กวินท์มองปรางทิพย์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าเรื่องราวจะซับซ้อนได้ขนาดนี้ ผู้หญิงที่เคยช่วยชีวิตเขาในวันนั้น กลับกลายเป็นแม่เลี้ยงของเขาเอง และความสัมพันธ์ของเธอกับพ่อของเขา ก็ไม่ใช่ความรัก แต่เป็นเพียงข้อตกลงที่ไร้ซึ่งหัวใจ "คุณหมายความว่ายังไงครับว่า 'ข้อตกลง' ทำไมคุณถึงต้องทำข้อตกลงกับพ่อผม" กวินท์ถาม พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นเครือ ปรางทิพย์หลับตาลงอีกครั้ง ราวกับภาพความทรงจำอันเจ็บปวดกำลังย้อนกลับมา เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเริ่มเล่าต่อ "หลังจากที่คุณพ่อของฉันเสียชีวิต ธุรกิจของครอบครัวก็เริ่มสั่นคลอน ฉันพยายามประคับประคองทุกอย่าง แต่มันก็ยากลำบากมากค่ะ ในช่วงเวลาที่มืดมนที่สุด คุณอติเทพก็เข้ามาในชีวิตฉัน" "เข้ามาในชีวิตคุณในฐานะอะไรครับ" กวินท์ถามต่อ น้ำเสียงเริ่มแข็งกร้าวขึ้น "เขาเข้ามาในฐานะนักธุรกิจที่เสนอความช่วยเหลือ" ปรางทิพย์ตอบ "เขาบอกว่าเขากำลังมองหาภรรยาที่เข้มแข็ง เป็นผู้นำ และสามารถช่วยบริหารจัดการธุรกิจของเขาได้ และที่สำคัญ เขาต้องการคนที่ไม่มีปัญหาเรื่องครอบครัว หรือพันธะผูกพันที่จะมาเป็นอุปสรรค" กวินท์อ้าปากค้าง "แล้วคุณ… คุณคิดว่าคุณเป็นคนแบบนั้นเหรอครับ" "ตอนนั้น… ฉันคิดว่าใช่ค่ะ" ปรางทิพย์ตอบเสียงแผ่วเบา "ฉันเสียใจที่ต้องยอมรับ แต่ฉันถูกความสิ้นหวังครอบงำ ฉันเห็นแก่ความมั่นคงทางธุรกิจ และฉันก็คิดว่านี่คือทางออกที่ดีที่สุดสำหรับฉัน" "แต่คุณไม่ได้รักพ่อผม" กวินท์ย้ำคำเดิม "ไม่ค่ะ" ปรางทิพย์ส่ายหน้าช้าๆ "ฉันไม่เคยรักคุณอติเทพเลย เราอยู่ด้วยกันเหมือนหุ้นส่วนทางธุรกิจมากกว่าคู่รัก" "แล้วเรื่องที่คุณช่วยผมในวันนั้นล่ะครับ" กวินท์ถาม น้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อย "ทำไมคุณถึงไม่ยอมบอกผม" ปรางทิพย์เงยหน้าขึ้นมองกวินท์ น้ำตาที่คลอหน่วยเมื่อครู่ก็ไหลรินลงมา "เพราะตอนนั้น… คุณกำลังจะแต่งงานกับคุณพิมพ์ชนก" เธอเอ่ยชื่อนั้นออกมาอย่างยากลำบาก "ฉันรู้ว่าคุณรักเธอมาก และฉันก็ไม่อยากเข้าไปเป็นมือที่สาม หรือทำให้ความสุขของคุณต้องพังทลาย" "แต่คุณก็เข้ามา" กวินท์พูดแทรกด้วยความเจ็บปวด "ฉันพยายามแล้วค่ะ" ปรางทิพย์ตอบ "ฉันพยายามถอยห่างที่สุด แต่โชคชะตามันเล่นตลกเหลือเกิน" "โชคชะตา หรือความต้องการของคุณเอง" กวินท์ถามอย่างตัดพ้อ "คุณรู้ดีว่าผมจำคุณได้ในงานแต่งงานของเรา" "ฉันรู้ค่ะ" ปรางทิพย์ยอมรับ "ฉันเห็นคุณตอนที่คุณมองเข้ามา ฉันตกใจมากตอนนั้น ฉันคิดว่าทุกอย่างจะจบลง แต่คุณอติเทพก็เข้ามาขัดจังหวะเสียก่อน" "แล้วคุณก็ยอมให้ผมเข้าใจผิดมาตลอด" กวินท์ถาม เสียงของเขาเต็มไปด้วยความผิดหวัง "ฉัน… ฉันไม่รู้จะทำอย่างไร" ปรางทิพย์ส่ายหน้า "ถ้าฉันบอกความจริง คุณอติเทพจะเสียหน้า เขาเป็นคนหยิ่งทะนงมาก ถ้าเขารู้ว่าฉันไปช่วยคุณในวันที่เขาไม่ได้อยู่ตรงนั้น เขาอาจจะทำอะไรที่รุนแรงกว่านี้ก็ได้" "ทำอะไรครับ" กวินท์คาดคั้น "เขาอาจจะ… อาจจะทำลายธุรกิจของฉันให้ย่อยยับไปเลยก็ได้" ปรางทิพย์ตอบ "ฉันกลัวค่ะ ฉันกลัวว่าจะสูญเสียทุกอย่างไปอีกครั้ง" กวินท์ยืนนิ่ง มองหน้าปรางทิพย์ เขารู้สึกสับสนไปหมด ความรู้สึกผิดชอบชั่วดี ความรัก ความแค้น มันปะปนกันไปหมด เขาเคยคิดว่าปรางทิพย์เป็นคนร้ายกาจ เป็นคนที่อยู่เบื้องหลังแผนการทั้งหมด แต่ตอนนี้ เขากลับเห็นความอ่อนแอและความเจ็บปวดในแววตาของเธอ "แล้วที่ผ่านมา… ที่คุณทำเหมือนว่าคุณไม่ได้รู้จักผมเลย" กวินท์ถาม "ฉันพยายามค่ะ" ปรางทิพย์ตอบ "ฉันพยายามทำตัวให้ห่างเหินที่สุด แต่บางครั้ง… บางครั้งมันก็ยากเกินไป" "ยากเกินไปที่จะไม่แสดงความรู้สึกออกมา" กวินท์พูด ประโยคนั้นเหมือนเป็นการยืนยันความรู้สึกที่เขาเองก็สัมผัสได้ ปรางทิพย์ไม่ตอบ เพียงแต่ปล่อยให้น้ำตาไหลลงมาอย่างเงียบๆ กวินท์เดินเข้าไปใกล้เธอ วางมือลงบนไหล่ของเธออย่างแผ่วเบา "ผม… ผมไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว" "ฉันเข้าใจค่ะ" ปรางทิพย์ตอบ "คุณคงเกลียดฉันมาก" "ผมไม่ได้เกลียดคุณ" กวินท์บอก "ผมแค่… เสียใจ" "เสียใจกับเรื่องอะไรคะ" "เสียใจที่เรื่องราวของเรามันซับซ้อนขนาดนี้" กวินท์ตอบ "เสียใจที่ผมเคยตัดสินคุณไปแล้ว" "ฉันก็เสียใจค่ะ" ปรางทิพย์เงยหน้าขึ้นมองกวินท์ "เสียใจที่ฉันไม่ได้บอกความจริงกับคุณตั้งแต่แรก" ทั้งสองยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ความเงียบที่ปกคลุมห้องประชุมกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ท่วมท้น กวินท์รู้ดีว่าการเปิดเผยความจริงครั้งนี้ จะนำมาซึ่งความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในชีวิตของเขา "ผมต้องไปแล้วครับ" กวินท์พูดขึ้นในที่สุด "ผมต้องไปคิดเรื่องนี้ให้ดี" ปรางทิพย์พยักหน้า "ขอบคุณนะคะคุณกวินท์ ที่รับฟัง" กวินท์เดินออกจากห้องประชุมไป ทิ้งปรางทิพย์ไว้เพียงลำพังกับความจริงที่เพิ่งถูกเปิดเผย เขาเดินออกไปจากบริษัทของเธอด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง สิ่งที่เขาต้องการมาตลอดคือความจริง แต่เมื่อความจริงปรากฏขึ้น มันกลับซับซ้อนและเจ็บปวดเกินกว่าที่เขาจะจินตนาการได้