แพรวารู้สึกประหลาดใจเมื่อรถยนต์คันหรูก็จอดสนิทลงหน้าคฤหาสน์ที่ดูโอ่อ่าและเงียบสงัดกว่าที่เธอเคยเห็นมันจากภายนอก คฤหาสน์หลังนี้ตั้งตระหง่านอยู่บนเนินเขา ท่ามกลางสวนดอกไม้และต้นไม้นานาพันธุ์ ดูสวยงามราวกับหลุดออกมาจากนิตยสาร แต่ขณะเดียวกันก็แฝงไว้ด้วยความลึกลับที่น่าขนลุก “นี่คือบ้านของพ่อคุณเหรอคะ” แพรวาถามเสียงสั่น พลางกวาดสายตามองความใหญ่โตของคฤหาสน์ที่ดูเหมือนปราสาทโบราณแห่งหนึ่ง “ใช่” ชายหนุ่มตอบสั้นๆ ดวงตาคมกริบยังคงจับจ้องใบหน้าของเธออย่างพิจารณา “นี่คือที่ที่ฉันเติบโตมา และเป็นที่ที่พ่อฉันอยากให้เรากลับมาอยู่ด้วยกัน” คำพูดของเขาทำให้แพรวารู้สึกหนักอึ้งในหัวใจ การกลับมาที่นี่มันไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับเธอเลยแม้แต่น้อย ทุกย่างก้าวที่ก้าวเข้ามาในบริเวณคฤหาสน์แห่งนี้ เต็มไปด้วยความทรงจำที่ปะปนกันไปทั้งดีและร้าย โดยเฉพาะความทรงจำเกี่ยวกับผู้ชายที่เธอพยายามหนีมาตลอดชีวิต ความทรงจำที่ทำให้เธอเจ็บปวด และครั้งหนึ่งเคยคิดว่าตัวเองจะไม่มีวันได้เผชิญหน้ากับมันอีก “คุณแน่ใจเหรอคะ” เธอถาม พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น “ฉัน... ฉันไม่คิดว่าฉันพร้อม” “ไม่ว่าเธอจะพร้อมหรือไม่ก็ตาม เธอก็ต้องอยู่ที่นี่” เขาตอบกลับทันที น้ำเสียงเฉียบขาดไม่เปิดโอกาสให้ต่อรอง “สถานการณ์มันบังคับ และฉันก็ไม่คิดจะปล่อยเธอไปไหนอีกแล้ว” แพรวาเม้มปากแน่น รู้สึกถึงแรงกดดันที่ถาโถมเข้ามาอีกครั้ง เขาพูดราวกับว่าเธอเป็นของที่เขาจะจับจองและควบคุมได้เสมอ เธอไม่เคยชอบความรู้สึกนี้เลย มันทำให้เธอรู้สึกไร้ซึ่งอิสรภาพ ความรู้สึกที่เธอเคยพยายามดิ้นรนเพื่อหลีกหนีมาตลอด “คุณจะทำอะไรกับฉัน” เธอถาม น้ำเสียงแฝงความหวาดระแวง “ฉันจะดูแลเธอ” เขาตอบ ดวงตาคู่นั้นมองลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ ราวกับจะอ่านความคิดทั้งหมดที่ซ่อนอยู่ภายใน “และจะปกป้องเธอจากอันตรายทั้งหมดที่กำลังคืบคลานเข้ามา” “อันตราย?” แพรวาเลิกคิ้ว “คุณหมายถึงอะไร” “หมายถึงคนที่กำลังตามหาเธออยู่ไง” เขาพูดพร้อมกับขยับเข้ามาใกล้เธอมากขึ้น กลิ่นอายของความเป็นผู้ชายที่แข็งแกร่งและอันตรายลอยมากระทบจมูกเธอ “คนที่เธอหนีมาตลอดหลายปีนี้” หัวใจของแพรวาเต้นระรัวขึ้นมาอีกครั้ง ความรู้สึกหวาดกลัวที่เคยถูกกดทับไว้ เริ่มผุดขึ้นมาอีกครั้ง เธอรู้ดีว่าเขาหมายถึงใคร และความจริงที่เขาพูดก็สอดคล้องกับความรู้สึกของเธอที่ว่า มีบางอย่างกำลังจะเกิดขึ้น “คุณรู้ได้ยังไง” เธอถามอย่างไม่เชื่อสายตา “ฉันรู้ทุกอย่างที่เกี่ยวกับเธอ แพรวา” เขาตอบ ใบหน้าเขาเรียบเฉย แต่ในแววตานั้นฉายแววบางอย่างที่อ่านไม่ออก “และฉันก็ไม่เคยปล่อยให้ใครที่ฉันหวงแหนต้องตกอยู่ในอันตราย” คำว่า ‘หวงแหน’ ทำให้แพรวารู้สึกประหลาดใจระคนสับสน ผู้ชายคนนี้กำลังพูดถึงอะไรกันแน่ เขามีสิทธิ์อะไรมาหวงแหนเธอ? “คุณไม่มีสิทธิ์มาพูดแบบนี้” เธอสวนกลับทันที ความโกรธเริ่มปะทุขึ้นมา แทนที่ความกลัว “คุณทำอะไรกับฉันก็ได้ แต่คุณไม่มีสิทธิ์มาบอกว่าหวงแหนฉัน” “ฉันมีสิทธิ์” เขาตอบ น้ำเสียงหนักแน่นและมั่นคง “และเธอจะไม่มีวันหนีฉันพ้นอีกแล้ว” เขาค่อยๆ ก้าวลงจากรถ ล้อมกรอบเธอไว้ก่อนที่เธอจะได้ก้าวลงจากรถ เขาเปิดประตูให้เธออย่างสุภาพ แต่ในท่าทีนั้นแฝงไว้ด้วยการควบคุม เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังตกอยู่ในกรงทองที่สวยงามแต่ไร้ทางออก “เข้ามาข้างในกันเถอะ” เขาบอก น้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อย แต่ก็ยังคงความเด็ดขาด แพรวาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมสติอีกครั้ง นี่คือสิ่งที่เธอหนีมาตลอดชีวิต และตอนนี้เธอกลับต้องกลับมาเผชิญหน้ากับมันอีกครั้ง เธอไม่รู้ว่าข้างหน้าจะเป็นอย่างไร จะมีอันตรายรออยู่ หรือจะมีอะไรที่เธอคาดไม่ถึง แต่เธอรู้เพียงอย่างเดียวว่า เธอไม่สามารถถอยหลังกลับได้อีกต่อไปแล้ว เมื่อก้าวเท้าเข้าไปในคฤหาสน์ แพรวาก็รู้สึกได้ถึงความหรูหราโอ่อ่าที่แผ่ซ่านไปทั่วทุกอณู เฟอร์นิเจอร์โบราณราคาแพงที่ตั้งเรียงราย การตกแต่งที่หรูหราแต่แฝงไว้ด้วยความขรึมเคร่ง ชวนให้นึกถึงอดีตที่ถูกลืมเลือน เพดานสูงโปร่งที่ประดับด้วยโคมไฟระย้าคริสตัลขนาดมหึมา สะท้อนแสงไฟเป็นประกายวูบวาบราวกับดวงดาวนับพัน “เชิญ” เขาผายมือไปยังโถงกลางที่กว้างขวาง “ยินดีต้อนรับกลับบ้าน” คำว่า ‘บ้าน’ ที่หลุดออกจากปากเขา ทำให้แพรวารู้สึกสะท้านไปทั้งตัว บ้าน? ที่นี่ไม่ใช่บ้านของเธอ มันเป็นบ้านของเขา บ้านของครอบครัวที่เธอพยายามตัดขาดมาตลอดชีวิต “คุณ... คุณจะให้ฉันอยู่ที่นี่จริงๆ เหรอคะ” แพรวาถาม เสียงแผ่วเบา “ใช่” เขาตอบ มองสำรวจปฏิกิริยาของเธอ “ที่นี่คือที่ที่ปลอดภัยที่สุดสำหรับเธอ” “แต่...” “ไม่มีแต่ แพรวา” เขาพูดแทรกขึ้นมาทันที “ฉันบอกแล้วไงว่าฉันจะปกป้องเธอ และที่นี่คือที่เดียวที่ฉันมั่นใจว่าจะทำได้” แพรวาเงียบไป เธอไม่รู้จะพูดอะไรอีกต่อไปแล้ว เขาแข็งแรงและเด็ดขาดเกินไป เธอรู้ดีว่าการต่อต้านในตอนนี้คงไม่ก่อให้เกิดประโยชน์อันใด เธอจึงได้แต่ถอนหายใจเบาๆ และก้าวเดินตามเขาเข้าไปในคฤหาสน์หลังใหญ่ ราวกับหุ่นเชิดที่ถูกบังคับให้เดินตามเจ้านาย “เดี๋ยวจะมีคนมาดูแลเธอ” เขาบอก พร้อมกับหันไปกดปุ่มอินเตอร์คอมที่ผนัง “ส่วนฉัน มีธุระต้องไปจัดการ” “คุณจะไปไหน” แพรวาถามอย่างร้อนรน “ฉันจะไปเตรียมเรื่องบางอย่าง” เขาตอบ ดวงตาคมกริบของเขาสบเข้ากับดวงตาของเธอ “เรื่องที่จำเป็นต้องทำ เพื่อความปลอดภัยของเราทั้งสองคน” แพรวาไม่เข้าใจสิ่งที่เขาพูด แต่เธอสัมผัสได้ถึงความไม่แน่นอนที่คุกคามอยู่รอบตัว ราวกับเงาแห่งอดีตที่ตามหลอกหลอนกำลังจะย้อนกลับมาอีกครั้ง