เช้าวันต่อมา แพรวาลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกเหนื่อยล้า ร่างกายยังคงเจ็บปวดไปหมด แต่จิตใจกลับแข็งแกร่งขึ้นกว่าเมื่อวาน เธอตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ยอมแพ้ “คุณตื่นแล้ว” เสียงของธามินดังขึ้นเมื่อเธอเดินเข้ามาในห้องรับประทานอาหาร แพรวาหันไปมองเขา เขานั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะ ใบหน้าดูอ่อนโยนกว่าเมื่อวานเล็กน้อย “อรุณสวัสดิ์ค่ะ” เธอตอบเสียงเรียบ “ทานอะไรไหม” ธามินถาม “ผมให้แม่บ้านเตรียมไว้ให้แล้ว” “ฉันไม่หิวค่ะ” แพรวาตอบ “แพรวา” ธามินเรียกชื่อเธอ “ผมรู้ว่าคุณคงรู้สึกไม่ดี แต่ผมอยากให้คุณเข้าใจ” “เข้าใจอะไรคะ” แพรวาถาม “เข้าใจว่าทำไมผมถึงต้องทำแบบนี้” ธามินพูด น้ำเสียงของเขาจริงจัง “ผมรู้ว่าการกระทำของผมในอดีตมันทำร้ายคุณมาก แต่ผมก็มีเหตุผลของผม” “เหตุผลของคุณคืออะไรคะ” แพรวาถาม เธออยากรู้จริงๆ ว่าอะไรคือสิ่งที่ทำให้เขาทำกับเธอได้ขนาดนั้น ธามินวางมีดส้อมลง แล้วมองตรงมาที่แพรวา “คุณจำเรื่องราวทั้งหมดได้จริงๆ หรือเปล่า” แพรวาลังเลเล็กน้อย “ฉัน… ฉันจำได้บางส่วนค่ะ” “บางส่วน?” ธามินหัวเราะเบาๆ “คุณคิดว่าผมทิ้งคุณไปเพราะผมไม่รักคุณอย่างนั้นเหรอ” “แล้วมันเป็นเพราะอะไรคะ” แพรวาถาม “เพราะผมกลัว” ธามินตอบ “ผมกลัวที่จะเสียคุณไป” “กลัว?” แพรวาไม่เข้าใจ “คุณกลัวเสียฉันไป แล้วทำไมคุณถึงทิ้งฉันไป” “ตอนนั้น… ตอนนั้นผมได้ข่าวว่าคุณกำลังจะแต่งงานกับคนอื่น” ธามินเล่า “ข่าวลือมันแพร่สะพัดไปทั่ว ผมพยายามจะถามคุณ แต่คุณก็ไม่ยอมรับ ผมคิดว่าคุณกำลังจะทิ้งผมไปจริงๆ” แพรวาอึ้งไป เธอไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน “แต่งงาน? ใครบอกคุณคะ” “เพื่อนของคุณ” ธามินตอบ “เพื่อนของคุณคนนั้น… ที่ชื่อนิว” “นิว…” แพรวาพึมพำ “เธอ… เธอไปบอกคุณอย่างนั้นเหรอคะ” “ใช่” ธามินพยักหน้า “เธอเข้ามาบอกผมว่าคุณกำลังจะแต่งงานกับนักธุรกิจใหญ่คนหนึ่ง และผมไม่มีทางสู้เขาได้” แพรวารู้สึกเหมือนหัวใจกำลังจะหยุดเต้น “นิว… ทำไมเธอถึงทำแบบนั้น” “ผมไม่รู้” ธามินส่ายหน้า “แต่ตอนนั้น ผมเสียใจมาก ผมคิดว่าผมไม่คู่ควรกับคุณ ผมเลยตัดสินใจถอยออกไป เพื่อให้คุณได้เจอคนที่ดีกว่า” “แต่… แต่คุณไม่เคยถามฉันเลย” แพรวาพูดเสียงสั่น “คุณไม่เคยให้โอกาสฉันได้อธิบาย” “ผมกลัว” ธามินย้ำ “ผมกลัวว่าถ้าผมถาม คุณก็จะยิ่งเจ็บปวด ผมเลยเลือกที่จะหายไป” แพรวารู้สึกราวกับว่าโลกทั้งใบกำลังจะถล่มลงมา เธอไม่เคยรู้เลยว่าเบื้องหลังการจากไปของธามิน มันมีเรื่องราวแบบนี้ซ่อนอยู่ “แล้ว… แล้วคุณรู้ได้ยังไงว่าเรื่องนั้นมันไม่จริง” แพรวาถาม “หลังจากนั้นไม่นาน ผมก็ได้ยินข่าวว่าคุณประสบอุบัติเหตุ” ธามินพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด “ผมรีบกลับมาหาคุณทันที ผมเห็นคุณนอนอยู่ที่โรงพยาบาล… ผมเสียใจมากที่ไม่ได้อยู่เคียงข้างคุณในตอนนั้น” แพรวาจำได้ว่าวันนั้นเธอประสบอุบัติเหตุจริงๆ และธามินก็ปรากฏตัวขึ้นที่โรงพยาบาลในตอนนั้น เขาดูเสียใจมาก เธอไม่เคยคิดเลยว่ามันจะเป็นเพราะเรื่องนี้ “คุณ… คุณมาหาฉันจริงๆ เหรอคะ” แพรวาถาม “ใช่” ธามินตอบ “แต่ตอนนั้นคุณยังไม่รู้สึกตัว ผมเลย… ผมเลยต้องทำบางอย่าง” “ทำบางอย่าง?” แพรวาถามอย่างสงสัย “ผมตัดสินใจว่าจะต้องพาคุณกลับมา” ธามินพูด “ผมจะรอให้คุณหายดี แล้วเราจะกลับมาเริ่มต้นกันใหม่” “แล้ว… แล้วทำไมคุณถึงไม่ทำอย่างนั้นล่ะคะ” “เพราะผมได้ยินว่าคุณ… คุณสูญเสียความทรงจำบางส่วนไป” ธามินพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเสียใจ “ผมไม่อยากบังคับคุณ ผมเลยคิดว่า… ผมจะรอให้คุณจำผมได้เอง” แพรวารู้สึกเหมือนถูกตบหน้าอย่างแรง เธอจำได้ว่าเธอสูญเสียความทรงจำไปจริงๆ หลังอุบัติเหตุ แต่เธอไม่เคยคิดว่ามันจะส่งผลกระทบต่อความสัมพันธ์ของเธอกับธามินมากขนาดนี้ “คุณ… คุณรอฉันมาตลอดเหรอคะ” แพรวาถาม “ใช่” ธามินตอบ “ผมรอคุณมาตลอด ผมหวังว่าสักวันคุณจะกลับมาจำผมได้” “แล้ว… แล้วทำไมคุณถึงไม่ติดต่อฉันเลย” “ผมกลัว” ธามินตอบ “ผมกลัวว่าถ้าผมไปรบกวนคุณ คุณจะยิ่งเจ็บปวด ผมเลยเลือกที่จะเฝ้ามองคุณอยู่ห่างๆ” แพรวารู้สึกราวกับว่าเธอได้เห็นภาพอดีตที่ถูกซ่อนไว้มาตลอด การจากไปของธามิน มันไม่ใช่เพราะเขาไม่รักเธอ แต่มันเป็นเพราะความเข้าใจผิดและความกลัว “ฉัน… ฉันไม่รู้จะพูดอะไรเลย” แพรวาพูด “ผมรู้ว่ามันยากสำหรับคุณ” ธามินพูด “แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า ผมรักคุณมาตลอด” แพรวาเงยหน้ามองธามิน ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยน้ำตา เธอไม่แน่ใจว่าควรจะเชื่อเขาหรือไม่ แต่สิ่งที่เธอรู้แน่ๆ คือ เรื่องราวที่เคยเกิดขึ้น มันซับซ้อนกว่าที่เธอคิดไว้มาก “คุณ… คุณอยากให้ฉันให้อภัยคุณใช่ไหมคะ” แพรวาถาม “ถ้าคุณทำได้” ธามินตอบ “ผมอยากให้เราได้เริ่มต้นกันใหม่” แพรวาหลับตาลง เธอได้แต่คิดว่า เธอจะสามารถก้าวผ่านอดีตที่เจ็บปวดนี้ไปได้หรือไม่ และจะสามารถเชื่อใจธามินได้อีกครั้งหรือไม่