เช้าวันต่อมา บรรยากาศในบริษัทเต็มไปด้วยความตึงเครียด กวินท์เดินไปมาในห้องทำงานของเขา ใบหน้าซีดเซียว ดวงตาแดงก่ำจากการอดนอน เขาได้ข้อมูลทั้งหมดจากทนายความแล้ว และมันก็เป็นไปตามที่ชายคนนั้นบอก อติเทพได้ซื้อหุ้นส่วนใหญ่ไปอย่างเงียบๆ โดยอาศัยช่วงที่กวินท์กำลังมีปัญหาเรื่องการบริหารงาน เขาใช้ประโยชน์จากความอ่อนแอของกวินท์ได้อย่างแยบยล เสียงเคาะประตูห้องทำงานดังขึ้น กวินท์เงยหน้าขึ้นมอง เขาเห็นปรางทิพย์ยืนอยู่ที่หน้าประตู ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกังวล "คุณกวินท์คะ" เธอเรียกเสียงเบา กวินท์เดินไปเปิดประตูให้เธอ "เข้ามาสิ" ปรางทิพย์เดินเข้ามาในห้องทำงาน กวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะหยุดมองกวินท์ "คุณดูไม่สบายหรือเปล่าคะ" "ฉันไม่เป็นไร" กวินท์ตอบเสียงห้วน เขาไม่รู้จะพูดกับเธออย่างไรดี ความรู้สึกผิดยังคงกัดกินใจเขาอยู่เสมอ "ฉัน... ฉันมาหาคุณ เพราะมีเรื่องอยากจะขอร้อง" ปรางทิพย์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ "เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น มันคงเป็นเพราะฉันใช่ไหมคะ" กวินท์นิ่งอึ้ง เขาไม่คิดว่าเธอจะพูดถึงเรื่องนั้นตรงๆ "ฉันไม่เข้าใจที่คุณพูด" "คุณกวินท์คะ ฉันรู้ว่าคุณกำลังเผชิญหน้ากับอะไรอยู่" ปรางทิพย์เดินเข้ามาใกล้ขึ้น "อติเทพ... เขาคงจะใช้เรื่องในอดีตมาเล่นงานคุณ" "เรื่องในอดีต? เรื่องอะไร?" กวินท์แกล้งถามไปอย่างไม่รู้เรื่อง "เรื่องของคุณกับคุณพิมพ์ชนกค่ะ" ปรางทิพย์มองลึกเข้าไปในดวงตาของเขา "ฉันรู้ว่าคุณเคยรักเธอมากแค่ไหน และฉันก็รู้ว่าการที่คุณแต่งงานกับฉัน มันคือส่วนหนึ่งของแผนการแก้แค้นของอติเทพ" น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ กวินท์รู้สึกเหมือนถูกตบหน้าอย่างแรง เขาไม่เคยคิดว่าเธอจะรู้เรื่องนี้มาก่อน "คุณรู้เรื่องนี้ได้ยังไง?" เขาถามเสียงลอดไรฟัน "ฉันบังเอิญได้ยินบทสนทนาของคุณอติเทพกับใครบางคนค่ะ" ปรางทิพย์ตอบ "เขาพูดถึงคุณพิมพ์ชนก พูดถึงแผนการทั้งหมด เขาบอกว่าจะใช้ฉันเป็นเครื่องมือให้คุณเจ็บปวดที่สุด" ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรง กวินท์ก้มหน้าลง ไม่กล้าสบตาเธอ "ฉันขอโทษ" เขาเอ่ยออกมาเบาๆ "ฉัน... ฉันไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนี้" "ฉันเข้าใจค่ะ" ปรางทิพย์พูดต่อ "แต่ตอนนี้สถานการณ์มันแย่ลงกว่าเดิมแล้วใช่ไหมคะ ฉันได้ยินข่าวเรื่องคุณอติเทพกำลังจะเข้าควบคุมบริษัท" กวินท์พยักหน้า "ใช่ เขาทำสำเร็จไปเกือบทั้งหมดแล้ว" "คุณกวินท์คะ ฉันไม่อยากให้คุณต้องเสียทุกอย่างไป" ปรางทิพย์เอื้อมมือไปแตะแขนเขาเบาๆ "ฉัน... ฉันอยากขอร้องให้คุณทำอะไรบางอย่าง" "อะไร?" กวินท์ถาม "ปล่อยฉันไปเถอะค่ะ" คำขอร้องของเธอทำให้กวินท์ชะงัก "ถ้าฉันไม่อยู่ตรงนี้ อติเทพก็คงไม่มีข้ออ้างที่จะเล่นงานคุณอีกต่อไป ฉันจะเป็นอิสระ คุณก็จะเป็นอิสระ เราทั้งคู่จะได้หลุดพ้นจากเรื่องนี้" กวินท์เงยหน้าขึ้นมองเธออย่างไม่อยากเชื่อ "ปล่อยคุณไป? คุณหมายความว่ายังไง?" "ฉันหมายความว่า เราจะหย่ากันค่ะ" ปรางทิพย์บอก "ฉันจะยกหุ้นที่ฉันมีให้คุณทั้งหมด คุณจะได้มีอำนาจในการต่อสู้กับอติเทพ" "ไม่!" กวินท์ปฏิเสธทันที "ฉันทำแบบนั้นไม่ได้" "ทำไมคะ? คุณไม่ต้องการหรือยังไง?" น้ำตาเริ่มคลอหน่วยตาของปรางทิพย์ "มันไม่ใช่เรื่องนั้น" กวินท์จับมือของเธอไว้แน่น "ฉัน... ฉันไม่สามารถปล่อยคุณไปได้" "แต่คุณก็ไม่ได้รักฉันนี่คะ" ปรางทิพย์ถามเสียงสั่น "คุณแต่งงานกับฉันเพราะจำใจ เพราะแผนการของอติเทพ" "มันซับซ้อนกว่านั้น ปรางทิพย์" กวินท์พยายามควบคุมอารมณ์ "ฉันรู้ว่าฉันเคยทำร้ายคุณมากแค่ไหน แต่การหย่ากันตอนนี้ มันไม่ใช่ทางออกที่ดีที่สุด" "แล้วทางออกที่ดีที่สุดคืออะไรคะ?" ปรางทิพย์ถาม "ให้ฉันทนอยู่กับคุณทั้งๆ ที่คุณไม่ได้รักฉัน? ให้ฉันเป็นแค่หมากตัวหนึ่งในเกมแก้แค้นของคุณกับอติเทพ?" "คุณไม่ใช่หมากของฉัน" กวินท์พูดเสียงหนักแน่น "และฉันก็... ฉันก็ไม่ได้จะแก้แค้นอติเทพเพียงลำพัง" "คุณหมายความว่ายังไงคะ?" "ฉันจะบอกคุณทุกอย่าง" กวินท์ตัดสินใจ "แต่ไม่ใช่ตอนนี้ ไม่ใช่ที่นี่" เขาปล่อยมือของปรางทิพย์ แล้วเดินไปที่โต๊ะทำงาน หยิบเอกสารที่ทนายความให้มาให้เธอ "นี่คือข้อมูลทั้งหมดเกี่ยวกับหุ้นของอติเทพ เขากำลังจะใช้มันบีบให้ฉันต้องยอมทำตามข้อเสนอของเขา" ปรางทิพย์รับเอกสารมาดู หน้าของเธอซีดลงเรื่อยๆ "มัน... มันร้ายแรงขนาดนี้เลยหรือคะ" "ใช่" กวินท์ตอบ "และฉันต้องการความช่วยเหลือจากคุณ" "ความช่วยเหลือ? คุณต้องการให้ฉันทำอะไรคะ?" "ฉันต้องการให้คุณช่วยฉันสืบหาความจริงบางอย่าง" กวินท์มองเข้าไปในดวงตาของปรางทิพย์ "ความจริงเกี่ยวกับอดีตของอติเทพ และความจริงเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่ทำให้เขาเกลียดฉันและครอบครัวของเราถึงขนาดนี้" ปรางทิพย์มองกวินท์ด้วยความประหลาดใจ "คุณแน่ใจหรือคะ? เรื่องนี้อันตรายมากนะคะ" "ฉันรู้" กวินท์พยักหน้า "แต่ฉันเชื่อว่าคุณทำได้ ฉันเชื่อในตัวคุณ" คำพูดของกวินท์ทำให้ปรางทิพย์รู้สึกประหลาดใจอย่างบอกไม่ถูก เธอไม่เคยคิดว่าเขาจะเชื่อมั่นในตัวเธอขนาดนี้ "ฉัน... ฉันจะลองดูค่ะ" "ขอบคุณ" กวินท์เอ่ย "และอีกอย่างหนึ่ง" "คะ?" "เรื่องที่บอกว่าจะปล่อยคุณไป... ฉันจะไม่มีวันทำ" คำพูดของกวินท์ทำให้หัวใจของปรางทิพย์เต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้ เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงพูดแบบนั้น แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างที่เธอสัมผัสได้ มันคือความรู้สึกที่ซับซ้อนและยากจะอธิบาย