รถหรูสีดำสนิทแล่นเข้ามาจอดในบริเวณคฤหาสน์หลังใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางแมกไม้นานาพันธุ์ แพรวาเงยหน้ามองอาคารโอ่อ่าเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกหลากหลายปะปนกัน ทั้งความประทับใจในความสวยงามและความรู้สึกหวาดหวั่นที่ก่อตัวขึ้นภายในใจ “นี่… นี่คือบ้านของคุณเหรอคะ” เธอถามเสียงตะกุกตะกัก “ใช่” ธามินตอบ พลางเปิดประตูรถให้เธอ “และหลังจากนี้ มันก็จะเป็นบ้านของคุณด้วย” แพรวาแทบจะทรงตัวไม่อยู่เมื่อได้ยินประโยคนั้น “บ้านของฉัน? ฉัน… ฉันจะมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง” “คุณมีสิทธิ์เต็มที่ที่จะอยู่ที่นี่” ธามินพูดด้วยน้ำเสียงที่ทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกครอบงำ “คุณได้เซ็นเอกสารแล้ว จำไม่ได้เหรอ” “แต่… ฉันไม่ได้ตั้งใจจะ…” “ไม่เป็นไร” ธามินขัดขึ้น “ผมรู้ว่าคุณยังไม่พร้อม แต่เราจะค่อยๆ ปรับตัวเข้าหากัน” เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอ แล้วโอบไหล่เบาๆ พลางจูงเธอเข้าไปในตัวคฤหาสน์ บรรยากาศภายในบ้านหรูหราโอ่อ่า แต่กลับให้ความรู้สึกเย็นยะเยือกและเวิ้งว้างในเวลาเดียวกัน เฟอร์นิเจอร์ราคาแพงถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ แต่กลับขาดความอบอุ่น “นี่ห้องของคุณ” ธามินเปิดประตูห้องนอนห้องหนึ่งให้เธอ ห้องนอนขนาดใหญ่ ตกแต่งด้วยโทนสีอ่อนสบายตา มีระเบียงที่มองเห็นสวนสวยด้านนอก “ผมให้แม่บ้านเตรียมทุกอย่างไว้ให้คุณแล้ว เสื้อผ้าที่คุณต้องการ ของใช้ส่วนตัว ทุกอย่างมีพร้อม” แพรวาเดินเข้าไปในห้องอย่างเชื่องช้า สายตาของเธอสำรวจไปทั่วห้องอย่างพิจารณา ทุกอย่างดูสมบูรณ์แบบจนน่ากลัว ราวกับว่ามันถูกเตรียมไว้สำหรับเธอมานานแล้ว “คุณ… คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันชอบอะไร” เธอถามอย่างสงสัย “ผมจำได้” ธามินตอบเรียบๆ “ถึงแม้ว่าคุณจะพยายามลืม แต่ผมไม่เคยลืมเลย” คำพูดของเขาทำให้แพรวารู้สึกเหมือนถูกกระชากเข้าไปในอดีตอีกครั้ง ภาพของความทรงจำที่เธอพยายามจะลบเลือน บัดนี้กลับผุดขึ้นมาอย่างชัดเจน “คุณ… คุณเคยอยู่ที่นี่มาก่อนหรือคะ” แพรวาถาม มองไปรอบๆ ห้อง ราวกับจะหาเงาของอดีต “ใช่” ธามินตอบ “ผมเคยอยู่ที่นี่กับครอบครัว แต่หลังจาก… หลังจากเรื่องของเรา ผมก็ไม่ได้กลับมาอีกเลย จนกระทั่งวันนี้” “เรื่องของเรา…” แพรวาพึมพำ “เรื่องของเรามันจบไปนานแล้วนะคะ” “สำหรับคุณอาจจะใช่” ธามินถอนหายใจ “แต่สำหรับผม มันเพิ่งจะเริ่มต้น” แพรวารู้สึกเหมือนถูกกักขังอยู่ในกรงทอง เธออยู่ที่นี่ด้วยความไม่เต็มใจ ถูกบีบบังคับด้วยลายเซ็นบนเอกสารแผ่นเดียว “ฉัน… ฉันขออยู่คนเดียวสักพักนะคะ” เธอเอ่ย “ได้” ธามินตอบ “ถ้าคุณต้องการอะไร บอกผมได้ตลอดเวลา” เขาผายมือไปทางประตู แล้วเดินออกไป ทิ้งให้แพรวาอยู่ลำพังในห้องนอนที่กว้างใหญ่ เมื่อประตูห้องปิดลง แพรวาก็ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น เธอปล่อยให้น้ำตาไหลรินออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ภาพของธามินในอดีต ภาพความสุขที่เธอเคยมีร่วมกัน และภาพความเจ็บปวดที่เขาได้มอบให้ มันถาโถมเข้ามาอย่างไม่หยุดยั้ง “ทำไม… ทำไมต้องเป็นแบบนี้” เธอพึมพำกับตัวเอง “ฉันหนีมาตลอดชีวิต ทำไมถึงกลับมาอยู่ที่นี่อีกครั้ง” เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา พยายามจะโทรหาใครสักคน แต่แล้วเธอก็นึกขึ้นได้ ว่าเธอไม่มีใครที่จะพึ่งพาได้อีกแล้ว “ฉันต้องเข้มแข็ง” แพรวาบอกตัวเอง “ฉันต้องหาทางออกไปจากที่นี่” เธอเดินไปที่ระเบียง มองออกไปยังสวนสวยเบื้องล่าง แม้ว่าจะเป็นสถานที่ที่สวยงาม แต่กลับให้ความรู้สึกเหมือนกำลังจมอยู่ใต้น้ำ “คุณกำลังทำอะไรอยู่ธามิน” แพรวาพึมพำ “คุณกำลังพยายามจะทำลายฉันอีกครั้งหรือไง” เธอไม่รู้ว่าการตัดสินใจเซ็นเอกสารในครั้งนี้ จะนำพาเธอไปสู่สิ่งใด แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้แน่ชัด คือชีวิตของเธอได้เปลี่ยนไปแล้ว และมันอาจจะไม่มีวันกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีก “ฉันจะยอมให้คุณทำลายฉันไม่ได้” แพรวาตั้งปณิธานกับตัวเอง “ฉันจะต้องหาทางหลุดพ้นจากที่นี่ให้ได้” เธอสูดหายใจลึกๆ พยายามรวบรวมสติ พลางคิดถึงแผนการที่จะหลบหนีออกไปจากคฤหาสน์หลังนี้