แพรวาพยายามใช้ชีวิตให้เหมือนเดิมมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ การรดน้ำต้นไม้ในสวนยามเช้า การเลือกสรรหนังสือที่น่าสนใจจากชั้นวางในห้องสมุดส่วนตัวของธามิน และการจัดดอกไม้ในแจกันใบใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางห้องโถง ทุกกิจกรรมที่ทำล้วนเป็นเครื่องมือชั้นดีในการเบี่ยงเบนความสนใจจากเรื่องราวอันซับซ้อนที่กำลังถาโถมเข้ามาในชีวิตของเธอ ธามินยังคงรักษาสัญญาของเขา เขาปฏิบัติต่อเธอด้วยความสุภาพอ่อนโยนและให้เกียรติอย่างสม่ำเสมอ เขาไม่เคยเร่งรัดหรือกดดันให้เธอต้องตอบคำถามใดๆ หรือต้องทำในสิ่งที่เธอไม่ต้องการ เขาเพียงแต่รอคอยด้วยความอดทน ราวกับว่าเขากำลังรอให้ดอกไม้ที่กำลังจะบานค่อยๆ คลี่กลีบออกอย่างช้าๆ “วันนี้คุณอยากทานอะไรเป็นพิเศษไหมครับ” เสียงของธามินดังขึ้นมาจากทางด้านหลังขณะที่แพรวากำลังก้มหน้ามองดูแปลงกุหลาบที่เริ่มจะผลิดอก “ผมจะให้แม่ครัวเตรียมให้” แพรวาเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอจับจ้องไปยังใบหน้าของชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงนั้น แสงแดดยามบ่ายส่องกระทบใบหน้าของเขา ทำให้เห็นเงาจางๆ ที่ขอบตาซึ่งบ่งบอกถึงความเหนื่อยล้าที่อาจซ่อนอยู่ “อะไรก็ได้ค่ะ คุณธามิน” เธอตอบเสียงเบา “ฉันทานได้ทุกอย่าง” ธามินยิ้มบางๆ “ถ้าอย่างนั้น ผมขออนุญาตเลือกเมนูที่คิดว่าน่าจะถูกปากคุณนะครับ” เขากล่าว “ผมได้สอบถามจากแม่บ้านแล้ว ได้ความว่าคุณชอบทานอาหารไทยรสจัดจ้านนิดหน่อย” แพรวาพยักหน้าโดยไม่ได้โต้แย้งใดๆ เธอรู้สึกทึ่งกับการเอาใจใส่ในรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ของเขา มันทำให้เธอรู้สึกสับสนอย่างบอกไม่ถูก ด้านหนึ่งเธอรู้สึกขอบคุณที่เขาแสดงออกเช่นนี้ แต่อีกด้านหนึ่ง ความรู้สึกผิดและความไม่ไว้วางใจในอดีตก็ยังคงกัดกินใจเธออยู่ลึกๆ “คุณแพรวาครับ” ธามินเอ่ยขึ้นอีกครั้งหลังจากเงียบไปสักครู่ “ผมอยากจะขออนุญาตคุณเรื่องหนึ่ง” แพรวาหันไปมองเขา “เรื่องอะไรคะ” “ผมอยากจะขอให้คุณไปร่วมงานเลี้ยงการกุศลของบริษัทในอีกสองสัปดาห์ข้างหน้า” ธามินกล่าว “ผมทราบว่าคุณอาจจะยังไม่สะดวกใจที่จะพบปะผู้คนมากมาย แต่ผมคิดว่ามันอาจจะเป็นโอกาสที่ดีในการแสดงให้ทุกคนเห็นว่าคุณสบายดี และยังเป็นการตอบแทนสังคมอีกด้วย” แพรวาลังเลใจ “งานเลี้ยงการกุศลเหรอคะ” เธอทวนคำ “ฉัน… ฉันไม่แน่ใจว่าจะทำได้ค่ะ” “ผมเข้าใจครับ” ธามินกล่าวอย่างอ่อนโยน “แต่ผมอยากให้คุณลองคิดดูนะครับ ผมจะอยู่ข้างๆ คุณเสมอ ถ้าคุณรู้สึกไม่สบายใจหรืออยากจะกลับ เราก็กลับทันที” บทสนทนาของทั้งสองถูกขัดจังหวะด้วยเสียงโทรศัพท์มือถือของธามินที่ดังขึ้น เขาขอตัวไปรับสายก่อน ทิ้งให้แพรวาอยู่ลำพังกับความคิดของตัวเอง งานเลี้ยงการกุศล… การพบปะผู้คนมากมาย… มันเป็นสิ่งสุดท้ายที่เธออยากจะเผชิญหน้าในตอนนี้ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็อดคิดไม่ได้ว่านี่อาจจะเป็นโอกาสที่จะได้ลองทำอะไรที่แตกต่างออกไปบ้าง หลังจากที่ต้องหลบซ่อนและหวาดระแวงมานาน หลายวันต่อมา ระหว่างที่แพรวากำลังเดินเลือกซื้อของในตลาดสดแห่งหนึ่งใกล้กับคฤหาสน์ ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้หัวใจของเธอแทบจะหยุดเต้น หญิงสาวคนหนึ่งกำลังยืนเลือกซื้อผลไม้อยู่ไม่ไกลจากเธอ ผมสีดำยาวสลวย ใบหน้าที่มีเครื่องสำอางค์แต่งแต้มอย่างประณีต และรูปร่างที่คุ้นเคย… มันคืออลิสา เพื่อนสนิทของเธอที่เธอไม่ได้พบเจอมานานหลายปี “อลิสา!” แพรวาอุทานชื่อเพื่อนออกมาอย่างเผลอไผล หญิงสาวคนนั้นหันขวับมา ดวงตาเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจระคนดีใจ “แพรวา! พระเจ้า… นี่มันเรื่องจริงเหรอเนี่ย!” อลิสาเดินตรงเข้ามาหาแพรวาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะคว้าเธอเข้ามากอดแน่น “ฉันคิดถึงเธอแทบแย่! หายไปไหนมาตั้งนาน ยัยบ้า!” น้ำตาคลอหน่วยของแพรวา “ฉัน… ฉันก็คิดถึงเธอมากเหมือนกัน” เธอพยายามกลั้นน้ำตา “ฉัน… ฉันมีเรื่องอยากเล่าให้ฟังเยอะแยะเลย” “ฉันก็เหมือนกัน!” อลิสาผละออกเล็กน้อย มองสำรวจใบหน้าของแพรวา “เธอดูเปลี่ยนไปนะ แต่ก็ยังน่ารักเหมือนเดิม” เธอหัวเราะเบาๆ “แล้วนี่มาทำอะไรแถวนี้เนี่ย ฉันว่าบ้านเธอไม่ได้อยู่แถวนี้ไม่ใช่เหรอ” แพรวาชะงักไปเล็กน้อย คำถามของอลิสาเหมือนจะตอกย้ำถึงความผิดปกติในชีวิตของเธอ “ฉัน… เอ่อ…” “ไม่เป็นไร ถ้าไม่อยากเล่าตอนนี้” อลิสาเห็นท่าทีของเพื่อนก็รีบพูด “เดี๋ยวเราไปนั่งคุยกันที่ร้านกาแฟดีกว่า ฉันมีเรื่องตื่นเต้นจะเล่าให้เธอฟังด้วย!” แพรวารู้สึกเหมือนตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก การได้พบอลิสาเป็นเรื่องที่น่ายินดีอย่างยิ่ง แต่ในขณะเดียวกัน มันก็ทำให้เธอรู้สึกหวาดหวั่น กลัวว่าอดีตที่เธอพยายามหนีจะย้อนกลับมาหลอกหลอนอีกครั้ง เธอควรจะบอกความจริงแก่อลิสาอย่างไรดี หรือเธอควรจะสร้างเรื่องราวขึ้นมาเพื่อปกปิดความจริงทั้งหมด “ตกลงค่ะ” แพรวาตัดสินใจตอบออกไป “ไปร้านกาแฟกัน” ขณะที่ทั้งสองกำลังเดินออกจากตลาดสด ธามินซึ่งเพิ่งจะขับรถผ่านมาเพื่อจะแวะซื้อของบางอย่างพอดี ก็เห็นภาพของแพรวากำลังเดินอยู่กับหญิงสาวอีกคนหนึ่ง เขาชะลอรถลงเล็กน้อย ดวงตาจับจ้องไปยังแพรวาด้วยความสงสัย ก่อนที่เขาจะสังเกตเห็นใบหน้าของหญิงสาวอีกคนหนึ่ง ธามินขมวดคิ้วแน่น เขาจำใบหน้านั้นได้ มันเป็นใบหน้าของอลิสา ลูกสาวของนักธุรกิจคู่แข่งคนสำคัญของตระกูลเขา นี่มันช่างเป็นความบังเอิญที่น่าประหลาดใจเสียจริง