หลังจากเผชิญหน้ากับอติเทพ กวินท์ก็กลับมาที่ห้องของตัวเอง เขาเดินไปเดินมาอย่างกระสับกระส่าย ความโกรธและความสับสนถาโถมเข้ามาอย่างไม่หยุดยั้ง เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่บนทางแยกที่สำคัญที่สุดในชีวิต ภาพของปรางทิพย์ที่เคยช่วยชีวิตเขา ภาพของพิมพ์ชนกที่เขาเคยรักสุดหัวใจ และภาพของอติเทพที่เต็มไปด้วยความทะเยอทะยานและไร้ความปราณี วนเวียนอยู่ในความคิดของเขา "ฉันจะทำยังไงต่อไปดี" กวินท์พึมพำกับตัวเอง "ฉันจะเชื่อใจใครได้บ้าง" เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เลื่อนหารายชื่อ "ปรางทิพย์" เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกดโทรออก เสียงของปรางทิพย์ดังขึ้นอย่างอ่อนแรง "กวินท์คะ" "คุณปรางทิพย์" กวินท์พูด "ผม… ผมอยากจะคุยกับคุณอีกครั้ง" "ได้ค่ะ" ปรางทิพย์ตอบ "คุณอยู่ที่ไหนคะ" "ผมกำลังจะไปหาคุณ" กวินท์ตอบ กวินท์รีบเดินทางไปยังบ้านพักของปรางทิพย์ที่อยู่นอกเมือง เมื่อเขาไปถึง เขาก็เห็นปรางทิพย์ยืนรออยู่หน้าบ้าน ดวงตาของเธอยังคงมีรอยแดงช้ำจากการร้องไห้ "คุณมาแล้ว" ปรางทิพย์พูด "เชิญข้างในค่ะ" ทั้งสองเดินเข้าไปนั่งในห้องนั่งเล่นที่เงียบสงัด กวินท์มองปรางทิพย์ด้วยสายตาที่อ่อนลง "ผม… ผมได้คุยกับคุณอติเทพแล้วครับ" กวินท์พูด ปรางทิพย์เงยหน้าขึ้นมองเขา "แล้วเขาพูดว่ายังไงคะ" "เขายอมรับทุกอย่างครับ" กวินท์ตอบ "เขายอมรับว่าเขาจ้างวานคนไปทำร้ายคุณพิมพ์ชนก" ปรางทิพย์หลับตาลง น้ำตาไหลออกมาอีกครั้ง "ฉัน… ฉันเสียใจกับคุณกวินท์มากค่ะ" "ผมรู้ครับ" กวินท์พูด "แต่ผมอยากจะถามคุณอีกครั้ง… คุณรักผมจริงๆ หรือเปล่า" คำถามนั้นทำให้ปรางทิพย์ตกใจ เธอเงยหน้าขึ้นมองกวินท์ด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง "คุณ… คุณถามอะไรคะ" "ผมอยากรู้" กวินท์ตอบ "หลังจากที่คุณบอกความจริงทั้งหมดแล้ว ผมอยากรู้ว่าความรู้สึกของคุณที่มีให้ผม มันเป็นเรื่องจริงทั้งหมดหรือเปล่า" ปรางทิพย์เงียบไปครู่หนึ่ง เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ราวกับกำลังรวบรวมความกล้า "ใช่ค่ะ" ปรางทิพย์ตอบเสียงสั่น "ฉันรักคุณกวินท์" "ตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ" "ตั้งแต่… ตั้งแต่วันแรกที่คุณพ่อของฉันเสีย" ปรางทิพย์ตอบ "ตอนที่คุณอติเทพเข้ามาในชีวิตฉัน ฉันก็พยายามบอกตัวเองว่าต้องมูฟออน แต่ทุกครั้งที่ฉันเห็นคุณ… หัวใจฉันก็เต้นแรงทุกที" "แล้วทำไมคุณถึงยอมแต่งงานกับคุณอติเทพ" กวินท์ถาม "ฉัน… ฉันคิดว่าถ้าฉันยอมแต่งงานกับเขา ฉันอาจจะลืมคุณได้" ปรางทิพย์สารภาพ "ฉันคิดว่าการเริ่มต้นชีวิตใหม่กับคนอื่น อาจจะทำให้ฉันก้าวข้ามความรู้สึกที่มีต่อคุณไปได้" "แต่คุณกลับทำไม่ได้" กวินท์พูด "ไม่ค่ะ" ปรางทิพย์ส่ายหน้า "ยิ่งอยู่ใกล้คุณมากเท่าไหร่ ฉันก็ยิ่งรักคุณมากขึ้นเท่านั้น" กวินท์มองปรางทิพย์ด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เขารู้สึกผิดต่อพิมพ์ชนกที่เขาเคยรัก แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็สัมผัสได้ถึงความจริงใจในแววตาของปรางทิพย์ "ผม… ผมไม่รู้จะทำอย่างไร" กวินท์พูด "ผมรักคุณพิมพ์ชนกมาก แต่ผมก็… ผมก็มีเยื่อใยกับคุณ" "ฉันเข้าใจค่ะ" ปรางทิพย์ตอบ "คุณไม่ต้องรู้สึกผิด" "แต่ผมรู้สึกผิด" กวินท์พูด "ผมรู้สึกผิดกับคุณพิมพ์ชนก ผมรู้สึกผิดกับคุณ… และผมรู้สึกผิดกับตัวเอง" "ตอนนี้… คุณต้องการอะไรคะ" ปรางทิพย์ถาม กวินท์มองออกไปนอกหน้าต่าง ดวงอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า สร้างบรรยากาศที่ดูหม่นหมอง "ผม… ผมต้องการเวลา" "เวลาสำหรับอะไรคะ" "เวลาที่จะคิดให้รอบคอบ" กวินท์ตอบ "เวลาที่จะตัดสินใจว่าผมจะเลือกทางไหน" ปรางทิพย์พยักหน้า "ฉันจะรอค่ะ" กวินท์ลุกขึ้นยืน "ผมต้องไปแล้ว" "คุณจะไปหาใครคะ" ปรางทิพย์ถาม "ผมจะไปหาคุณพิมพ์ชนก" กวินท์ตอบ "ผมต้องไปบอกเธอทุกอย่าง" ปรางทิพย์มองกวินท์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวังระคนความกังวล "ขอให้โชคดีนะคะ" กวินท์พยักหน้า ก่อนจะเดินออกจากบ้านพักของปรางทิพย์ไป เขารู้ดีว่าการตัดสินใจครั้งนี้ จะส่งผลกระทบต่อชีวิตของเขาและคนรอบข้างอย่างมาก แต่เขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน