หลังจากที่กวินท์และปรางทิพย์ออกจากห้องประชุม บรรยากาศก็กลับมาตึงเครียดอีกครั้งหนึ่ง เหล่าผู้ถือหุ้นบางส่วนยังคงพูดคุยถึงเรื่องที่เกิดขึ้นอย่างออกรส บางส่วนก็เริ่มแสดงความไม่พอใจต่อการกระทำของอติเทพ ขณะเดียวกัน อติเทพเองก็ไม่ได้อยู่ที่ห้องประชุมนานนัก หลังจากที่กล่าวข้อเสนอให้กับปรางทิพย์ เขาก็รีบตรงกลับไปยังห้องทำงานของตนเอง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น และความรู้สึกถูกหักหลัง "ยัยปรางทิพย์! แกกล้ามากนะ!" เขากระแทกเสียงใส่โทรศัพท์ที่ถืออยู่ "คิดว่าการทำแบบนี้แล้วจะทำให้ฉันยอมแพ้เหรอ แกคิดผิดแล้ว!" "ท่านอติเทพครับ" เสียงของทนายส่วนตัวของเขาดังขึ้นอย่างระมัดระวัง "เราควรจะประเมินสถานการณ์อีกครั้งนะครับ หลักฐานที่คุณปรางทิพย์นำมาแสดงนั้น ค่อนข้างมีน้ำหนักทีเดียว" "น้ำหนักงั้นเหรอ" อติเทพหัวเราะอย่างเย็นชา "มันก็แค่เศษกระดาษสำหรับฉัน แกยังไม่รู้จักฉันดีพอหรือไง" เขาหยุดเล็กน้อย "ฉันจะทำให้พวกมันรู้ ว่าใครคือเจ้าของอำนาจที่แท้จริง" "แต่ท่านครับ การปล่อยข่าว หรือการทำอะไรที่ผิดกฎหมายอีกครั้ง อาจจะทำให้เราเข้าตาเจ้าหน้าที่ได้นะครับ" "ไม่ต้องห่วง" อติเทพกล่าว "ฉันมีแผนสำรองเสมอ" เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังคิดอะไรบางอย่าง "แกไปรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับกวินท์ให้ละเอียดที่สุด ทุกซอกทุกมุม อะไรที่มันเป็นจุดอ่อนของมัน เอามาให้ฉันให้หมด" "ครับท่าน" ทนายตอบรับคำสั่ง "แล้วก็..." อติเทพลังเลเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อ "เตรียมการเรื่องการเปิดโปงข้อมูลทางการเงินที่อ่อนไหวของบริษัท ที่ปรางทิพย์พูดถึงนั่นแหละ แต่ไม่ใช่ตอนนี้" "หมายถึงอย่างไรครับท่าน" "ก็คือ เราจะปล่อยข่าวลือออกไปก่อน" อติเทพอธิบาย "ทำให้ผู้ถือหุ้นเกิดความสับสน และไม่แน่ใจในตัวปรางทิพย์และกวินท์ ปล่อยให้พวกเขาเริ่มสงสัยในความสามารถของพวกมัน" "แล้วหลังจากนั้นล่ะครับ" "หลังจากนั้น..." อติเทพยิ้มอย่างมีเลศนัย "เมื่อทุกอย่างเริ่มเข้าที่เข้าทาง ฉันก็จะปรากฏตัวขึ้น พร้อมกับข้อเสนอที่จะ 'ช่วยเหลือ' พวกมันอีกครั้ง แต่คราวนี้ ข้อเสนอของฉัน จะมีราคาที่แพงกว่าเดิมหลายเท่า" "ท่านหมายถึง..." "ใช่" อติเทพขัดจังหวะ "ฉันจะขอซื้อหุ้นทั้งหมดของกวินท์ และบริษัทของครอบครัวปรางทิพย์ ในราคาที่ถูกที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ แล้วก็ทำให้มันดูเหมือนว่าฉันกำลัง 'เมตตา' พวกมัน" "แต่ท่านครับ ถ้าหลักฐานของคุณปรางทิพย์เป็นจริง..." "ถ้าหลักฐานมันเป็นจริง ก็แค่ทำให้มันหายไป" อติเทพพูดอย่างไม่ใยดี "แกไปจัดการเรื่องนั้นซะ ทำให้มันแน่ใจว่าหลักฐานพวกนั้น จะไม่มีวันถูกนำไปใช้ หรือไม่มีใครเชื่อถือมันได้อีกต่อไป" "ครับท่าน ผมจะจัดการให้ทันที" อติเทพวางสายโทรศัพท์ลง เขาลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังทิวทัศน์ของเมืองที่สลับซับซ้อน "พวกแกคิดว่าแกชนะแล้วหรือไง" เขาพึมพำกับตัวเอง "กวินท์ ปรางทิพย์ พวกแกยังเด็กเกินไปที่จะสู้กับฉัน" เขาหยิบโทรศัพท์มือถืออีกเครื่องขึ้นมา กดหมายเลขบางหมายเลข "นี่ฉันเอง" เขาพูดเมื่อปลายสายรับ "เตรียมการตามที่ฉันบอกไว้แล้วนะ ทำให้แน่ใจว่าข่าวลือจะแพร่ออกไปอย่างรวดเร็ว และทำให้ทุกคนเข้าใจผิดไปในทิศทางที่เราต้องการ" "เข้าใจแล้วครับท่าน" เสียงที่ปลายสายตอบรับ "ดี" อติเทพกล่าว "ฉันต้องการให้ทุกคนเริ่มตั้งคำถามกับความซื่อสัตย์ของกวินท์ และความสามารถของปรางทิพย์ เริ่มต้นจากผู้ถือหุ้นรายย่อยก่อนก็ได้ ทำให้พวกเขาเกิดความไม่มั่นใจ และเริ่มกดดันกวินท์" "รับทราบครับท่าน" อติเทพวางสาย เขากลับมานั่งที่โต๊ะทำงานอีกครั้ง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจ เขาเชื่อว่าแผนการของเขาจะสำเร็จ เขาจะไม่ยอมปล่อยให้ใครมาทำลายสิ่งที่เขาสร้างมานานหลายปีได้เด็ดขาด ในขณะเดียวกัน ที่บ้านพักของกวินท์ ปรางทิพย์กำลังนั่งมองเอกสารที่เธอรวบรวมมาอย่างเคร่งเครียด กวินท์นั่งลงข้างๆ เธอ วางมือลงบนมือของเธออย่างปลอบโยน "เธอทำดีที่สุดแล้วนะปราง" กวินท์กล่าว "เราได้เปิดเผยความจริงไปแล้ว" "แต่ฉันก็ยังกังวลค่ะกวินท์" ปรางทิพย์ถอนหายใจ "ท่านอติเทพดูเหมือนจะไม่ยอมแพ้ง่ายๆ เลย" "ฉันก็รู้" กวินท์ตอบ "แต่เราจะไม่ยอมแพ้เหมือนกัน เราจะสู้กับเขาจนถึงที่สุด" เขาหันไปมองหน้าเธอ "ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ฉันจะอยู่ข้างๆ เธอเสมอ" ปรางทิพย์มองเข้าไปในดวงตาของกวินท์ เธอเห็นความจริงใจ และความรักที่เขาหยิบยื่นให้ นั่นเป็นสิ่งที่ทำให้เธอรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาบ้าง ถึงแม้ว่าการต่อสู้ครั้งนี้จะยังคงอีกยาวไกลก็ตาม.