บรรยากาศภายในห้องทำงานของน้ำ ค่อยๆ คลี่คลายลงหลังจากที่ภาคินได้อธิบายถึงเหตุผลที่เขาจากไปเมื่อสิบปีก่อน ความสับสนและความขุ่นเคืองในใจของน้ำ เริ่มถูกแทนที่ด้วยความเข้าใจและความเห็นอกเห็นใจ แม้ว่าบาดแผลในใจจะยังคงอยู่ แต่เธอก็ยอมรับว่าสิ่งที่ภาคินเผชิญมานั้น เป็นเรื่องที่หนักหนาสาหัสไม่น้อย "ฉัน... เข้าใจแล้ว... ภาคิน" น้ำกล่าวเสียงแผ่วเบา ดวงตาของเธอมองไปยังภาคินด้วยแววตาที่อ่อนลง "ฉัน... ไม่รู้ว่า... ทำไม... คุณถึง... ไม่เคย... บอกฉัน... เลย... ตลอดเวลาที่ผ่านมา..." "ฉัน... กลัว... น้ำ..." ภาคินตอบ... "กลัวว่า... เธอ... จะ... ลำบาก... ไปกับฉัน... ฉัน... ไม่ต้องการ... ให้เธอ... ต้อง... มาแบกรับ... ภาระ... ที่หนักหนา... แบบนี้... กับฉัน..." "แต่... การที่คุณ... เลือกที่จะ... หายไป... โดย... ไม่บอก... มัน... ก็ทำให้ฉัน... เจ็บปวด... มาก... เหมือนกัน... นะ... ภาคิน..." น้ำกล่าว... น้ำตาเอ่อคลอ... "ฉัน... คิดมาตลอด... ว่าคุณ... ไม่รักฉัน... แล้ว..." "ฉันขอโทษ... น้ำ..." ภาคินก้าวเข้าไปใกล้เธออีกก้าวหนึ่ง... "ฉัน... รู้ว่า... ฉัน... ทำผิดพลาด... อย่างมหันต์... ฉัน... ไม่ควรจะ... ทิ้งเธอ... ไปแบบนั้น... แต่... ตอนนั้น... ฉัน... ไม่เห็นทางเลือกอื่น... เลย... ฉัน... แค่... ต้องการ... ปกป้อง... เธอ... และ... ครอบครัวของฉัน..." "แล้ว... ชาญวิทย์... ล่ะ..." น้ำถาม... "คุณ... แน่ใจ... เหรอ... ว่า... เขา... คือ... คน... ที่... อยู่เบื้องหลัง... เรื่องทั้งหมด..." "ฉัน... มีหลักฐาน... บางอย่าง... ที่... ชี้ว่า... เขา... คือ... คนที่... อยู่เบื้องหลัง... การข่มขู่... ทั้งหมด..." ภาคินกล่าว... "แต่... ฉัน... ยัง... ไม่สามารถ... หา... ข้อพิสูจน์... ที่... ชัดเจน... ได้... ในตอนนี้... ฉัน... กำลัง... พยายาม... อยู่..." "ถ้า... มันเป็น... ความจริง... อย่างที่คุณ... ว่า... เรา... ต้อง... ระวัง... ตัว... เขา... นะ... ภาคิน..." น้ำกล่าว... "เขา... อาจจะ... ยัง... คิด... จะ... ทำร้าย... เรา... ได้... อีก..." "ฉันรู้... น้ำ..." ภาคินพยักหน้า... "ฉัน... จะ... ระวัง... ตัว... เป็น... พิเศษ... และ... ฉัน... ก็... จะ... ปกป้อง... เธอ... ให้ดีที่สุด..." น้ำมองภาคิน... เธอเห็น... ความมุ่งมั่น... และ... ความจริงใจ... ในแววตาของเขา... ความรู้สึก... ที่มีต่อเขา... เริ่ม... เปลี่ยนแปลง... ไป... จากความเกลียดชัง... เป็น... ความสงสาร... และ... ความหวัง... เล็กๆ... "ภาคิน... ฉัน... ไม่รู้ว่า... ฉัน... จะ... กลับไป... เป็น... เหมือน... เดิม... ได้... หรือเปล่า..." น้ำกล่าว... "แต่... ฉัน... อยากจะ... ให้โอกาส... ตัวเอง... ที่จะ... ทำความเข้าใจ... กับคุณ... อีกครั้ง... และ... ลอง... เริ่มต้น... ใหม่... กัน... ถ้า... เป็นไปได้..." ภาคินได้ยินดังนั้น... หัวใจของเขาก็พองโต... เขาไม่เคย... คิด... ว่า... จะ... ได้ยิน... คำพูดนี้... จากเธอ... อีกครั้ง... "ขอบคุณ... น้ำ..." ภาคินกล่าว... เสียงสั่นเครือ... "ขอบคุณ... ที่... ยัง... ให้โอกาส... กับฉัน... ฉัน... จะ... ไม่ทำให้เธอ... ผิดหวัง... อีก..." ทั้งสองยืนมองหน้ากัน... ในบรรยากาศที่... เต็มไปด้วย... ความหวัง... และ... ความไม่แน่นอน... อดีต... ได้ถูก... เปิดเผย... ออกมา... แต่... อนาคต... ยังคง... เป็น... สิ่งที่... ต้อง... ค่อยๆ... สร้าง... ขึ้น... มา... ใหม่... "แล้ว... เรื่อง... โครงการ... ล่ะ..." น้ำถาม... "เรา... จะ... ทำยังไง... ต่อไป... กับ... ชาญวิทย์... ที่... อาจจะ... เป็น... ศัตรู... ของเรา..." "ฉัน... มีแผน... อยู่แล้ว... น้ำ..." ภาคินกล่าว... "เรา... จะ... ใช้... ความได้เปรียบ... ที่เรา... มี... ในเรื่อง... ของ... เทคโนโลยี... ใหม่... ที่... เรา... กำลัง... พัฒนา... อยู่... ฉัน... เชื่อว่า... มัน... จะ... ทำให้... เรา... ก้าว... นำ... คู่แข่ง... ได้... อย่าง... แน่นอน..." "เทคโนโลยี... ใหม่... เหรอ..." น้ำทวนคำ... "คุณ... หมายถึง... เทคโนโลยี... ที่... เรา... เคย... คุยกัน... ไว้... ตอน... ที่... เรา... ยัง... เด็ก... เหรอ..." "ใช่... น้ำ..." ภาคินยิ้ม... "ฉัน... จำได้... ว่า... เธอ... เคย... มี... ไอเดีย... ที่... ยอดเยี่ยม... มาก... เกี่ยวกับ... เรื่องนี้... ฉัน... อยากจะ... ให้เธอ... มาช่วย... ฉัน... ในการ... พัฒนา... มัน... อีกครั้ง..." น้ำมองภาคิน... ด้วยความประหลาดใจ... เธอไม่เคย... คิด... ว่า... เขา... ยัง... จำ... ไอเดีย... ของเธอ... ได้... "คุณ... จำ... ได้... จริงๆ... เหรอ..." น้ำถาม... "แน่นอน... น้ำ..." ภาคินตอบ... "ฉัน... จำ... ทุกอย่าง... เกี่ยวกับ... เธอ... ได้... เสมอ..." น้ำยิ้ม... เป็นครั้งแรก... ในรอบ... สิบปี... ที่เธอ... รู้สึก... ว่า... หัวใจของเธอ... กำลัง... กลับมา... มี... ความหวัง... อีกครั้ง... "ตกลง... ภาคิน..." น้ำกล่าว... "ฉัน... จะ... ช่วย... คุณ... ในการ... พัฒนา... เทคโนโลยี... นี้... ด้วยกัน... เรา... มา... ทำให้... ร่มฟ้า... ยิ่งใหญ่... กว่า... เดิม... กัน... นะ..." ภาคินมองน้ำ... ด้วยแววตา... ที่เต็มไปด้วย... ความรัก... และ... ความหวัง... เขา... รู้ดี... ว่า... การเริ่มต้น... ใหม่... นี้... อาจจะ... ไม่ใช่... เรื่อง... ง่าย... แต่... เขา... ก็... พร้อม... ที่จะ... สู้... ไป... กับเธอ... "แน่นอน... น้ำ..." ภาคินกล่าว... "เรา... จะ... ทำให้... ร่มฟ้า... กลายเป็น... ความจริง... ที่... ยิ่งใหญ่... ที่สุด... ด้วยกัน..." ทั้งสอง... ยืนจับมือกัน... ในห้องทำงาน... ที่เคย... เต็มไปด้วย... ความขัดแย้ง... และ... ความไม่เข้าใจ... บัดนี้... มัน... กลับ... กลายเป็น... สถานที่... แห่ง... การเริ่มต้น... ใหม่... ที่... เต็มไปด้วย... ความหวัง... และ... ความรัก... ที่... อาจจะ... ถูก... ซ่อน... ไว้... นาน... เกินไป...