ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานที่โอ่อ่าอีกครั้ง แพรวายังคงยืนนิ่ง สับสนกับเรื่องราวที่เพิ่งได้รับรู้ ธามินถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “ผมรู้ว่ามันยากที่จะรับรู้เรื่องเหล่านี้” เขาพูด “แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่าผมไม่ได้มีเจตนาจะทำร้ายใคร ผมแค่อยากแก้ไขความผิดพลาดในอดีต” แพรวาเงยหน้ามองเขา “คุณ… คุณแน่ใจนะคะว่าพ่อของฉันให้อภัยคุณจริงๆ” เธอถามด้วยน้ำเสียงที่ยังมีความกังวล ธามินมองสบตาเธอ นัยน์ตาของเขาสะท้อนความจริงใจ “ผมแน่ใจ” เขาตอบ “เราได้คุยกันอย่างเปิดอก พ่อของคุณเข้าใจผม และเขาก็… เขาบอกผมว่าเขาไม่เคยโกรธผมเลย เขาแค่ผิดหวังที่ผมเลือกเดินไปในเส้นทางที่ผิด” คำพูดของธามินทำให้แพรวารู้สึกโล่งใจขึ้นมาบ้าง แต่ความรู้สึกไม่สบายใจก็ยังคงอยู่ “แล้ว… ถ้าพ่อรู้ว่าคุณกำลังจะดูแลฉัน เขาจะรู้สึกอย่างไรคะ” “ผมเชื่อว่าเขาจะดีใจ” ธามินกล่าว “เขาเคยบอกผมว่าเขาเป็นห่วงอนาคตของคุณมาก เขาอยากให้คุณมีชีวิตที่ดี มีความสุข และไม่ลำบากเหมือนเขา” แพรวารู้สึกสะท้อนใจเมื่อได้ยินเช่นนั้น พ่อของเธอ… เขาเป็นห่วงเธอมากจริงๆ “ฉัน… ฉันไม่เคยรู้เลยว่าพ่อมีเรื่องราวมากมายขนาดนี้” เธอพึมพำ “คนเราทุกคนล้วนมีเรื่องราวในอดีต” ธามินกล่าว “บางเรื่องก็สวยงาม บางเรื่องก็เจ็บปวด แต่ทุกเรื่องราวล้วนหล่อหลอมให้เราเป็นเราในวันนี้” “แล้ว… คุณล่ะคะ” แพรวาถาม “คุณมีเรื่องราวในอดีตอะไรที่ทำให้คุณรู้สึกเจ็บปวดบ้าง” ธามินนิ่งไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังนึกถึงความทรงจำที่หวนกลับมา “ผมเคย… สูญเสียคนสำคัญไป” เขาตอบเสียงเบา “มันเป็นความสูญเสียที่ทำให้ผมตระหนักว่าชีวิตมันสั้นแค่ไหน และผมควรจะใช้ชีวิตให้คุ้มค่า” “ใครคะ” แพรวาถามอย่างอ่อนโยน “ผม… ไม่พร้อมที่จะเล่าเรื่องนั้นในตอนนี้” ธามินกล่าว “แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า ผมเข้าใจความรู้สึกของการสูญเสีย และผมไม่อยากให้คุณต้องเผชิญกับมันอีก” คำพูดของเขาทำให้แพรวารู้สึกอบอุ่นใจอย่างประหลาด ราวกับว่าเธอกำลังได้พบกับคนที่เข้าใจเธออย่างแท้จริง “ขอบคุณค่ะ” เธอเอ่ย “ที่เล่าเรื่องพวกนี้ให้ฉันฟัง” “ผมอยากให้เราเป็นเหมือนครอบครัวเดียวกัน” ธามินกล่าว “และครอบครัวก็ควรจะเปิดใจให้กันและกัน” คำว่า “ครอบครัว” ทำให้แพรวาใจเต้นแรง เธอไม่เคยคิดว่าตัวเองจะสามารถมีความรู้สึกเช่นนั้นกับธามินได้เลย “ครอบครัว… เหรอคะ” “ใช่” ธามินยิ้ม “หลังจากนี้ เราก็จะอยู่ด้วยกันในบ้านหลังนี้ และเราก็ต้องเผชิญหน้ากับทุกอย่างไปด้วยกัน” แพรวาสูดหายใจเข้าลึกๆ “ฉัน… ฉันไม่รู้ว่าฉันพร้อมหรือยัง” เธอสารภาพ “ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก” “ผมรู้” ธามินกล่าว “และผมก็พร้อมที่จะรอคุณ” เขาเดินเข้ามาใกล้แพรวา ก่อนจะยื่นมือมาสัมผัสแก้มของเธอเบาๆ “ผมจะไม่บังคับคุณ” เขาพูด “ผมจะให้เวลาคุณได้ปรับตัว และผมจะดูแลคุณให้ดีที่สุด” แพรวาหลับตาลง สัมผัสของเขามันอ่อนโยนและอบอุ่นอย่างไม่น่าเชื่อ “คุณ… คุณเปลี่ยนไปมากนะคะ” เธอเอ่ย “ผม… ผมพยายามที่จะเป็นคนที่ดีขึ้น” ธามินตอบ “เพื่อพ่อของคุณ และเพื่อคุณ” แพรวาค่อยๆ ลืมตาขึ้น สบตาของเขา “แล้ว… ถ้าฉันยังทำใจไม่ได้ล่ะคะ” “ผมจะอยู่ตรงนี้เสมอ” ธามินตอบ “ผมจะอยู่เคียงข้างคุณ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น” แพรวารู้สึกถึงน้ำตาที่เอ่อคลออีกครั้ง แต่คราวนี้มันเป็นน้ำตาแห่งความซาบซึ้ง “ขอบคุณค่ะ” เธอเอ่ยเสียงแผ่วเบา “ไม่ต้องขอบคุณ” ธามินกล่าว “แค่อยู่ตรงนี้กับผมก็พอ” เขาก้มลงจูบหน้าผากของเธออย่างอ่อนโยน “ผมสัญญา” เขาพูด “ผมจะดูแลคุณให้ดีที่สุด” แพรวาหลับตาลง ปล่อยให้ความรู้สึกที่ซับซ้อนถาโถมเข้ามาในใจ เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่ตอนนี้ เธอรู้สึกว่าเธอไม่ได้อยู่คนเดียวอีกต่อไป ธามินอยู่ที่นี่ เขาพร้อมที่จะอยู่เคียงข้างเธอ และเขาพร้อมที่จะดูแลเธอ “ฉัน… ฉันจะพยายามนะคะ” แพรวาเอ่ยเสียงเบา “นั่นคือสิ่งที่ผมต้องการ” ธามินกล่าว “แค่คุณพยายาม ผมก็พอใจแล้ว” เขาโอบกอดแพรวาไว้ในอ้อมแขนอย่างนุ่มนวล ปลอบประโลมเธอด้วยความอบอุ่น แพรวาปล่อยให้ตัวเองได้พักพิงอิงแอบอยู่ตรงนั้น รู้สึกถึงหัวใจของเขาที่เต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ “ทุกอย่างจะดีขึ้น” ธามินกระซิบข้างหูเธอ “ผมสัญญา” แพรวายิ้มบางๆ “ฉันหวังว่าจะเป็นเช่นนั้นนะคะ” “มันจะเป็นเช่นนั้น” ธามินยืนยัน “เพราะเราจะผ่านมันไปด้วยกัน” แพรวารู้สึกถึงความหวังเล็กๆ ที่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจ แม้ว่าอดีตจะซับซ้อนเพียงใด และอนาคตจะยังไม่แน่นอนเพียงใด แต่การมีธามินอยู่เคียงข้าง เธอก็รู้สึกว่าตัวเองไม่กลัวอีกต่อไป