ลมทะเลพัดแรง ปะทะใบหน้าเนียนละเอียดของหญิงสาวจนผมสีน้ำตาลเข้มปลิวไสว ดวงตาสีน้ำตาลเข้มทอประกายเศร้าสร้อยราวกับท้องฟ้าที่กำลังจะอับปาง เธอทอดสายตามองไปยังผืนน้ำสีครามกว้างใหญ่ที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา เสียงคลื่นซัดสาดกระทบโขดหินดังเป็นจังหวะ กลิ่นอายเค็มของทะเลที่ควรจะมอบความสดชื่นกลับปลุกความรู้สึกบางอย่างที่เธอพยายามฝังกลบมาตลอดสิบปีให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง “คิดถึงที่นี่จังเลยนะ” เสียงแหบพร่าดังขึ้นเบาๆ ลมพัดพากลุ่มผมปิดบังใบหน้าสวยคมของเธอไปชั่วขณะ ใบหน้าที่เคยเต็มไปด้วยรอยยิ้มสดใส บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความเหนื่อยล้าและความขมขื่นที่ฉายชัด “คุณแพรวาคะ” เสียงเรียกที่คุ้นเคยดังมาจากด้านหลัง หญิงสาวหันไปมองพบเจ้านายของเธอ คุณวิชิต ชายวัยกลางคนรูปร่างท้วม ใบหน้าใจดี กำลังเดินเข้ามาใกล้พร้อมกับแฟ้มเอกสารในมือ “ค่ะคุณวิชิต มีอะไรหรือเปล่าคะ” เธอพยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุด “ผมแค่อยากจะมารบกวนเวลาคุณแพรวาอีกสักครู่ พอดีมีเรื่องสำคัญที่ต้องคุยด้วยเป็นการส่วนตัว” คุณวิชิตพูดพลางกวาดสายตามองไปรอบๆ เหมือนจะแน่ใจว่าไม่มีใครได้ยิน แพรวากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก “เรื่องอะไรคะ” “เรื่องที่ผมคิดว่าคุณแพรวาอาจจะไม่อยากรับรู้เท่าไหร่ แต่ก็หลีกเลี่ยงไม่ได้” คุณวิชิตถอนหายใจยาว “มันเกี่ยวกับ... คุณธาม” ชื่อนั้นทำเอาแพรวาสะดุ้งเฮือก ร่างกายเกร็งขึ้นมาทันที หัวใจเต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก เธอก้มหน้าลงมองพื้นทันที ไม่กล้าสบตาคุณวิชิต “คุณธาม... เขา...” เธอกลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้ “เขาประสบอุบัติเหตุสาหัสครับ” คุณวิชิตพูดเสียงเบา “ตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาลเอกชนชื่อดังในกรุงเทพฯ อาการยังน่าเป็นห่วงมาก” แพรวาตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป ภาพความทรงจำในอดีตย้อนกลับมาเป็นฉากๆ ชายหนุ่มในชุดนักศึกษาที่เคยมีแววตาอบอุ่น เสียงหัวเราะที่สดใส รอยยิ้มที่เคยทำให้โลกทั้งใบของเธอสว่างไสว แต่ทั้งหมดนั้นกลับกลายเป็นเพียงฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนเธอมาตลอด “แล้ว... แล้วเขาเป็นยังไงบ้างคะ” เธอถามเสียงสั่นเครือ พยายามควบคุมอารมณ์ “หมอบอกว่า... มีโอกาสรอดน้อยครับ” คุณวิชิตพูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “ผมรู้ว่าเรื่องนี้มันอาจจะกระทบกระเทือนจิตใจคุณแพรวามาก แต่ผมคิดว่าคุณแพรวาควรจะรู้ไว้” แพรวายกมือขึ้นกุมหน้าอกตัวเอง ความรู้สึกราวกับมีเข็มแหลมนับพันทิ่มแทงเข้ามาในหัวใจ เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมสติ “ขอบคุณค่ะคุณวิชิต” “ผม... ผมควรจะกลับแล้วนะครับ” คุณวิชิตพูดอย่างรู้กาลเทศะ “ถ้ามีอะไรให้ผมช่วย บอกได้เลยนะครับ” “ค่ะ” แพรวาพยักหน้าเบาๆ มองตามหลังคุณวิชิตที่เดินจากไปจนลับสายตา เธอทรุดตัวลงนั่งบนก้อนหินเย็นเฉียบ ดวงตาเหม่อลอยมองออกไปนอกทะเลอีกครั้ง น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลรินออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ความเจ็บปวดที่เคยคิดว่าได้ฝังกลบเอาไว้ลึกที่สุด บัดนี้กลับปะทุขึ้นมาอีกครั้งอย่างรุนแรง สิบปี... สิบปีที่เธอพยายามหนี พยายามลืม พยายามสร้างชีวิตใหม่ที่ห่างไกลจากเขามากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เธอเลือกมาอยู่ที่เมืองเล็กๆ ริมทะเลแห่งนี้ ทำงานเป็นพนักงานต้อนรับในโรงแรมเล็กๆ แห่งหนึ่ง ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย ไม่ผูกพันกับใคร แต่ดูเหมือนว่าโชคชะตาจะเล่นตลกกับเธอเหลือเกิน คนที่เธออยากจะลืมมากที่สุด กลับเป็นคนที่สร้างความสะเทือนใจให้กับเธอได้มากที่สุดเช่นกัน “ธาม...” เธอเอ่ยชื่อนั้นออกมาเบาๆ เสียงแหบพร่า “ทำไม... ทำไมต้องเป็นแบบนี้” ความคิดถึงอดีต ความรู้สึกผิดที่แบกรับไว้ตลอดเวลา ภาพใบหน้าของแม่ที่เคยสั่งเสียก่อนตาย “อย่าไปยุ่งกับตระกูลของเขาอีกเด็ดขาด แพรวา จำไว้ว่าเราไม่มีวันไปอยู่จุดเดียวกับพวกเขาได้” เธอจำได้ดีถึงวันสุดท้ายที่เจอกับธาม วันที่ทุกอย่างพังทลายลง เธอจำได้ถึงคำพูดที่เขาตะคอกใส่เธอ วันที่ความรักของพวกเขากลายเป็นของต้องห้าม เป็นสิ่งผิดกฎที่ไม่อาจแตะต้องได้ “หนีไปให้พ้นนะแพรวา” เธอพึมพำกับตัวเอง “หนีไปให้พ้นจากเขา... หนีไปจากโลกของเขา” แต่ดูเหมือนว่าเธอจะหนีไม่พ้นจริงๆ ในขณะที่แพรวากำลังจมอยู่กับความคิดและความเจ็บปวด เสียงโทรศัพท์มือถือที่ดังขึ้นมาขัดจังหวะ เธอหยิบมันขึ้นมาดูชื่อผู้โทร ชื่อที่ไม่คุ้นเคย แต่กลับทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง “สวัสดีค่ะ” เธอรับสายเสียงสั่น “คุณแพรวาใช่ไหมครับ” เสียงผู้ชายดังมาจากปลายสาย “ผมหมอประจำตัวของคุณธามครับ” แพรวาตัวแข็งทื่อไปทั้งตัว “หมอ... มีอะไรหรือเปล่าคะ” “คือผมได้รับข้อมูลมาว่าคุณแพรวาเป็นญาติใกล้ชิดของคุณธามครับ” หมอพูดต่อ “ตอนนี้อาการของคุณธามแย่ลงมากครับ จำเป็นต้องได้รับการผ่าตัดด่วน แต่... เราต้องการลายเซ็นยินยอมจากญาติที่ใกล้ชิดที่สุด” ความเงียบเข้าครอบงำปลายสาย แพรวาเหมือนถูกหยุดหายใจไปชั่วขณะ “คุณแพรวาครับ คุณพอจะเดินทางมาโรงพยาบาลได้ไหมครับ” แพรวากุมโทรศัพท์แน่น มือสั่นเทา ดวงตาแดงก่ำ “ฉัน... ฉันจะไปเดี๋ยวนี้ค่ะ” เธอวางสาย พยายามลุกขึ้นยืน แต่ขาอ่อนแรงจนแทบจะทรงตัวไม่อยู่ ร่างกายของเธอสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ภาพใบหน้าของธามเมื่อสิบปีก่อนชัดเจนขึ้นมาในความทรงจำ แววตาที่เต็มไปด้วยความรัก ความหวัง และคำสัญญา แต่สุดท้าย ทุกอย่างก็จบลงด้วยความพังพินาศ “ฉันหนีเขามาตลอดชีวิต” เธอพึมพำกับตัวเอง “แต่สุดท้าย... ฉันก็ต้องกลับไปเผชิญหน้ากับเขาอีกครั้ง” เธอหันกลับไปมองทะเลอีกครั้ง ทะเลที่เคยเป็นเหมือนโลกอีกใบที่ช่วยให้เธอหลีกหนีจากความเจ็บปวด บัดนี้กลับกลายเป็นเพียงภาพสะท้อนของอดีตที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ แพรวาค่อยๆ เดินออกจากชายหาด มุ่งหน้าไปยังรถยนต์คันเก่าที่จอดอยู่ไม่ไกลนัก มือของเธอสั่นเทาขณะบิดกุญแจสตาร์ทเครื่องยนต์ โลกของเธอกำลังจะหมุนกลับไปหาจุดเริ่มต้นอีกครั้ง จุดที่เธอพยายามหนีมาตลอดสิบปี