แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างบานใหญ่ของห้องทำงาน ชำระล้างความอึมครึมของเมื่อวานให้จางหายไป นารายืนมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยสายตาเหม่อลอย พลางยกแก้วกาแฟร้อนขึ้นจิบ รสขมปร่าปนกับความหวานจางๆ ของนม กลายเป็นรสชาติที่เธอคุ้นเคยในช่วงเวลาแห่งการพักใจ หลังจากมติของคณะกรรมการบริหารเมื่อวานนี้ ทุกอย่างดูเหมือนจะกลับมาสู่สภาวะปกติ แต่สำหรับนาราแล้ว ความปกติที่เธอเคยรู้จักมันได้พังทลายลงไปแล้ว การได้เห็นคุณสมชายผู้ที่เธอเคยเคารพและไว้ใจ ถูกถอดถอนออกจากตำแหน่งด้วยข้อกล่าวหาที่ร้ายแรง มันทำให้หัวใจของเธอเจ็บปวดอย่างบอกไม่ถูก แม้เธอจะรู้ดีว่าสิ่งที่เกิดขึ้นคือความยุติธรรม แต่มันก็ยากเกินกว่าจะยอมรับได้ เสียงเคาะประตูเบาๆ ดังขึ้น ทำให้นาราหันกลับมา "เข้ามาได้ค่ะ" ร่างสูงโปร่งของกวินท์ปรากฏขึ้นที่หน้าประตู ใบหน้าหล่อเหลาของเขาฉายแววเหนื่อยอ่อน แต่ดวงตาคู่นั้นยังคงเต็มไปด้วยความห่วงใย "ยังไม่ได้พักผ่อนเลยเหรอครับ" นาราส่ายหน้าเบาๆ "กาแฟแก้วเดียวค่ะ" กวินท์เดินเข้ามาหา ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตัวข้างๆ เขาเอื้อมมือมาวางบนมือของเธอที่วางอยู่บนโต๊ะ "ผมเข้าใจว่าคุณคงจะรู้สึกไม่ดี" "ไม่ดีเหรอคะ คุณกวินท์ มันมากกว่านั้นเยอะ" นารากล่าว เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย "ฉันไม่เคยคิดเลยว่าคนที่ฉันไว้ใจมาตลอด จะเป็นคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมด" "ผมรู้ว่ามันยากที่จะยอมรับ" กวินท์บีบมือเธอเบาๆ "แต่คุณนาราครับ สิ่งที่เกิดขึ้นมันก็คือสิ่งที่เกิดขึ้นแล้ว เราต้องมองไปข้างหน้า" "มองไปข้างหน้า?" นาราแค่นหัวเราะ "แล้วเรื่องที่เกิดขึ้นกับคุณพ่อของฉันล่ะคะ เรื่องมรดกที่ถูกยักยอกไป มันจะไม่มีอะไรตามมาจริงๆ เหรอคะ" "ผมจะทำให้ดีที่สุดครับ" กวินท์ตอบเสียงหนักแน่น "ผมจะตามเอาความยุติธรรมมาให้คุณพ่อของคุณ และผมจะจัดการทุกอย่างให้โปร่งใสที่สุด" "แล้วคุณล่ะคะ" นาราถาม ดวงตาของเธอจับจ้องไปที่ดวงตาของกวินท์ "คุณกวินท์ คุณรู้สึกอย่างไรบ้างหลังจากที่คุณสมชายถูกปลด" กวินท์ถอนหายใจยาว "ก็รู้สึก...โล่งใจครับที่ความจริงถูกเปิดเผย และรู้สึกเสียใจที่เรื่องมันต้องมาถึงขนาดนี้" เขาเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ "คุณสมชายเป็นคนที่ผมเคารพมานานครับ เขาเคยช่วยเหลือผมไว้หลายครั้ง แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าผมจะยอมให้เขาทำเรื่องผิดๆ ได้" "ขอบคุณค่ะ" นาราเอ่ยเสียงแผ่ว "ที่อย่างน้อยคุณก็ยังคงเป็นคุณกวินท์คนเดิม" "ผมจะไม่มีวันเป็นอย่างอื่นเด็ดขาด" กวินท์ยิ้มบางๆ "ผมจะเป็นกวินท์คนที่จะอยู่เคียงข้างคุณเสมอ" บทสนทนาของทั้งคู่ดำเนินไปอย่างเงียบๆ ท่ามกลางแสงแดดยามเช้าที่สาดส่องเข้ามา กลิ่นหอมอ่อนๆ ของกาแฟและกลิ่นหอมสะอาดของน้ำหอมที่กวินท์ใช้ ผสมผสานกันจนเกิดเป็นบรรยากาศที่ผ่อนคลายอย่างน่าประหลาด "คุณแน่ใจนะคะว่าเรื่องนี้จะจบลงแค่นี้" นาราถามอีกครั้ง "ผมไม่แน่ใจในทุกสิ่งทุกอย่างครับ" กวินท์ตอบตามตรง "แต่ผมแน่ใจว่าผมจะทำทุกอย่างเพื่อปกป้องคุณ และครอบครัวของคุณ" "คุณกวินท์" นาราพึมพำ พลางซบหน้าลงบนไหล่ของกวินท์ "ขอบคุณนะคะ" กวินท์โอบไหล่ของเธอไว้แน่น "ไม่เป็นไรครับ" ทั้งสองนั่งอยู่ด้วยกันเงียบๆ ปล่อยให้เวลาได้ทำหน้าที่ของมันในการเยียวยาบาดแผลที่เกิดขึ้น รอยร้าวในใจของนาราเริ่มได้รับการประสาน เธอยังคงเจ็บปวดกับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่เธอก็มีกวินท์อยู่เคียงข้าง การมีเขาคอยเป็นกำลังใจ ทำให้เธอรู้สึกว่ายังมีหวังที่จะก้าวผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากนี้ไปได้ "ผมขอตัวไปดูเอกสารก่อนนะครับ" กวินท์กล่าว เมื่อเวลาผ่านไปสักพัก "ค่ะ" นาราตอบ พลางเงยหน้าขึ้นมองเขา "แล้ว...เรื่องของคุณพ่อฉันล่ะคะ" "ผมกำลังดำเนินการอยู่ครับ" กวินท์ยืนขึ้น "ผมจะแจ้งความคืบหน้าให้ทราบทันที" เมื่อกวินท์เดินออกไป นาราก็ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม พลางกุมมือของตัวเองแน่น เธอรู้ดีว่าการต่อสู้ยังไม่จบสิ้น แต่เธอมีพลังใจมากขึ้นกว่าเดิม การที่กวินท์ไม่เคยทอดทิ้งเธอไปไหน แม้ในยามที่เธอกำลังสับสนและอ่อนแอที่สุด มันคือสิ่งที่มีค่ามากสำหรับเธอ เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดดูรูปถ่ายของพ่อที่อยู่ในอัลบั้ม รอยยิ้มของพ่อในภาพทำให้หัวใจของเธออุ่นขึ้นมาเล็กน้อย "พ่อคะ หนูจะเข้มแข็งนะคะ หนูจะทำให้ดีที่สุดเพื่อพ่อ" เสียงแจ้งเตือนจากอีเมลดังขึ้น ทำให้นาราหันกลับมาสนใจที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ เธอเปิดอ่านอีเมลนั้นอย่างตั้งใจ มันเป็นอีเมลจากฝ่ายกฎหมายของบริษัทที่แจ้งความคืบหน้าเกี่ยวกับคดีมรดกของบิดาเธอ มีเอกสารแนบมาด้วยหลายฉบับ นาราเปิดอ่านมันอย่างละเอียด แต่ก็อดที่จะรู้สึกสับสนไม่ได้ "ทำไมเรื่องมันถึงได้ซับซ้อนขนาดนี้นะ" เธอพึมพำกับตัวเอง ทันใดนั้นเอง สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นชื่ออีเมลฉบับหนึ่งที่ส่งมาจากบุคคลนิรนาม หัวข้อของอีเมลนั้นคือ "ความจริงที่ถูกซ่อนเร้น" หัวใจของนาราสั่นไหว เธอไม่เคยได้รับอีเมลแบบนี้มาก่อน และที่สำคัญคือมันเป็นอีเมลที่ส่งเข้ามาหลังจากที่เรื่องทุกอย่างเริ่มคลี่คลายลง เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจคลิกเปิดอีเมลฉบับนั้น ข้อความภายในอีเมลนั้นสั้นกระชับ แต่กลับเต็มไปด้วยข้อมูลที่น่าตกใจ มันกล่าวถึงเบาะแสบางอย่างเกี่ยวกับความผิดปกติในการจัดการทรัพย์สินของบิดาเธอในช่วงเวลาหนึ่ง ซึ่งเป็นช่วงเวลาก่อนที่พ่อของเธอจะป่วยหนัก "นี่มันเรื่องอะไรกัน" นาราอุทานด้วยความตกใจ เธออ่านอีเมลซ้ำแล้วซ้ำเล่า พยายามทำความเข้าใจกับข้อมูลที่ได้รับ มันเป็นข้อมูลที่ค่อนข้างละเอียด และดูเหมือนว่าจะมาจากคนที่อยู่ในวงในจริงๆ เธอตัดสินใจส่งอีเมลฉบับนี้ต่อไปให้กวินท์ พร้อมกับข้อความสั้นๆ ว่า "คุณกวินท์คะ รบกวนช่วยดูเรื่องนี้ให้ด้วยค่ะ มันอาจจะสำคัญ" หลังจากนั้น นาราก็ลุกขึ้นยืน เดินไปที่โต๊ะทำงานของกวินท์อย่างรวดเร็ว เธอพบว่าเขากำลังง่วนอยู่กับเอกสารกองใหญ่ "คุณกวินท์คะ" กวินท์เงยหน้าขึ้นมองเธอ "ครับ คุณนารา" "ฉันได้รับอีเมลฉบับหนึ่งค่ะ" นาราอธิบาย "มันมาจากคนนิรนาม และมีข้อมูลที่น่าจะเกี่ยวข้องกับเรื่องของคุณพ่อค่ะ" กวินท์รับฟังอย่างตั้งใจ เมื่อนาราเล่ารายละเอียดเสร็จ เขาก็รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตรวจสอบ "ผมได้รับอีเมลของคุณแล้วครับ" "คุณคิดว่ามันเป็นเรื่องจริงไหมคะ" นาราถามด้วยน้ำเสียงกังวล "ผมไม่สามารถตอบได้ในตอนนี้ครับ" กวินท์ตอบ "แต่ผมจะตรวจสอบเรื่องนี้อย่างละเอียด" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ "คุณนาราครับ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ผมจะอยู่ตรงนี้เสมอ" นารายิ้มรับ "ขอบคุณค่ะ" เธอรู้สึกว่า แม้เรื่องราวจะยังไม่จบสิ้น แต่เธอก็ไม่ได้รู้สึกโดดเดี่ยวอีกต่อไป การมีกวินท์อยู่เคียงข้าง ทำให้เธอรู้สึกมั่นคงและมีกำลังใจที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่งทุกอย่างที่กำลังจะเข้ามา