉัน… ฉันโทษตัวเองมาตลอด…” น้ำเม้มริมฝีปากแน่น เธอพยายามจะควบคุมอารมณ์ของตัวเอง “คุณ… โทษตัวเอง… เป็นเรื่องของคุณ” เธอกล่าวเสียงแข็ง “แต่… คุณรู้ไหม… ว่าการที่คุณหายไป… มันสร้างบาดแผลให้กับฉันมากแค่ไหน” “ฉันรู้… และฉันเสียใจ” ภาคินยอมรับ “แต่… ตอนนี้… โอกาสกลับมาแล้ว… น้ำ… โอกาสที่จะ… แก้ไขทุกอย่าง…” “แก้ไข… ทุกอย่าง…” น้ำหัวเราะเบาๆ “คุณคิดว่า… แผลเป็น… มันจะหายไปได้ง่ายๆ… แค่เพราะคุณขอโทษเหรอ… ภาคิน” “ฉันไม่ได้หวังให้แผลเป็นหายไป” ภาคินกล่าว “แต่… อย่างน้อย… เราก็สามารถ… ทำให้มัน… จางลงได้… ได้ไหม” น้ำหลับตาลงช้าๆ สูดหายใจเข้าลึกๆ เธอพยายามรวบรวมสติสัมปชัญญะ “ฉัน… ไม่แน่ใจ… ภาคิน” เธอกล่าว “ฉัน… ไม่แน่ใจว่า… ฉันยังรักคุณอยู่… หรือเปล่า” คำสารภาพที่ตรงไปตรงมาของน้ำ ทำเอาภาคินแทบจะยืนไม่อยู่ เขารู้ว่าเขาไม่มีสิทธิ์จะเรียกร้องอะไรจากเธอ… เพราะเขาคือคนที่ทำลายทุกอย่างไปเอง “ฉันเข้าใจ…” ภาคินตอบเสียงแผ่ว “แต่… อย่างน้อย… เราก็ยังเป็น… เพื่อนกันได้… ใช่ไหม” น้ำเงยหน้าขึ้นมองเขา “เพื่อน… เหรอ” เธอทวนคำ “คุณคิดว่า… เรายังเป็นเพื่อนกันได้… หลังจากที่… คุณทำกับฉันแบบนั้น…” “น้ำ… ฉันรู้ว่าฉันผิด… แต่… ตอนนี้… ฉันแค่อยากจะ… เข้าใจเธอ… และ… อยากจะ… ขอโอกาส… อีกครั้ง… ถ้าเป็นไปได้…” ภาคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวัง น้ำเงียบไป เธอพิจารณาคำพูดของภาคินอย่างถี่ถ้วน เธอรู้ว่าเขาพูดความจริง… เขารู้สึกเสียใจจริงๆ… แต่… สิบปีที่ผ่านมา… มันนานเกินไป… เธอได้สร้างชีวิตใหม่ให้กับตัวเอง… เธอไม่ต้องการให้เขากลับมาทำลายมันอีก “โอกาส… เหรอ” น้ำยิ้มอย่างขมขื่น “คุณ… เคยให้โอกาสฉัน… ตอนที่คุณทิ้งฉันไป… ภาคิน” “ฉันรู้… และฉัน… จะชดใช้… ทุกอย่าง… ที่ฉันทำผิดไป…” ภาคินยืนยัน “ขอแค่น้ำ… ให้โอกาสฉัน… ได้พิสูจน์ตัวเอง…” น้ำมองภาคินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความลังเล เธอไม่รู้ว่าควรจะเชื่อคำพูดของเขาหรือไม่… แต่… ลึกๆ ในใจ… เธอก็ยังมีความรู้สึกบางอย่าง… ความรู้สึกที่ยังคงอยู่… แม้เวลาจะผ่านไปนานเท่าใด… “ฉัน… ต้องการเวลา… คิด…” น้ำกล่าว “พรุ่งนี้… ฉันจะติดต่อคุณไป… ถ้า… ฉันตัดสินใจได้แล้ว…” ภาคินพยักหน้า “ได้… ฉันจะรอ” เขาตอบ “ขอบคุณ… น้ำ…” ภาคินเดินออกจากห้องทำงานของน้ำไป ทิ้งให้น้ำยืนอยู่คนเดียวท่ามกลางความเงียบ เธอทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงาน ปล่อยน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ให้ไหลรินออกมา “ภาคิน…” เธอพึมพำ “ทำไม… คุณถึงกลับมา… ในเวลาแบบนี้…” เธอไม่รู้ว่าการกลับมาของภาคิน จะนำพาเธอไปสู่ทางออก… หรือจะนำพาเธอไปสู่ปัญหาที่ใหญ่กว่าเดิม… เธอไม่รู้ว่า… อดีต… จะกลับมาทำร้ายเธออีกครั้ง… หรือ… อดีต… จะกลับมา… เพื่อเยียวยาหัวใจของเธอ… ภาคินเดินออกจากอาคารด้วยหัวใจที่เต้นระรัว เขามองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่เริ่มมืดมิด เขาไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร… แต่… เขาดีใจ… ที่อย่างน้อย… เขาก็ได้เจอเธอ… และได้พูดคุยกับเธอ… อีกครั้ง… “น้ำ…” เขาพึมพำกับตัวเอง “ฉัน… จะไม่ยอมปล่อยเธอไป… อีกแล้ว…” แม้ว่าน้ำจะบอกว่าเธอไม่แน่ใจ… และต้องการเวลาคิด… แต่ภาคินก็มั่นใจ… ว่าเขาจะทำทุกวิถีทาง… เพื่อให้ได้เธอกลับคืนมา… เขาจะพิสูจน์ให้เธอเห็น… ว่าเขา… เปลี่ยนไปแล้ว… และเขาสัญญา… ว่าจะไม่มีวัน… ทิ้งเธอไป… อีกเลย… ภาคินขึ้นรถยนต์ที่จอดรออยู่ เขาหันกลับไปมองอาคาร “ร่มฟ้า” อีกครั้ง… ร่มฟ้า… สัญลักษณ์แห่งความทรงจำ… สัญลักษณ์แห่งอดีต… และ… บางที… สัญลักษณ์แห่งอนาคต… ของเขา…