วันเวลาค่อยๆ ผ่านไป แพรวาเริ่มปรับตัวเข้ากับชีวิตใหม่ในบ้านหลังใหญ่ภายใต้การดูแลของธามิน แม้ว่าความรู้สึกอึดอัดและไม่สบายใจจะยังคงมีอยู่บ้าง แต่เธอก็พยายามที่จะใช้ชีวิตอย่างปกติ วันๆ ของเธอส่วนใหญ่หมดไปกับการดูแลสวนหลังบ้าน การอ่านหนังสือ และการพูดคุยกับธามินในบางครั้ง ธามินเองก็พยายามทำตามคำมั่นสัญญา เขาดูแลแพรวาอย่างดีที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้ เขาจัดหาทุกอย่างที่เธอต้องการ มอบความสะดวกสบาย และที่สำคัญที่สุด เขาไม่เคยเร่งเร้าหรือกดดันเธอให้ตอบรับความรู้สึกใดๆ “วันนี้อยากทานอะไรเป็นพิเศษไหมครับ” ธามินถามขณะที่พวกเขานั่งทานอาหารเย็นร่วมกันบนโต๊ะยาวเหยียด แพรวาเงยหน้าขึ้นมองเขา “อะไรก็ได้ค่ะ ฉันไม่เรื่องมาก” เธอตอบ “แต่ผมอยากให้คุณได้ทานของอร่อยๆ” ธามินกล่าว “ผมจะให้เชฟทำอาหารที่คุณชอบ” “ฉันชอบอาหารง่ายๆ ค่ะ” แพรวาตอบ “อย่างเช่น… แกงเขียวหวาน กับไข่เจียว” ธามินยิ้ม “ได้เลยครับ” เขาหันไปสั่งพนักงานให้แจ้งเชฟทันที บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยความเงียบ แต่ไม่ใช่ความเงียบที่อึดอัด มันเป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยความเข้าใจและความสบายใจ “คุณ… ไม่เคยคิดจะแต่งงานเลยเหรอคะ” แพรวาถามขึ้นมาอย่างกะทันหัน ธามินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบ “เคยคิดครับ… แต่ก็ยังไม่เจอคนที่ใช่” “แล้ว… คุณเคยรักใครมากๆ ไหมคะ” แพรวาถามต่อ ธามินวางส้อมลง มองสบตาเธอ “ผมเคย… รัก” เขาตอบเสียงเบา “แต่สุดท้าย… มันก็ไม่เป็นอย่างที่หวัง” “เป็นเรื่องอะไรคะ” แพรวาถามด้วยความสงสัย ธามินส่ายหน้า “มันเป็นเรื่องในอดีต และผมก็… ไม่อยากจะพูดถึงมันอีก” แพรวาพยักหน้า เธอเข้าใจว่าบางเรื่องราวก็ควรจะถูกเก็บไว้เป็นส่วนตัว “ฉันขอโทษนะคะที่ถาม” “ไม่เป็นไร” ธามินยิ้ม “ผมรู้ว่าคุณอยากจะรู้จักผมมากขึ้น” “ค่ะ” แพรวาตอบ “ฉันอยากรู้ว่าคุณเป็นคนอย่างไรจริงๆ” “ผมก็อยากให้คุณรู้” ธามินกล่าว “และผมก็หวังว่าคุณจะ… เข้าใจผม” หลังจากมื้ออาหาร แพรวาปลีกตัวออกไปเดินเล่นในสวนตามลำพัง เธอชอบบรรยากาศที่นี่ มันเงียบสงบ และทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลาย ขณะที่เธอกำลังเดินชมดอกไม้อยู่ จู่ๆ ธามินก็เดินเข้ามาหาเธอ “คุณ… ไม่เหนื่อยเหรอครับ” เขาถาม “ไม่ค่ะ” แพรวาตอบ “ที่นี่ทำให้ฉันรู้สึกดี” “ผมดีใจ” ธามินกล่าว “ผมอยากให้คุณรู้สึกสบายใจที่สุดที่นี่” เขาเดินเข้ามาใกล้ ยืนเคียงข้างเธอ “ผมรู้ว่าคุณอาจจะยังไม่แน่ใจในความรู้สึกของตัวเอง” เขาพูด “แต่ผมก็หวังว่าวันหนึ่ง คุณจะ… เปิดใจให้ผม” แพรวาเงยหน้ามองเขา “ฉัน… ฉันไม่รู้ว่าจะทำได้อย่างไรค่ะ” เธอสารภาพ “ไม่เป็นไร” ธามินตอบ “ผมจะรอ” เขาโอบไหล่ของเธอเบาๆ “ผมสัญญาว่าผมจะทำให้คุณมีความสุข” แพรวารู้สึกถึงความอบอุ่นจากอ้อมแขนของเขา เธอไม่ได้ผลักไสเขาออกไป แต่ก็ไม่ได้ตอบรับความรู้สึกของเขาอย่างเต็มที่ “คุณ… รู้ไหมคะ” แพรวาเอ่ยขึ้นมา “ฉันไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตของฉันจะมาถึงจุดนี้” “ผมก็ไม่เคยคิดเหมือนกัน” ธามินกล่าว “แต่บางครั้ง… ชีวิตก็พาเราไปในที่ที่เราไม่เคยคาดคิด” “แล้ว… คุณคิดว่าอนาคตของเราจะเป็นอย่างไรคะ” แพรวาถาม ธามินเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบ “ผมไม่รู้” เขาพูด “แต่ผมหวังว่ามันจะเป็นอนาคตที่ดี” “แล้ว… ถ้าฉันยังคงหนีคุณอยู่ล่ะคะ” แพรวาถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความกังวล ธามินหันมาสบตาเธอ “คุณหนีผมไม่พ้นหรอก แพรวา” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนแต่หนักแน่น “เพราะผม… จะไม่ปล่อยคุณไปไหน” คำพูดของเขาทำให้แพรวารู้สึกทั้งกลัวและหวั่นไหว เธอไม่รู้ว่าควรจะตีความคำพูดของเขาอย่างไร “ผมไม่ได้หมายความว่าจะบังคับคุณ” ธามินรีบกล่าวเมื่อเห็นสีหน้าของเธอ “ผมแค่หมายความว่า… ผมจะอยู่ที่นี่กับคุณเสมอ” แพรวาพยักหน้าช้าๆ “ฉันเข้าใจค่ะ” “คุณ… กำลังจะไปไหนคะ” ธามินถามเมื่อเห็นแพรวาทำท่าจะเดินออกไป “ฉัน… แค่อยากอยู่คนเดียวสักพักค่ะ” แพรวาตอบ “ได้ครับ” ธามินยอมปล่อย “ถ้าคุณต้องการอะไร ก็บอกผมได้เสมอ” แพรวาเดินออกไป ปล่อยให้ธามินยืนมองตามหลังเธอไป ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวังและความไม่แน่ใจ ความสัมพันธ์ของพวกเขาเปราะบางราวกับแก้วที่ใกล้จะแตก แพรวายังคงมีกำแพงที่มองไม่เห็นกั้นอยู่ระหว่างเธอและธามิน แม้ว่าธามินจะพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้เธอเปิดใจ แต่เธอก็ยังคงยึดติดกับความกลัวและความไม่มั่นคงในอดีต ธามินรู้ดีว่าเขาต้องใช้เวลา และต้องอดทน เขาจะไม่เร่งรีบ แต่เขาจะอยู่ที่นี่ รอคอยวันที่แพรวาจะพร้อมที่จะก้าวข้ามกำแพงเหล่านั้น และมอบหัวใจให้กับเขา แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็อดคิดไม่ได้ว่า… หากวันหนึ่งแพรวาไม่สามารถก้าวข้ามอดีตไปได้จริงๆ เขาจะทำอย่างไร? เขาจะสามารถทนอยู่กับความสัมพันธ์ที่ไม่มีวันสมบูรณ์ได้หรือไม่? คำถามเหล่านี้ยังคงวนเวียนอยู่ในความคิดของเขา ก่อให้เกิดรอยร้าวเล็กๆ ในความสัมพันธ์ที่เขากำลังพยายามสร้างขึ้นมา