หลังจากการแถลงการณ์ของปรางทิพย์ บรรยากาศในห้องประชุมก็เปลี่ยนจากความตึงเครียด กลายเป็นความเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว ผู้ถือหุ้นหลายคนเข้ามาแสดงความยินดีกับเธอ และกวินท์ บางส่วนก็เข้ามาสอบถามรายละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับเอกสารที่ปรางทิพย์นำมาแสดง อติเทพซึ่งนั่งนิ่งมาตลอดการแถลงการณ์ของปรางทิพย์ ตอนนี้มีสีหน้าเคร่งขรึมอย่างเห็นได้ชัด แววตาของเขาฉายแววแห่งความไม่พอใจ และความประหลาดใจปนเปกัน เขาไม่คิดว่าปรางทิพย์จะกล้าเปิดโปงแผนการของเขาอย่างตรงไปตรงมาเช่นนี้ เมื่อผู้ถือหุ้นเริ่มกระจัดกระจายไปบ้างแล้ว อติเทพก็ลุกขึ้นยืน เดินตรงมาที่กวินท์และปรางทิพย์ เขาหยุดยืนตรงหน้าทั้งสองคน ใบหน้าของเขาฉายแววข่มขู่ "ปรางทิพย์ เธอทำอะไรลงไป" เสียงของเขาเย็นเยียบ ราวกับน้ำแข็งที่พร้อมจะแผ่ความหนาวเหน็บไปทั่วบริเวณ "เธอรู้ไหมว่าเธอกำลังเล่นกับไฟ" ปรางทิพย์ยืนเผชิญหน้ากับเขาอย่างไม่หวั่นไหว "ดิฉันรู้ค่ะท่านอติเทพ และดิฉันก็พร้อมที่จะรับผลที่จะตามมา" เธอตอบเสียงหนักแน่น "ดิฉันไม่สามารถปล่อยให้ท่านทำลายทุกอย่างที่ดิฉันรัก และคนที่ดิฉันรักได้อีกต่อไป" อติเทพหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน "รักเหรอ น่าขันสิ้นดี เธอกำลังหลอกตัวเองอยู่หรือเปล่าปรางทิพย์ ความรักมันจะมาแทนที่ผลประโยชน์ที่เธอจะได้รับได้อย่างไร" เขาหันไปมองกวินท์ "ส่วนแก กวินท์ แกมันก็แค่ไอ้ขี้ขลาดตาขาว ที่ยอมให้ผู้หญิงคนหนึ่งมาชี้นำได้ตลอดเวลา" กวินท์ก้าวมายืนอยู่หน้าปรางทิพย์ "อย่ามาพูดจาดูถูกเธอต่อหน้าฉัน อติเทพ" เขาพูดเสียงกร้าว "เธอไม่ใช่เบี้ยล่างของแกอีกต่อไปแล้ว และฉันก็ไม่ใช่คนที่แกจะมาควบคุมได้อีกต่อไป" "หึ" อติเทพสบถ "แกคิดว่าแกชนะแล้วหรือไง กวินท์ ด้วยหลักฐานกระจอกๆ ที่ผู้หญิงของแกหามาได้น่ะเหรอ มันไม่เพียงพอที่จะทำให้ฉันล้มลงไปได้หรอก" เขาชะงักเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ "แต่ถ้าจะให้ดี เรามาทำข้อตกลงกันดีกว่า" "ข้อตกลงอะไร" กวินท์ถามอย่างระแวง "ฉันจะยอมถอย แต่มีเงื่อนไข" อติเทพกล่าว "ฉันจะคืนหุ้นส่วนใหญ่ให้กับแก และยกเลิกแผนการทั้งหมดนี้ แต่มีข้อแลกเปลี่ยน" เขาหยุดเล็กน้อย สายตาของเขากวาดมองไปที่ปรางทิพย์อย่างมีความหมาย "ปรางทิพย์จะต้องยอมอยู่กับฉัน" ปรางทิพย์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ "ท่านอติเทพ!" เธออุทาน "ดิฉันไม่มีวันยอมเด็ดขาด!" "ใจเย็นก่อนปรางทิพย์" อติเทพกล่าวเสียงเรียบ "นี่เป็นโอกาสสุดท้ายของแก ที่จะได้แก้ไขสถานการณ์ทั้งหมด โดยที่ไม่มีใครต้องเดือดร้อนมากไปกว่านี้ แกยอมแต่งงานกับกวินท์เพื่อผลประโยชน์ของครอบครัวแกใช่ไหม และตอนนี้ แกก็รักกวินท์จนไม่ยอมปล่อยมือ" เขายิ้มเยาะ "แต่ถ้าแกอยู่กับฉัน แกจะได้ทั้งผลประโยชน์ของครอบครัว และแกจะได้เห็นกวินท์ได้ทุกอย่างที่เขาต้องการ โดยที่ไม่ต้องมาวุ่นวายกับฉันอีกต่อไป" กวินท์จับมือปรางทิพย์ไว้แน่น "ปราง ไม่ต้องคิดมาก" เขาบอกเธอ "ฉันไม่ยอมให้เขามาทำร้ายเธอเด็ดขาด" "แต่กวินท์" ปรางทิพย์สั่นสะท้าน "ถ้าเราไม่ยอม ท่านอติเทพอาจจะปล่อยหลักฐานที่ทำให้บริษัทของเราเสียหายออกมาจริงๆ ก็ได้" "เขากล้าทำอย่างนั้นเหรอ" กวินท์ถาม ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ "เขาทำได้ทุกอย่าง" ปรางทิพย์ตอบเสียงเบา "เขาบ้าอำนาจ และไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น นอกจากผลประโยชน์ของตัวเอง" อติเทพหัวเราะ "เห็นไหม กวินท์ ผู้หญิงของแกน่ะ ฉลาดกว่าแกเยอะ" เขาหันไปหาปรางทิพย์ "เอาล่ะ คิดดูให้ดีนะปรางทิพย์ ถ้าแกต้องการให้ครอบครัวแกปลอดภัย และต้องการให้กวินท์ได้ทุกอย่างที่เขาต้องการ โดยที่ฉันไม่ไปขัดขวาง แกก็รู้ว่าจะต้องทำอย่างไร" เขาหมุนตัวเดินจากไป ทิ้งให้กวินท์และปรางทิพย์ยืนนิ่งอยู่กับที่ ความขัดแย้งที่ดูเหมือนจะจบลงแล้ว กลับกลายเป็นปมปัญหาที่ซับซ้อนยิ่งกว่าเดิม "ปราง" กวินท์เอ่ยขึ้นอย่างอ่อนโยน "อย่าไปสนใจคำพูดของเขาเลยนะ" "แต่กวินท์" ปรางทิพย์มองหน้าเขา น้ำตาคลอหน่วย "ถ้ามันเป็นทางเดียวที่จะปกป้องทุกคนได้ล่ะ" "ไม่" กวินท์ส่ายหน้า "มันไม่ใช่วิธีเดียวแน่ๆ เราจะหาทางอื่นกัน" เขาบีบมือเธอเบาๆ "ฉันจะไม่ยอมเสียเธอไปเด็ดขาด" ปรางทิพย์มองเข้าไปในดวงตาของกวินท์ เธอเห็นความมุ่งมั่น และความรักที่เขามีให้เธออย่างแท้จริง นั่นเป็นสิ่งที่ทำให้เธอมีกำลังใจขึ้นมาบ้าง แต่ความรู้สึกผิดและความกังวลก็ยังคงเกาะกินหัวใจเธออยู่ "แล้วเราจะทำยังไงต่อไปคะ" เธอถาม "เราจะสู้" กวินท์ตอบเสียงหนักแน่น "เราจะใช้หลักฐานที่เธอหามาได้ ต่อสู้กับเขาให้ถึงที่สุด เราจะไม่ยอมอ่อนข้อให้กับคนอย่างอติเทพเด็ดขาด" "แต่ถ้าเขาปล่อยหลักฐานออกมาจริงๆ ล่ะคะ" ปรางทิพย์ยังคงกังวล "เราก็จะจัดการกับมัน" กวินท์ยิ้ม "เรามีทนายของเรา มีที่ปรึกษาของเรา เราจะผ่านมันไปได้แน่ๆ" เขาโน้มตัวลงจุมพิตหน้าผากของเธอ "เชื่อฉันนะปราง" ปรางทิพย์พยักหน้าอย่างช้าๆ เธอพยายามเก็บความกลัวไว้ และแทนที่ด้วยความหวัง ที่กวินท์มอบให้ แม้ว่าสถานการณ์จะยังคงอันตราย แต่เธอก็รู้สึกว่าอย่างน้อยเธอก็ไม่ได้อยู่คนเดียวอีกต่อไป