หัวใจของน้ำเต้นแรงด้วยความกังวล เธออ่านข้อความของภาคินซ้ำไปซ้ำมา ภาพของชายสองคนที่กำลังค้นหาของในบ้านของภาคินยังคงติดตาเธอ เธอไม่รู้ว่าภาคินกำลังหนีไปไหน และเขาจะปลอดภัยหรือไม่ "เราต้องทำอะไรสักอย่าง" น้ำพึมพำกับตัวเอง เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและโทรหาทนายความของบริษัททันที "สวัสดีค่ะคุณวิทย์" "ครับคุณน้ำ มีอะไรหรือเปล่าครับ" เสียงทนายความตอบรับอย่างสุภาพ "คือ... ฉันมีเรื่องเร่งด่วนที่ต้องปรึกษาค่ะ" น้ำพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด "มันเกี่ยวกับคุณภาคินและคุณชาญวิทย์" "อ้อ... ครับ มีอะไรเกี่ยวกับสองท่านนั้นครับ" น้ำรู้สึกได้ถึงน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปเล็กน้อยของทนายความ "คือ... ฉันได้หลักฐานบางอย่างที่ชี้ว่าคุณชาญวิทย์มีส่วนเกี่ยวข้องกับการล้มละลายของบริษัทคุณภาคินเมื่อสิบปีก่อนค่ะ" น้ำอธิบาย "และตอนนี้... เขาเหมือนจะรู้ตัว และกำลังจะจัดการกับคุณภาคิน" "คุณแน่ใจนะครับว่ามีหลักฐาน" ทนายความถามเสียงจริงจัง "แน่ใจค่ะ... แต่ตอนนี้... ฉันไม่รู้ว่าคุณภาคินอยู่ที่ไหน... เขาบอกว่าเขากำลังหนีอยู่" น้ำเล่ารายละเอียดเท่าที่เธอรู้ "ฉันเป็นห่วงความปลอดภัยของเขามาก และฉันก็เป็นห่วงเรื่องหลักฐานด้วยค่ะ" "เข้าใจแล้วครับคุณน้ำ" ทนายความตอบ "คุณไม่ต้องกังวลนะครับ ผมจะรีบตรวจสอบเรื่องนี้ทันที และจะให้ฝ่ายกฎหมายของเราเตรียมพร้อมสำหรับการดำเนินการ" "ขอบคุณมากค่ะคุณวิทย์" น้ำรู้สึกสบายใจขึ้นมาบ้างที่ได้ปรึกษาผู้เชี่ยวชาญ "แล้ว... ถ้าคุณภาคินติดต่อมา... รบกวนช่วยแจ้งให้ฉันทราบด้วยนะคะ" "แน่นอนครับคุณน้ำ" ทนายความรับปาก หลังจากวางสายโทรศัพท์ น้ำก็รู้สึกถึงภาระที่หนักอึ้งขึ้นมาอีกครั้ง เธอรู้ว่านี่ไม่ใช่แค่เรื่องของภาคินอีกต่อไป แต่มันเป็นเรื่องของความยุติธรรม และการเปิดโปงคนที่คิดจะทำร้ายผู้อื่น ตลอดทั้งคืน น้ำเฝ้ารอข่าวคราวจากภาคินอย่างใจจดใจจ่อ เธอพยายามติดต่อเขาหลายครั้ง แต่ก็ยังคงไร้สัญญาณตอบรับ เธอเริ่มหมดหวัง แต่แล้ว... ในที่สุด โทรศัพท์ของเธอก็สั่นขึ้น เสียงริงโทนที่คุ้นเคยดังขึ้น น้ำรีบกดรับทันที "ภาคิน!" "น้ำ... ฉัน... ปลอดภัยแล้ว" เสียงของภาคินฟังดูอ่อนเพลีย แต่ก็เต็มไปด้วยความโล่งใจ "คุณอยู่ที่ไหนคะ" น้ำถามอย่างร้อนรน "ฉัน... อยู่กับเพื่อน... ที่ต่างจังหวัด" ภาคินตอบ "ฉัน... ปลอดภัยดี... แต่... ฉัน... ไม่มีหลักฐาน... แล้ว..." "อะไรนะคะ!" น้ำอุทานด้วยความตกใจ "หลักฐานอยู่ที่ไหนคะ" "ตอนที่ฉัน... กำลังจะ... เข้าไปในบริษัท... ของชาญวิทย์... ฉัน... โดนดักรอ... พวกมัน... ยึด... ทุกอย่างไป... หมดแล้ว..." ภาคินอธิบายเสียงเครียด "ฉัน... คิดว่า... มัน... เป็น... แผน... ของชาญวิทย์... เขา... คงจะ... รู้... ว่าฉัน... กำลังจะ... ไป... ค้นหา... หลักฐาน..." น้ำรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะถล่มลงมาอีกครั้ง "แล้ว... คุณจะทำยังไงต่อไปคะ" "ฉัน... ยัง... ไม่รู้... น้ำ..." ภาคินถอนหายใจยาว "แต่... ฉัน... จะไม่ยอม... แพ้... ง่ายๆ... แค่นี้..." "คุณภาคินคะ" น้ำพูดเสียงหนักแน่น "ฉัน... ได้ติดต่อ... ทนายความ... ของเรา... แล้วค่ะ... เขา... บอกว่า... เรา... ยัง... มี... โอกาส... ที่จะ... ดำเนินการ... กับชาญวิทย์... ได้... โดย... อาศัย... คำให้การ... ของ... อดีต... คนสนิท... ของเขา..." "จริงเหรอ" ภาคินถามอย่างมีความหวัง "ค่ะ... ถึงแม้ว่า... หลักฐาน... จะ... หายไป... แต่... คำให้การ... ของ... เขา... ก็... ยัง... มี... น้ำหนัก... พอ... ที่จะ... ดำเนินการ... ได้..." น้ำบอก "ดี... ดีมาก... น้ำ..." ภาคินกล่าว "ฉัน... จะ... รีบ... กลับ... ไป... หาเธอ... ที่กรุงเทพฯ... ทันที..." "แต่... คุณภาคินคะ... มัน... อาจจะ... อันตราย... นะคะ..." น้ำเตือน "ฉัน... รู้..." ภาคินตอบ "แต่... ฉัน... ต้อง... กลับ... ไป... เผชิญหน้า... กับมัน... ฉัน... ไม่สามารถ... หนี... ไป... ตลอดไป... ได้..." "ถ้าอย่างนั้น... คุณ... ต้อง... ระวัง... ตัว... ให้มากที่สุด... นะคะ..." น้ำพูดด้วยน้ำเสียงห่วงใย "ฉัน... จะ... รอคุณ... อยู่... ที่นี่..." "ขอบคุณ... นะ... น้ำ..." ภาคินกล่าว... "ที่... เธอยัง... อยู่... เคียงข้าง... ฉัน..." บทสนทนาสิ้นสุดลง น้ำวางสายโทรศัพท์ลง เธอรู้สึกทั้งโล่งใจที่ภาคินปลอดภัย และทั้งกังวลกับอนาคตข้างหน้า การต่อสู้กับชาญวิทย์กำลังจะเริ่มต้นขึ้นอย่างจริงจัง เธอรู้ว่ามันจะเป็นการเดิมพันครั้งสุดท้าย ที่ทั้งเธอและภาคินจะต้องเผชิญหน้ากับมันด้วยกัน เธอไม่แน่ใจว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้แน่ชัด คือเธอจะไม่ยอมให้ใครมาทำลายชีวิตของเธอและภาคินได้อีกต่อไป น้ำเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังท้องฟ้าที่เริ่มสว่างขึ้น เธอสูดลมหายใจลึกๆ และตั้งสติ เธอพร้อมแล้วที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่งที่จะเกิดขึ้น ไม่ว่ามันจะยากลำบากแค่ไหน เธอก็จะยืนหยัดเคียงข้างภาคินเสมอ