น้ำหลับตาลงช้าๆ สูดหายใจเข้าลึกๆ เธอพยายามรวบรวมสติสัมปชัญญะ "ฉัน... ไม่แน่ใจ... ภาคิน" เธอกล่าว "ฉัน... ไม่แน่ใจว่า... ฉันยังรักคุณอยู่... หรือเปล่า" คำสารภาพที่ตรงไปตรงมาของน้ำ ทำเอาภาคินแทบจะยืนไม่อยู่ เขารู้ว่าเขาไม่มีสิทธิ์จะเรียกร้องอะไรจากเธอ เพราะเขาคือคนที่ทำลายทุกอย่างไปเอง "ฉันเข้าใจ..." ภาคินตอบเสียงแผ่ว "แต่... อย่างน้อย... เราก็ยังเป็น... เพื่อนกันได้... ใช่ไหม" น้ำเงยหน้าขึ้นมองเขา "เพื่อน... เหรอ" เธอทวนคำ "คุณคิดว่า... เรายังเป็นเพื่อนกันได้... หลังจากที่... คุณทำกับฉันแบบนั้น..." "น้ำ... ฉันรู้ว่าฉันผิด... แต่... ตอนนี้... ฉฉันแค่อยากจะ... เข้าใจเธอ... และ... อยากจะ... ขอโอกาส... อีกครั้ง... ถ้าเป็นไปได้..." ภาคินกล่าว ดวงตาของเขาสั่นไหวด้วยความหวังที่ริบหรี่ "ฉันอยากจะ... พิสูจน์ให้เธอเห็น... ว่าฉันเปลี่ยนไปแล้ว..." "พิสูจน์..." น้ำหัวเราะในลำคออย่างขมขื่น "คุณเคยสัญญาไว้เมื่อสิบปีก่อน... ว่าจะกลับมา... แต่คุณก็ไม่เคยกลับมา... แล้วตอนนี้... คุณจะให้ฉันเชื่อใจคุณอีกครั้งได้ยังไง... ภาคิน" "ตอนนั้น... ฉันยังเด็ก... ยังไม่เข้าใจอะไร... ฉันถูกความทะเยอทะยาน... ครอบงำ... ฉันคิดว่า... การจากไป... คือสิ่งที่ดีที่สุด... สำหรับเราทั้งคู่... แต่... ฉันคิดผิด... ฉันทำพลาด... อย่างมหันต์..." ภาคินยอมรับผิดอย่างตรงไปตรงมา "ฉันสูญเสียเธอไป... คือความผิดพลาดที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของฉัน..." "ความผิดพลาดของคุณ... มันไม่ใช่เรื่องเล็กๆ น้อยๆ นะ... ภาคิน" น้ำกล่าวเสียงเครือ "มันคือการทำลาย... ความฝัน... ความหวัง... และ... หัวใจของฉัน... ทั้งดวง..." "ฉันรู้..." ภาคินก้มหน้าลงมองพื้น "ฉันรู้ว่าฉันทำร้ายเธอ... มากแค่ไหน... และ... ฉันก็พร้อมที่จะ... ชดใช้... ไม่ว่าต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม..." "ชดใช้... เหรอ" น้ำมองเขาด้วยสายตาที่ว่างเปล่า "คุณจะชดใช้ยังไง... ภาคิน... คุณจะเอาเวลาสิบปีที่หายไป... คืนมาให้ฉันได้เหรอ... คุณจะเอาความรู้สึก... ที่มันแตกสลายไปแล้ว... กลับคืนมาได้เหรอ..." "ฉัน... ฉันไม่รู้..." ภาคินเงยหน้าขึ้นมองเธอ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "แต่... ฉันอยากจะ... พยายาม... อย่างน้อย... ก็อยากจะ... ทำความเข้าใจ... กับสิ่งที่เกิดขึ้น... และ... หาทางออก... ที่ดีที่สุด... สำหรับบริษัท... ของเราทั้งคู่..." "บริษัทของเราทั้งคู่... เหรอ" น้ำยิ้มอย่างเย็นชา "คุณยังจำได้เหรอ... ว่าครั้งหนึ่ง... เราเคยมีความฝัน... ที่จะสร้างบริษัทนี้... ด้วยกัน..." "แน่นอน... ฉันจำได้... ทุกอย่าง..." ภาคินตอบเสียงหนักแน่น "ฉันจำได้... ว่าเราเคย... ตั้งชื่อมันว่า... 'ร่มฟ้า'... เพราะเธอ... เป็นเหมือนร่ม... ที่คอยปกป้องฉัน... จากทุกสิ่ง..." คำพูดนั้น... ทำให้หัวใจของน้ำบีบรัด... อย่างแรง... 'ร่มฟ้า'... ชื่อเล่นที่ภาคินเคยตั้งให้เธอ... เมื่อครั้งที่พวกเขายังเป็นเพียงเด็กน้อย... ที่มีความฝันอันสวยงาม... ความทรงจำเก่าๆ... ผุดขึ้นมา... ราวกับภาพยนตร์... ที่ฉายซ้ำ... "คุณ... ยังจำได้... อีกเหรอ..." น้ำเอ่ยเสียงสั่นเครือ... "ฉันจำได้... ทุกอย่าง... น้ำ..." ภาคินก้าวเข้าไปใกล้เธออีกครั้ง... "ฉันจำได้... ความรักของเรา... ฉันจำได้... ความฝันของเรา... และ... ฉันก็จำได้... ความผิดพลาด... ของฉัน..." "แล้ว... คุณจะทำยังไง... กับความผิดพลาดครั้งนั้น... ภาคิน" น้ำถาม... "คุณจะแก้ไขมัน... ยังไง..." "ฉัน... ฉันอยากจะ... ขอโอกาส... อีกครั้ง... น้ำ..." ภาคินมองเข้าไปในดวงตาของเธอ... "โอกาส... ที่จะ... ทำทุกอย่างให้ถูกต้อง... อีกครั้ง... ฉันอยากจะ... พิสูจน์ให้เธอเห็น... ว่าฉัน... ไม่ใช่คนเดิม... ที่เคยทิ้งเธอไป..." น้ำมองภาคิน... สายตาของเธอสั่นไหว... เธอเห็นความจริงใจ... ในแววตาของเขา... แต่... แผลในใจ... มันลึกเกินกว่า... จะเยียวยาได้ง่ายๆ... "ภาคิน... คุณ... คุณทำให้มัน... ยากนะ..." น้ำกล่าวเสียงอ่อนแรง "ฉัน... ไม่รู้ว่า... ฉันจะ... ยังรักคุณ... ได้อีกหรือเปล่า..." "ฉันรู้... ฉันรู้ว่า... ฉันไม่สมควร... ที่จะพูดเรื่องนี้... แต่... ฉันก็... ทนไม่ไหว... อีกต่อไปแล้ว... น้ำ..." ภาคินเอื้อมมือออกไป... เกือบจะแตะต้องแก้มของเธอ... แต่ก็ชะงักไว้... "ฉัน... ยังรักเธอ... น้ำ... ฉันรักเธอ... มาตลอด... สิบปีที่ผ่านมา... ฉันใช้ชีวิตอยู่... กับความเสียใจ... และ... ความคิดถึงเธอ..." น้ำหลับตาลง... น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้... ไหลรินออกมา... เธอไม่รู้ว่า... ความรู้สึกของเธอ... เป็นยังไงกันแน่... สับสน... เจ็บปวด... หรือ... ยังมีความรู้สึกดีๆ... หลงเหลืออยู่... "ฉัน... ฉันอยากจะ... ให้โอกาส... ตัวเอง... ที่จะ... ทำความเข้าใจ... กับคุณ... อีกครั้ง..." น้ำกล่าว... "แต่... ฉันไม่รับปาก... อะไรทั้งนั้น... ภาคิน..." ภาคินพยักหน้า... เขารู้... ว่านี่คือ... สิ่งที่ดีที่สุด... ที่เขาจะได้รับ... ในตอนนี้... "ขอบคุณ... น้ำ..." เขาเอ่ย... "ขอบคุณ... ที่ยัง... ให้โอกาส... กับฉัน..." ทั้งสองยืนเงียบ... ในบรรยากาศที่... เต็มไปด้วย... ความรู้สึก... ที่ยากจะอธิบาย... อดีต... ปัจจุบัน... และ... อนาคต... กำลัง... พันผูก... เข้าด้วยกัน... อย่างซับซ้อน...