ลลิลขับรถไปตามถนนสายเล็กๆ ของจังหวัดเชียงใหม่ ทิวทัศน์สองข้างทางเต็มไปด้วยภูเขาและไร่นา เขียวขจี อากาศบริสุทธิ์ทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย แต่ในใจก็ยังคงเต็มไปด้วยความกังวล เธอได้รับข้อมูลจากคุณป้าว่า คุณธนาอาจจะไปทำงานกับญาติที่จังหวัดเชียงราย เธอจึงตัดสินใจเดินทางต่อไป "คุณลลิลคะ" เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เป็นสายจากชนิกานต์ "เป็นไงบ้างคะ" "ฉันอยู่ที่เชียงรายค่ะ" ลลิลตอบ "กำลังพยายามหาข้อมูลของคุณธนาอยู่" "ดิฉันลองเช็คข้อมูลในระบบแล้วค่ะ" ชนิกานต์กล่าว "พบว่าคุณธนาเคยทำงานกับบริษัทเกี่ยวกับโครงการ 'อัญมณี' จริงๆ ค่ะ เขาเคยเป็นผู้ช่วยผู้บริหารในแผนกบัญชี" "ผู้ช่วยผู้บริหารเลยเหรอคะ" ลลิลประหลาดใจ "ฉันนึกว่าเขาจะเป็นแค่พนักงานธรรมดา" "ข้อมูลที่ได้มาก็ประมาณนั้นค่ะ" ชนิกานต์ตอบ "แต่ดูเหมือนว่าหลังจากที่เขาถูกให้ออกไป ข้อมูลของเขาก็จะหายไปจากระบบพอสมควรเลยค่ะ" "นั่นแหละค่ะที่น่าสงสัย" ลลิลกล่าว "ฉันจะลองสอบถามที่อยู่ของญาติเขาดูค่ะ" เธอใช้เวลาอีกหลายชั่วโมงในการสอบถามข้อมูลต่างๆ จนกระทั่งได้ที่อยู่ของญาติคุณธนามา เขาเป็นเจ้าของฟาร์มแห่งหนึ่งในอำเภอแม่สาย จังหวัดเชียงราย "สวัสดีค่ะ" ลลิลเอ่ยทักเมื่อรถมาจอดที่หน้าฟาร์มแห่งหนึ่ง "มีใครอยู่ไหมคะ" ชายคนหนึ่งเดินออกมาจากโรงนา ใบหน้าของเขาดูเหนื่อยล้า แต่เมื่อเห็นลลิล เขาก็มีสีหน้าสงสัย "มีอะไรให้ช่วยครับ" "ดิฉันตามหาคุณธนาค่ะ" ลลิลกล่าว "เขาเป็นญาติของคุณใช่ไหมคะ" ชายคนนั้นชะงักไปครู่หนึ่ง "ธนา... เขาอยู่ข้างในครับ" ลลิลรู้สึกใจเต้นแรง เธอเดินตามชายคนนั้นเข้าไปในโรงนา และก็ได้พบกับคุณธนาจริงๆ เขานั่งอยู่บนกองฟาง สวมเสื้อผ้าที่ดูเก่าแต่สะอาด "คุณธนาคะ" ลลิลเอ่ยเรียกอย่างสุภาพ "ดิฉันชื่อลลิลค่ะ" คุณธนาเงยหน้าขึ้นมามอง สบตาของลลิลด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า แต่ก็มีความสงสัย "คุณมาหาผม มีธุระอะไรครับ" "ดิฉันอยากจะขอรบกวนเวลาของคุณสักครู่ค่ะ" ลลิลกล่าว "ฉันมีเรื่องสำคัญที่อยากจะสอบถามเกี่ยวกับโครงการ 'อัญมณี'" คุณธนาหน้าเปลี่ยนสีเล็กน้อย "โครงการนั้น... ผมเลิกยุ่งเกี่ยวกับมันนานแล้วครับ" "ฉันทราบค่ะ" ลลิลตอบ "แต่คุณคือหนึ่งในคนที่รู้ความจริงเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้น" "ความจริงที่ว่าอะไรครับ" คุณธนาถาม เสียงของเขาเริ่มสั่นเครือ "คุณถูกบีบบังคับให้ออก หรือเปล่าคะ" ลลิลถามตรงๆ คุณธนาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ "ใช่ครับ ผมถูกบีบให้ออก" "เพราะคุณไปล่วงรู้ความลับอะไรบางอย่างใช่ไหมคะ" ลลิลพยายามเค้นข้อมูล "เกี่ยวกับอันตรายที่แฝงอยู่ในโครงการนั้น" "ผม... ผมเห็นเอกสารบางอย่าง" คุณธนาเริ่มเล่า "มันเกี่ยวกับผลกระทบจากการใช้สารเคมีในการเพาะปลูกของโครงการนั้น" "สารเคมีเหรอคะ" ลลิลอุทาน "ใช่ครับ" คุณธนาตอบ "เอกสารเหล่านั้นแสดงให้เห็นว่าสารเคมีที่ใช้มันอันตรายมาก และส่งผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมและสุขภาพของคนในชุมชน" "แล้วคุณทำอะไรกับข้อมูลนั้นคะ" ลลิลถาม "ผมพยายามจะรายงานเรื่องนี้" คุณธนากล่าว "แต่พวกเขาก็ةกดดันผมให้ออกไป" "ใครกดดันคะ" ลลิลถาม "ท่านประธานบริษัทนั่นแหละครับ" คุณธนาตอบ "เขาบอกว่าผมกำลังสร้างปัญหา และข่มขู่ว่าจะฟ้องร้องผม" "น่ากลัวมากค่ะ" ลลิลกล่าว "แล้วคุณมีหลักฐานอะไรที่ยืนยันเรื่องนี้บ้างไหมคะ" คุณธนาส่ายหน้า "ผมเก็บเอกสารเหล่านั้นไว้ แต่หลังจากที่ผมถูกให้ออกไป ผมก็กลัวมาก เลยเอาไปซ่อนไว้ในที่ที่ปลอดภัย" "คุณพอจะจำได้ไหมคะว่าซ่อนไว้ที่ไหน" ลลิลถามอย่างมีความหวัง "ผม... ผมไม่แน่ใจ" คุณธนาขมวดคิ้ว "มันนานมากแล้ว" ลลิลรู้สึกผิดหวังอีกครั้ง แต่เธอก็ไม่ละความพยายาม "คุณธนาคะ ดิฉันเข้าใจว่าคุณคงกลัว แต่เรื่องนี้มันสำคัญมาก" "สำคัญยังไงครับ" คุณธนาถาม "เพราะมันมีคนมากมายที่ได้รับผลกระทบจากโครงการนี้" ลลิลอธิบาย "และกำลังจะมีคนได้รับผลกระทบอีก ถ้าเราไม่หยุดยั้งมัน" "ผม... ผมอยากจะช่วยนะครับ" คุณธนากล่าว "แต่ผมก็กลัว" "คุณไม่ต้องกลัวค่ะ" ลลิลกล่าว "ดิฉันจะอยู่ข้างคุณ" เธอหยิบโทรศัพท์ออกมา และโทรหาคิรากร "คิรากรคะ ฉันเจอคุณธนาแล้วค่ะ" ลลิลกล่าว "เขาบอกว่ามีเอกสารหลักฐาน แต่เขากลัวที่จะเอาออกมา" "เข้าใจแล้ว" เสียงคิรากรฟังดูจริงจัง "บอกเขาว่าผมจะไปหาเอง" "คุณจะมาที่นี่เหรอคะ" ลลิลถาม "ใช่" คิรากรตอบ "ผมจะไปทันที" ลลิลบอกสถานที่ให้คิรากร และวางสาย "คุณคิรากรจะมาที่นี่นะคะ" ลลิลบอกคุณธนา "เขาเป็นคนที่คุณเคยทำงานด้วย" คุณธนาพยักหน้า "ผมจำเขาได้" ลลิลรู้สึกว่าเธอเข้าใกล้ความจริงเข้าไปอีกขั้นหนึ่ง แต่ก็ยังมีความไม่แน่นอนอยู่มาก เธอต้องอดทนรอคิรากร และหวังว่าเขาจะสามารถโน้มน้าวคุณธนาได้