หลังจากออกจากบริษัทของปรางทิพย์ กวินท์ก็ตรงกลับมาที่บ้าน เขาเดินเข้าห้องของตัวเอง ปิดประตูลงอย่างเงียบเชียบ เขาพิงแผ่นหลังกับประตู สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ภาพใบหน้าของปรางทิพย์ที่เต็มไปด้วยน้ำตา ความเจ็บปวด และความกลัว ยังคงติดตาเขาอยู่ตลอดเวลา เขาเดินไปนั่งลงบนเตียงที่เคยเป็นที่นอนของเขากับพิมพ์ชนก ความคิดถึงคนรักเก่าแล่นเข้ามาในหัว แต่แล้วภาพของปรางทิพย์ในวันอุบัติเหตุ ภาพของเธอที่กำลังปฐมพยาบาลเขาอย่างไม่คิดชีวิต ก็เข้ามาแทนที่ "ทำไมเรื่องมันต้องเป็นแบบนี้ด้วยนะ" กวินท์พึมพำกับตัวเอง "ทำไมคนที่ผมตามหามาตลอดชีวิต ถึงได้กลายมาเป็นคนที่มีความสัมพันธ์ซับซ้อนกับครอบครัวผมขนาดนี้" เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา หน้าจอปรากฏชื่อ "อติเทพ" กวินท์ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขาไม่แน่ใจว่าควรจะเผชิญหน้ากับพ่อเลี้ยงของเขาในตอนนี้เลยหรือไม่ แต่แล้วความโกรธที่คุกรุ่นอยู่ภายในก็เริ่มปะทุขึ้น "ผมต้องรู้ให้ได้" กวินท์ตัดสินใจ เขาโทรออกไปหาอติเทพ เสียงรับโทรศัพท์ของอติเทพแหบพร่าเล็กน้อย "ว่าไงกวินท์ มีอะไร" "ผมอยากคุยกับพ่อครับ" กวินท์พูด น้ำเสียงเรียบเฉย แต่แฝงไปด้วยความกดดัน "ตอนนี้ฉันไม่ว่างเลย มีเรื่องต้องจัดการเยอะ" อติเทพตอบติดรำคาญ "ผมว่าเรื่องนี้สำคัญกว่าเรื่องอื่นที่คุณกำลังทำอยู่ครับ" กวินท์ยืนกราน อติเทพเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังประเมินสถานการณ์ "ก็ได้ เจอกันที่ห้องทำงานฉัน" กวินท์เดินไปยังห้องทำงานของอติเทพที่อยู่ชั้นล่าง เมื่อเขาเปิดประตูเข้าไป อติเทพกำลังยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงาน ใบหน้าเคร่งขรึม "มีอะไร" อติเทพถาม กวินท์ไม่รอช้า เขาเดินเข้าไปเผชิญหน้ากับอติเทพ "พ่อครับ พ่อรู้จักคุณปรางทิพย์มาก่อนหน้านี้แล้วใช่ไหมครับ" อติเทพเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "ถามทำไม" "ผมเจอเธอมาครับ" กวินท์พูด "เธอเป็นคนที่ช่วยชีวิตผมในอุบัติเหตุที่ระยองเมื่อหลายปีก่อน" สีหน้าของอติเทพเปลี่ยนไปทันที ความตกใจฉายชัดในแววตาของเขา "เธอ… เธอเล่าให้ฟังแล้วสินะ" "ครับ" กวินท์ตอบ "เธอเล่าทุกอย่างให้ผมฟังแล้ว" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงาน ก่อนที่อติเทพจะถอนหายใจยาว "ฉันรู้ว่าสักวันเรื่องนี้มันต้องถูกเปิดเผย" "ทำไมพ่อถึงทำแบบนี้ครับ" กวินท์ถาม เสียงของเขาเต็มไปด้วยความผิดหวัง "ทำไมพ่อถึงต้องหลอกผมมาตลอด" "ฉันไม่ได้หลอกแก" อติเทพเถียง "ฉันแค่… ซื้อเวลา" "ซื้อเวลาเพื่ออะไรครับ" กวินท์คาดคั้น "เพื่อจัดการเรื่องต่างๆ ให้เรียบร้อย" อติเทพตอบ "แกเองก็รู้ว่าปัญหามันซับซ้อนขนาดไหน" "ซับซ้อนกับเรื่องธุรกิจ หรือซับซ้อนกับเรื่องที่พ่อไปแย่งผู้หญิงที่เคยช่วยชีวิตลูกชายตัวเองมา" กวินท์สวนกลับอย่างเจ็บแสบ อติเทพหน้าตึงขึ้น "แกพูดจาอะไร" "ผมพูดความจริงครับ" กวินท์ตอบ "พ่อรู้ว่าผมชอบปรางทิพย์มาตลอด แต่พ่อกลับไปขอเธอแต่งงาน ทั้งที่รู้ว่าเธอเคยช่วยชีวิตผม" "ฉันไม่ได้ไปแย่งใคร" อติเทพสวนกลับ "ฉันขอเธอแต่งงานในวันที่แกกำลังจะแต่งงานกับพิมพ์ชนกพอดี" "แต่พ่อก็รู้ว่าปรางทิพย์รักผม" กวินท์พูด "แล้วพ่อก็ยังยืนยันที่จะแต่งงานกับเธอ" "ฉันทำเพื่อครอบครัวเรา" อติเทพอ้าง "ถ้าฉันไม่ได้แต่งงานกับปรางทิพย์ ธุรกิจของฉันอาจจะพังทลายลง ฉันต้องหาทางออกที่ดีที่สุด" "ทางออกที่ดีที่สุดของคุณคือการทำลายความสุขของลูกชายตัวเองเหรอครับ" กวินท์ถาม เสียงของเขาเริ่มสั่นเครือ "แกไม่เข้าใจหรอก" อติเทพพยายามอธิบาย "ตอนนั้นสถานการณ์มันบีบคั้นมาก ฉันไม่มีทางเลือกอื่น" "แล้วปรางทิพย์ล่ะครับ พ่อเคยถามความรู้สึกของเธอบ้างไหม" กวินท์ถาม "เธอ… เธอตกลง" อติเทพตอบ "เธอเองก็มีเหตุผลของเธอ" "เหตุผลของเธอก็คือการต้องการความมั่นคงทางธุรกิจ และต้องการหนีจากอดีตที่เจ็บปวด" กวินท์พูด "แต่พ่อก็ยังถือว่าเป็นคนที่ทำให้เธอต้องมาแต่งงานกับคนที่ไม่รัก" อติเทพเงียบไป เขาไม่สามารถปฏิเสธคำพูดของกวินท์ได้ "แล้วเรื่องที่พ่อให้คนไปจัดการกับพิมพ์ชนกล่ะครับ" กวินท์ถามต่อ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นเย็นชา "พ่อรู้ว่าผมรู้เรื่องนี้แล้วใช่ไหม" สีหน้าของอติเทพซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด "แก… แกไปรู้อะไรมา" "ผมรู้ทุกอย่างครับ" กวินท์พูด "ผมรู้ว่าพ่อจ้างวานคนให้ไปทำร้ายพิมพ์ชนก เพื่อให้เธอถอนตัวจากการเป็นคู่หมั้นของผม" อติเทพยืนนิ่ง ไม่สามารถหาคำพูดใดๆ มาแก้ต่างได้ "ทำไมพ่อถึงทำแบบนั้นครับ" กวินท์ถาม เสียงของเขาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น "พ่อทำไปเพื่ออะไร" "ฉัน… ฉันแค่ไม่อยากเห็นแกแต่งงานกับผู้หญิงที่อาจจะเป็นอันตรายกับธุรกิจของเรา" อติเทพตอบ "ฉันคิดว่าถ้าพิมพ์ชนกหายไป แกก็จะเลิกคิดเรื่องแต่งงาน แล้วหันมาสนใจเรื่องธุรกิจแทน" "อันตราย" กวินท์ทวนคำ "พ่อคิดว่าพิมพ์ชนกอันตรายกับธุรกิจของเราอย่างนั้นเหรอ" "เธอมาจากครอบครัวที่… ไม่มั่นคง" อติเทพกล่าว "ฉันกลัวว่าถ้าแกแต่งงานกับเธอ แล้วเกิดมีปัญหาอะไรขึ้น มันจะกระทบกับทุกอย่าง" "แล้วพ่อก็เลยเลือกที่จะทำร้ายเธอ" กวินท์พูดแทบจะตะโกน "พ่อเลือกที่จะทำร้ายคนรักของผม เพื่อผลประโยชน์ของพ่อเอง" "ฉันขอโทษ" อติเทพพูดเสียงแผ่วเบา "ขอโทษเหรอครับ" กวินท์หัวเราะอย่างขมขื่น "ตอนนี้พ่อมาขอโทษ มันจะมีความหมายอะไร" "ฉันรู้ว่าฉันทำผิด" อติเทพกล่าว "แต่แกต้องเข้าใจว่าฉันทำไปทั้งหมดก็เพื่อแก" "เพื่อผมอย่างนั้นเหรอครับ" กวินท์สวนกลับ "พ่อกำลังทำลายชีวิตผมต่างหาก" กวินท์เดินออกจากห้องทำงานของอติเทพไปอย่างรวดเร็ว เขาทนฟังคำแก้ตัวของพ่อเลี้ยงไม่ได้อีกต่อไป ความโกรธแค้นที่สะสมมานานได้ปะทุขึ้นอย่างรุนแรง เขาไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรต่อไป แต่สิ่งหนึ่งที่เขารู้แน่ชัดคือ เขาจะไม่ยอมให้อติเทพทำร้ายใครได้อีก